Ο Αυτομέδων έζεψε τα όμορφα και γρήγορα σαν τον άνεμο, άλογα του Αχιλλέα: Τον Ξάνθο και τον Βαλίο Τα άλογα αυτά ήταν γεννήματα του άνεμου Ζέφυρου και της Άρπιας Ποδάργης. Σαν έβοσκε τα γέννησε σε λιβάδι δίπλα στις ροές του Ωκεανού. Ζεύει και τον Πήδασο δίπλα στον Ξάνθο και τον Βαλίο. Ο Αχιλλέας είχε πάρει ως λάφυρο τον Πήδασο όταν κούρσεψε την πόλη του Ηετίωνος.
Θνητό το άλογο αυτό μα έστεκε σαν ίσο δίπλα στ` αθάνατα άλογα, στον Ξάνθο και Βαλίο.
Ο Αχιλλέας τριγύριζε σαν άνεμος στο στρατόπεδο των Μυρμιδόνων και καλούσε τους πάντες σε άμεση στοίχιση. Όλοι ανταποκρίθηκαν με ασυγκράτητη ορμή σαν σαρκοφάγα θεριά, σαν λύκοι που σκοτώνουν και κατασπαράζουν ελάφι πάνω στα όρη και έπειτα ορμούν όλοι μαζί στο νερό να ξεδιψάσουν. Αυτήν την αγέλη λύκων θύμιζαν οι Μυρμιδόνες την ώρα που τους καλούσε ο αρχηγός τους Αχιλλεύς, που έφτασε στην Τροία με πενήντα γρήγορα καράβια. Το καθένα τους είχε πενήντα δυνατούς άντρες στα κουπιά.
Πέντε αρχηγούς, επιλεγμένους από τον ίδιο τον Αχιλλέα, όρισε ο ατρόμητος Πηλείδης. Έναν σε κάθε τάγμα:
Στο πρώτο τάγμα επικεφαλής ήταν ο Μενέσθιος με τον χάλκινο λαμπρό θώρακα. Ήταν γιος του θεού – ποταμού Σπερχειού. Μητέρα του ήταν η πανέμορφη κόρη του Πηλέα Πολυδώρη. Ο πραγματικός του πατέρας ήταν ο Βώρος ο γιος του Περιήρεως που ζήτησε από τον βασιλιά Πηλέα την κόρη του Πολυδώρη σε γάμο προσφέροντας του πολλούς θησαυρούς.
Στο άλλο τάγμα ήταν αρχηγός ο Εύδωρος, ο γιος της Πολυμήλης κόρης του Φύλαντος, φημισμένης για την επιδεξιότητα της στον χορό. Σε μια γιορτή της θεάς Αρτέμιδος η κοπέλα τραγουδούσε και χόρευε με τις φίλες της. Εκεί την είδε ο Ερμής ο Αργοφονιάς και την ερωτεύτηκε. Ανέβηκε κρυφά στο δωμάτιο της και κοιμήθηκε μαζί της. Καρπός αυτής της ένωσης ήταν ο Εύδωρος, πρώτος στο τρέξιμο αλλά και στη ρίψη δόρατος. Την κόρη παντρεύτηκε ο γενναίος Εχεκλής Ακτορίδης που προσέφερε πολλά και ακριβά δώρα στην οικογένεια της.
Στο τρίτο τάγμα ήταν αρχηγός ο Πείσανδρος ο γιος του Μαίμαλου, άριστος ρίπτης δόρατος που τον κέρδιζε μόνο ο Πάτροκλος μέσα στους Μυρμιδόνες.
Το τέταρτο τάγμα διοικούσε ο γέρος, γητευτής των αλόγων Φοίνιξ.
Το πέμπτο τάγμα κυβερνούσε ο Αλκιμέδων ο Λαερτιάδης.
Τα πέντε συνεκτικά τάγματα συντάχθηκαν δίπλα στους αρχηγούς τους, όπως διέταξε ο Αχιλλέας.
