Ο Δίας που επόπτευε τον πόλεμο από την κορυφή της Ίδας, έσπασε το τόξο του Τεύκρου την ώρα που στόχευε τον Έκτορα. Το καμπύλο τόξο διερράγη στις άκρες την ώρα που τέντωνε την χορδή με δύναμη ο μέγας τοξότης Τεύκρος. Το χάλκινο βέλος αντί να βρεί στο στήθος τον Έκτορα έπεσε κάτω από το σπασμένο τόξο εκεί στο πλάι του τοξότη.
Ο Τεύκρος ένιωσε ντροπή και του `ρθε σκοτοδίνη. Γύρισε προς τον Αίαντα και του `πε με βιασύνη:
« Ένας θεός μ` εμπόδισε τον Έκτορα να σβήσω και μου σπασε το τόξο μου και την καλή χορδή μου που θ` άντεχε ολημερίς να έριχνα τα βέλη. Δεν ήτανε παλιά χορδή για να κοπεί κομάτια αφού πριν λίγο έλεγξα και ήτανε καινούργια».
Ο αδελφός του Αίαντας του είπε λίγα λόγια:
« Αδέρφι μου αγαπητό παράτησε το τόξο γιατί θεός ανίκητος δεν θέλει τις βολές σου. Πάρε ακόντιο μακρύ και μέγιστη ασπίδα, τους Τρώες κτύπα δυνατά, παρότρυνε τους άλλους, στη μάχη να ορμήσουνε σαν άγρια θηρία. Αν μας νικήσουν δεν θα πουν πως φτάσανε στα πλοία με άνεση κι απείραχτοι αλλά με μύριους κόπους και μέγιστες απώλειες με την αντίδραση μας».
Ο Τεύκρος πήγε στη σκηνή, παράτησε το τόξο και πήρε μιάν τεράστια, τετράδιπλη ασπίδα και κράνος φόρεσε γερό στο όμορφο κεφάλι. Στο χέρι πήρε ακόντιο και στάθηκε αμέσως δίπλα στον γίγα Αίαντα στον χαλασμό της μάχης.
Ο Έκτωρ ο πανέξυπνος φώναξε εις τους Τρώες:
«Τρώες και σύμμαχοι καλοί σ` αυτήν την συμπλοκή μας ο Δίας ο τρισμέγιστος μας έκανε ένα δώρο μεγάλο, ανεκτίμητο που νίκη θα μας φέρει. Το τόξο το ανίκητο του Τεύκρου του τοξότη το έσπασε, το τσάκισε και πια δε ρίχνει βέλη. Φαίνεται πεντακάθαρα η στήριξη του Δία σ` εμάς τους Τρώες τους τρανούς και όχι στους Αργείους. Εμπρός ορμάτε ακάθεκτοι να φτάσουμε στα πλοία, αμέσως να τα κάψουμε κι ο πόλεμος να λήξει. Κάποιοι θα πέσουν από `μας μα θάναι τιμημένοι κι η μνήμη τους θα στέκεται πάντοτε μες στο χρόνο. Αν θα νικήσουμε εμείς κανείς απ` τους δικούς μας δεν κινδυνεύει για σφαγή ή για αιχμαλωσία».
Ο`, 500.
Με τα λόγια αυτά του Έκτορα αναθάρρησε όλο το τρωϊκό στράτευμα.
Ο Αίας από το ελληνική παράταξη φώναζε με φωνή βροντερή: « Αιδώς Αργείοι, ξυπνήστε. Έφτασε η κρίσιμη ώρα. Αυτή θα είναι η μάχη των μαχών. Η Μητέρα των Μαχών. Η νικάμε ή χανόμαστε. Ο Έκτωρ αν κάψει τα καράβια μας τότε τελειώσαμε. Δε μπορούμε βέβαια να τραπούμε σε φυγή και να επιστρέψουμε στην πατρίδα πεζοί. Μαζί με τα καράβια θα χαθούμε κι εμείς. Αυτό ακριβώς ζητά ο Εκτορας και γι` αυτό παροτρύνει τους αντιπάλους όχι σε χορό και διασκέδαση αλλά να φτάσουν εδώ και να πυρπολήσουν τα πλοία μας. Μία λύση έχουμε: Να πέσουμε πάνω τους με όλη μας την ορμή, να πολεμήσουμε στήθος με στήθος. Είμαστε καλύτεροι απ` αυτούς. Μην καταδεχτούμε ατιμωτικό θάνατο στριμωγμένοι στα καράβια μας που θα καίγονται».
Ἕκτορος, ὃς δὴ νῆας ἐνιπρῆσαι μενεαίνει;
οὐ μὰν ἔς γε χορὸν κέλετ’ ἐλθέμεν, ἀλλὰ μάχεσθαι. Ο`, 509.
