Τα πέντε χρόνια που βρίσκομαι στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία, αρκετές φορές διαφώνησα με επιμέρους τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα. Πάντα όμως είχα την αίσθηση ότι μιλούσε και στο δικό μου όνομα, πάντα εντός πλαισίου που όριζαν οι αξίες και οι αγώνες της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς. Μπορούσε το κόμμα να κινείται κατά περίπτωση πιο αριστερά ή πιο δεξιά από τις δικές μου προτιμήσεις, να κάνει λάθη, όμως πάντα αισθανόμουν την περηφάνια της Αριστεράς, την αναγκαία sine qua non συντροφικότητα και αλληλεγγύη.
Ολα αυτά τα απαραίτητα πολιτικά και συναισθηματικά εφόδια τινάχτηκαν στον αέρα από το διάγγελμα και κυρίως την ομιλία στην Κ.Ε. του προέδρου Στέφανου Κασσελάκη. Η καινοφανής πρόταση για δημοψήφισμα διαγραφών ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από παντού, ακόμα και από τμήμα της ηγετικής ομάδας που ο ίδιος συγκρότησε. Είχε όλες τις δυνατότητες να ανακαλέσει ή τουλάχιστον να χαμηλώσει τους τόνους. Αντιθέτως επέλεξε στην ομιλία του στην Κ.Ε. να πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις γκρεμίζοντας συνειδητά κάθε γέφυρα συνεννόησης, συντροφικότητας και αλληλεγγύης μεταξύ μας.
Για πρώτη φορά πρόεδρος κόμματος μίλησε τόσο προσβλητικά και απαξιωτικά για το κόμμα του, την ιστορία του και τους ανθρώπους του. Κυριαρχεί η βαρύτατη κατηγορία για «πέμπτη φάλαγγα» και αγοραίες εκφράσεις όπως «κομματίλα και πουμαρό» για το κόμμα στο οποίο προεδρεύει. Η αποχώρησή μας από τη συνεδρίαση της Κ.Ε. ήταν αντίδραση πολιτική, έκφραση προσωπικής και συλλογικής αξιοπρέπειας. Η αδιαμεσολάβητη σχέση αρχηγού και λαού, αντίληψη που δεν έχει σχέση με την παράδοση της Αριστεράς ή του πολιτικού φιλελευθερισμού, αποτυπώθηκε στην εμμονή του για το δημοψήφισμα. Πολύ φυσιολογικά αυτή τη φορά ο πρόεδρος δεν μιλούσε στο όνομά μου.
Μέχρι χτες παρά τα λάθη που έγιναν -και δεν ήταν λίγα- είχα αποφασίσει να δώσω χρόνο στον χρόνο. Σκεφτόμουν ότι τον δικαιούται ο νεοεκλεγείς πρόεδρος. Και αυτός ήταν ο λόγος που απέφυγα δημόσιες τοποθετήσεις που θα πυροδοτούσαν μια έκρυθμη κατάσταση. Δεν μίλησα για τις εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις που διατυπώθηκαν στον ΣΕΒ και τον Economist. Για την ανακάλυψη της «πατριωτικής Αριστεράς» κατά την κακή παράδοση του παλαιού πατριωτικού ΠΑΣΟΚ. Ούτε για τη συνεχή αιώρηση στο μείζον θέμα των σχέσεων Αριστεράς-Κεντροαριστεράς. Από το ΠΑΣΟΚ «κεντροδεξιό κόμμα» φτάσαμε σε ύμνους για τη συνεργασία στον β’ γύρο των δημοτικών εκλογών, για να ξαναγυρίσουμε στον πάγο με δηλώσεις με αφορμή την εκδήλωση για τον Κώστα Σημίτη. Διακυβευόταν συνεχώς όχι μόνο η πολιτικοϊδεολογική πυξίδα αλλά και η σοβαρότητα του κόμματος.
Η κατάσταση στο κόμμα είναι έκρυθμη. Κάποιοι φεύγουν, άλλοι επιδιώκουν να διώξουν και αυτούς που θέλουν να μείνουν. Ο πρόεδρος με την ομιλία του και τις προτάσεις του φαίνεται να συντάσσεται με τους επειγόμενους για εκκαθαρίσεις. Αν ο ίδιος δεν αναδιπλωθεί ή αν δεν υπάρξουν νουνεχείς να τον συγκρατήσουν, ο δρόμος θα είναι ολισθηρός για όλους.
*Μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