Είπε στους πέντε αρχηγούς: Π`, 200. «Μη λησμονήσετε ποτέ γενναίοι Μυρμιδόνες γιατί ξενιτευτήκαμε και ήλθαμε στην Τροία με τα γοργά καράβια μας που σαν πουλιά πετάνε.
Θυμάστε πόσο θέλατε να πάψει ο θυμός μου , στις μάχες να γυρίσουμε ν` αλώσουμε την Τροία. Μαζί μου όλοι έξαλλοι ήσασταν Μυρμιδόνες που μείναμε αμέτοχοι εις τα καράβια δίπλα. Με λέγατε σκληρόκαρδο και άπονο ηγέτη κι ότι χολή με βύζαξε η στοργική μητέρα και σας κρατώ αμέτοχους εδώ κοντά στα πλοία. Εάν δεν μπούμε στη φωτιά, στης μάχης την αντάρα, καλύτερα να φύγουμε να πάμε στην πατρίδα με τα σκαριά μας τα γερά που στον αφρό πετάνε. Αυτά εσείς μου λέγατε, μα έφτασε η ώρα στης μάχης τον ορυμαγδό εμείς να ξαναμπούμε. Ορμήστε παλληκάρια μου. Νικήσετε τους Τρώες».
Το στράτευμα είχε συνταχθεί και στοιχηθεί τέλεια και πολύ πυκνά όπως ένας καλός κτίστης δομεί ένα απόρθητο τείχος που αντέχει σε φυσικές και ανθρώπινες καταστροφές. Το στράτευμα ήταν μια συνεκτική παράταξη από άνδρες, κράνη, ασπίδες και κοντάρια.
Μπροστάρηδες οι αγέρωχοι Πάτροκλος και Αυτομέδων.
Ο Αχιλλεύς μπήκε στη σκηνή του και άνοιξε μια ξομπλιαστή κασέλα που του είχε δώσει η μητέρα του Θέτις. Μέσα είχε χιτώνες, χλαίνες, πολλά ρούχα αλλά και τάπητες και σκεπάσματα. Μέσα στο μπαούλο αυτό με τα περίτεχνα ξόμπλια ο Αχιλλέας είχε το κρασοπότηρο του με το οποίο απολάμβανε το φλογόμαυρο κρασί του. Με την ίδια κούπα έκανε τις σπονδές στον υψηλό προστάτη του Δία. Ο Αχιλλέας πλύθηκε, καθάρισε και έπλυνε την κούπα, τη γέμισε κρασί και βγήκε από τη σκηνή του για να κάνει χοή στον πατέρα του Δία.
«Δία πρωτόθεε της Δωδώνης, Δία πελασγικέ, Δία άρχοντα των Σελλών. Δία που άκουσες τις ικεσίες μου και τις προσευχές μου και τιμώρησες τους Αργείους που τόσο με πρόσβαλε ο αρχηγός τους Αγαμέμνων. Έτσι και τώρα σου ζητώ τη συμπαράσταση σου.
Εγώ θα μείνω αμέτοχος εδώ στα πλοία δίπλα. Αρχηγός στο στράτευμα θα είναι ο φίλτατος μου ο Πάτροκλος ο δυνατός που Χάρο δε φοβάται.
Δία πατέρα όλων τον Πάτροκλο βοήθα να τιμηθεί, να δοξαστεί στον πόλεμο ετούτο, κι ο Έκτορας να δει καλά πως και χωρίς εμένα οι Μυρμιδόνες δύνανται να τους κατανικήσουν. Δία προστάτη φύλαξε τον άτρομο μου φίλο να επιστρέψει άβλαβος απ` τη φωτιά της μάχης».
Άκουσε ο Δίας ο τρανός τα λόγια του Πηλείδη.
Π`, 250. Ένα απ` τα δυο που ζήτησε του έδωσε ο Δίας το δεύτερο τ` αρνήθηκε.