Ο Έκτορας σκότωσε τον Σχεδίο το γιο του Περιμήδη ενώ ο Αίας θανάτωσε τον Λαοδάμαντα τον γιο του Αντήνορος. Ο Πολυδάμας φόνευσε τον Ώτο, από την Κυλλήνη που ήταν αρχηγός των Επειών. Ο Μέγης όρμησε να σκοτώσει τον Πολυδάμαντα όταν είδε νεκρό τον φίλο του Ώτο. Τον προστάτευσε ο Απόλλων που βοηθούσε πολύ τους Τρώες. Κτυπήθηκε θανάσιμα στο στήθος ο Κροίσμος με το δόρυ του Ώτου που προοριζόταν για τον Πολυδάμαντα. Ο Μέγης έσπευσε να πάρει την στολή και τα όπλα του Ώτου αλλά τον κτύπησε ο Δόλοπας ο γιος του Λάμπου. Λόγχισε τον νεαρό Μέγη αλλά η καλή του ασπίδα και ο θώρακας του έσωσαν τη ζωή. Ο Μενέλαος σκότωσε τον Δόλοπα με το κοντάρι του. Ο Έκτορας θυμωμένος είπε στον Μελάνιππο το γιο του Ικετάονος.
Ο`, 550. « Μελάνιππε τι λες θα μείνουμε αδρανείς; Σκυλεύουν το σώμα του Δόλοπος. Ακολούθα με. Θα πλησιάσουμε όσο γίνεται τους Αχαιούς. Όλα ή τίποτα. Ή θα τους σκοτώσουμε ή αυτοί θα μας κατανικήσουν, θα γκρεμίσουν από τα θεμέλια τα τείχη μας και θα μας σφάξουν σαν αρνιά όλους».
Ο Αίας τότε φώναξε σε όλους τους Αργείους:
«Κανείς σας μην υποχωρεί, σταθείτε σαν μπεντένια, ντροπή να φοβηθούμε κατώτερο αντίπαλο. Νιώστε ντροπή αλλά ποτέ μην αισθανθείτε φόβο γιατί ο φόβος φαίνεται στα μάτια σας ω άνδρες. Όσοι λιποψυχήσουνε ντροπή θα νιώθουν πάντα».
Ο Δίας «έσπρωχνε» εναντίον τους τους ορμητικούς Τρώες και εκείνοι είχαν με τα σώματα του δημιουργήσει ένα αδιαπέραστο χάλκινο τείχος μπροστά στα πλοία τους για να τα προστατεύσουν.
Ο Μενέλαος είπε στον Αντίλοχο:
« Αντίλοχε είσαι πολύ νέος, πολύ γρήγορος, πιο γρήγορος απ` όλους και πολύ γενναίος. Όρμα με φόρα και πέταξε το κοντάρι σου σ` έναν επιτιθέμενο Τρώα».
Ο Αντίλοχος πήρε φόρα και έριξε το δόρυ του στους Τρώες. Αυτοί αναμέρισαν αλλά η αιχμή του δόρατος καρφώθηκε στο στήθος του Μελάνιππου, το γιο του Ικετάονος που θαραλέα εφορμούσε κοντά στον Έκτορα. Έπεσε με βρόντο ο γενναίος Μελάνιππος αφήνοντας την τελευταία του πνοή στο χώμα. Ο Αντίλοχος θύμιζε σκύλο που πλησιάζει σκοτωμένο ελάφι που πέτυχε με το δόρυ του και κείτεται άψυχο στη γη. Θέλησε να πάρει τα άρματα του Μελάνιππου αλλά σκιάχτηκε μπροστά στον ανίκητο Έκτορα και έφυγε όπως κάνει το θηρίο που αφού σκότωσε το βοσκό και το σκυλί του φεύγει γιατί φοβάται όλους όσους θα μαζευτούν να το αντιμετωπίσουν. Ο Αντίλοχος, ο γιος του Νέστορα, έφευγε με ουρανομήκεις ιαχές για την εξόντωση του Μελάνιπου. Οι Τρώες του έριχναν βροχή τα βέλη και την ίδια στιγμή, με τη βοήθεια του Δία κέρδιζαν έδαφος προς τα πλοία των Αχαιών.
Ο`, 600. Ο Δίας είχε ένα επιτελικό σχέδιο για να ικανοποιήσει όλες τις χάρες που πιεστικά απαιτούσαν από εκείνον οι Έλληνες, οι αντίπαλοι, αλλά και η Θέτις που του ζήτησε να συνδράμει τους Τρώες ώστε να καταλάβουν οι Αχαιοί την αξία του Αχιλλέα. Σχεδίασε λοιπόν να φτάσει ο Έκτορας στα πλοία και να πυρπολήσει ένα. Ακολούθως θα στρέψει τους Τρώες να επιστρέψουν εντός των τειχών της πόλης τους όπου θα νικηθούν από τους Αχαιούς.
Ο Έκτορας ορμούσε προς τα πλοία με την αποφασιστικότητα και το θάρρος του Άρη. Τα μάτια του πετούσαν σπίθες και το κράνος του τρανταζόταν λάμποντας στο κεφάλι του.
1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