Θα βοηθήσει να μην φτάσουν στα καράβια οι Τρώες και επίσης θα συνδράμει στην επικράτηση των Μυρμιδόνων. Όμως το δεύτερο αίτημα του Αχιλλέα δεν θα το ικανοποιήσει: Να επιστρέψει ζωντανός ο Πάτροκλος από τον πόλεμο.
Ο Αχιλλέας αφού άφησε την κούπα στη σκηνή του, στάθηκε έξω απ` αυτήν για να βλέπει τι γίνεται στο πεδίο της μάχης.
Πάτροκλος, οδηγώντας τους Μυρμιδόνες ενώθηκε με τους άλλους Έλληνες κι όλοι μαζί έπεσαν πάνοπλοι πάνω στους Τρώες. Θύμιζαν πυκνό σμήνος σφηκών που εφορμούν για να προστατεύσουν τις φωλιές τους από μικρά παιδιά που θέλουν να τις χαλάσουν. Ο Πάτροκλος φώναξε στο στρατό του:
« Ω Μυρμιδόνες σύντροφοι του μέγα Αχιλλέα, φανείτε άντρες δυνατοί κι αλύγιστοι στις μάχες, ποτέ να μη λυγίσετε. Ουτέ `να βήμα πίσω. Πάρτε φαλάγγι τους εχθρούς με όλη την ορμή σας, τον αρχηγό μας τον τρανό, τον γίγαντα Πηλείδη δόξα να τον γεμίσουμε. Ο στρατηγός των Αχαιών ο μέγας Αγαμέμνων θα καταλάβει τι θα πει στρατός του Αχιλλέα κι ότι δεν έπρεπε ποτέ έτσι να τον προσβάλει».
Οι Μυρμιδόνες αναθάρρησαν με τα λόγια του Πάτροκλου και όρμησαν πάνω στους Τρώες μια στιγμή μόνο πριν ο Έκτορας στεφθεί νικητής καίγοντας τον ελληνικό στόλο.
Οι Τρώες κατατρόμαξαν όταν είδαν το λαμπρό άρμα του Αχιλλέα να πετά προς τη μάχη. Μέσα στο άρμα ο Πάτροκλος, ίδιος ο Αχιλλέας, αλλά και ο ηνίοχος άστραφταν στα λαμπρά, ακτινοβόλα άρματα τους. Οι Τρώες αναρίγησαν και έχασαν τη συνοχή στην παράταξη τους , ξεστελιώθηκαν.
Σκέφτηκαν πως επέστρεψε ο θεϊκός Πηλείδης και ότι τόπο έδωσε στην μέγιστη οργή του.
Οι Τρώες κλωθογύριζαν του Χάρου να γλυτώσουν.
Ο Πάτροκλος με δύναμη πέταξε το κοντάρι και πέτυχε στον δεξιό τον ώμο τον Πυραίχμη τον φημισμένο αρχηγό των ξακουστών Παιόνων.
Οι άντρες δεν προστάτεψαν το σώμα του νεκρού αρχηγού τους αλλά άρχισαν να διαλύονται και να κινούνται με φόβο και πανικό.
Κανείς πια δεν πέταξε αναμμένο πυρσό στα καράβια των Αχαιών. Κυρίευσε τους Τρώες ο πανικός που είναι κακός σύμβουλος στον πόλεμο. Οι Δαναοί πήραν θάρρος και όρμησαν ακάθεκτοι στους Τρώες με ουρανομήκης αλαλαγμούς. Όπως ο Δίας διώχνει από ψηλό κορφοβούνι ένα πυκνό μεγάλο σύννεφο και αμέσως ανοίγουν τα ουράνια και αποκαλύπτονται οι άλλες κορυφές και οι πλαγιές του βουνού.
Π`, 300. ‘Έτσι και οι Έλληνες έδιωξαν τις φλόγες και τους καπνούς από το πλοίο που καιγόταν και πήραν μια βαθιά ανάσα. Το μεγάλο κακό της καταστροφής του ελληνικού στόλου απετράπη.
1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
