Ρωσικοί προ-υπολογισμοί, σε πλήρη εφαρμοστικότητα λοιπόν

Πλέον το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινότητας έχει -ευλόγως- «μετακομίσει» στη Μέση Ανατολή και η διαμάχη στα ουκρανικά εδάφη περνάει σε δεύτερη μοίρα. Αυτό βέβαια δεν είναι και τόσο τυχαίο, καθώς μετά τη στρατιωτική αποτυχία της περιβόητης ουκρανικής αντεπίθεσης, όλα τα σοβαρά μέσα ενημέρωσης εντόπιζαν εδώ και λίγο καιρό μία «βελούδινη αποστασιοποίηση» των δυτικών δυνάμεων, όχι ως προς τη γενική ρητορική, αλλά με τη μορφή ανάδυσης επιμέρους ενστάσεων, προβληματισμών, ακόμα και δυσοίωνων προβλέψεων. Αυτά δεν γίνονται αυθόρμητα, καθώς το κάθε τι πορεύεται καλύτερα πάνω σε έτοιμο έδαφος…

Μέσα στο γενικό ορυμαγδό των ημερών εμφανίστηκε, λοιπόν, και μία είδηση που κάνει λόγο για καταλυτική επιστροφή του φυσικού ρωσικού αερίου στην ελληνική αγορά. Πιο συγκεκριμένα, διαβάζουμε πως η συμμετοχή του ρωσικού φυσικού αερίου το εννιάμηνο του 2023 στην ελληνική αγορά έφτασε στα επίπεδα πριν την έναρξη της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στην Ουκρανία, ενώ το μήνα Σεπτέμβριο σημείωσε ιστορικό ρεκόρ (72%). Έτσι, «το μερίδιο του ρωσικού αερίου στο συνολικό μείγμα της εσωτερικής αγοράς από 35,7% το εννιάμηνο του 2022, και 14,3% στο σύνολο του έτους (μείωση κατά 68,3% σε σχέση με το 2021), αυξήθηκε στο εννιάμηνο του 2023 στο 45%».

Φαίνεται ξεκάθαρα, για πολλοστή φορά θα πρόσθετα εγώ…, πως η οικονομία έχει τους δικούς της όρους και όσοι μιλάνε αγνοώντας την προτάσσοντας προπαγανδιστικής υφής mainstream ατάκες, και ειδικά εκείνοι που ξιφουλκούν πέραν του δέοντος για να διαμορφώσουν προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις την κοινή γνώμη, καλό είναι να σκέφτονται και την επόμενη μέρα σε κάθε τομέα. Έχει καμία σχέση το κλίμα που υπήρχε όσον αφορά στο λεγόμενο ουκρανικό ζήτημα τους πρώτους μήνες μετά τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση με αυτό που διαπιστώνουμε πλέον; Πόσες Κασσάνδρες διαψεύστηκαν και πόσες προβλέψεις αποδείχτηκαν ευσεβείς πόθοι έως φαινάκες; 
 
Η Ρωσία (όσο και αν πιεζόταν από την επιτακτικότητα των αναγκών και τη σημασία του ζητήματος για αυτήν) μάλλον δεν προέβη σε άτσαλες κινήσεις. Φαίνεται πως επέλεξε να υιοθετήσει την πρακτική εφαρμογή προμελετημένων σχεδιασμών που αφορούν και στο δεδομένο timing (έναρξη διαμόρφωσης νέου ολιστικού παγκόσμιου σκηνικού, με κομβικό σημείο έναρξης την πανδημία του 2020), αλλά και στο εύρος των πολυποίκιλων δραστηριοτήτων της σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη (βλ. για παράδειγμα Αφρική). Ρωσικοί προ-υπολογισμοί, σε πλήρη εφαρμοστικότητα λοιπόν… Από το 2014 ζητούσαν επιμόνως την παρέμβασή της στις πολύπαθες περιοχές της Ανατολικής Ουκρανίας, τόσο μία μεγάλη μερίδα του (ρωσικού) ντόπιου πληθυσμού, όσοι και διάφορες ετερόκλητες πολιτικές δυνάμεις (ακόμα και δυνάμεις του εγχώριου-ελληνικού αριστερισμού).

Όμως, οι παγκόσμιοι γεωστρατηγικοί συσχετισμοί έχουν τους δικούς τους όρους. Και αποδεικνύεται συνεχώς πως διεθνή πολιτική δεν μπορούν να κάνουν οι βολονταρισμοί, οι βιασύνες, οι φανατισμοί, οι ιδεολογικές καθαρότητες, ούτε καν το δίκιο ενός μακροχρόνιου αιτήματος. Και αυτό γιατί καμία πλευρά δεν παίζει μπάλα μόνη της, γιατί κανένα ισχυρό στρατόπεδο δεν μπορεί να εξοντώσει πλήρως το άλλο… Ας το έχουμε στο νου μας αυτό και όσοι επιθυμούμε την ιστορική δικαίωση των παλαιστινιακών αιτημάτων. Σταθμίζεις, υπολογίζεις, αναγνωρίζεις, παραδέχεσαι, δυναμώνεις, εξασφαλίζεις συμμαχίες, και ύστερα προχωράς… Γιατί αν το κάνεις το ανάλογο βήμα πιο πριν, κινδυνεύεις να χάσεις το στόχο σου πριν καν προλάβεις να τον οριοθετήσεις με ακρίβεια… Η εποχή μας ανήκει σε εκείνους που λειτουργούν μεθοδολογικά και με σύμμαχο το χρόνο.

Φυσικά δεν μπορεί να ισχυριστεί κανένας, ακόμα και ο πιο ένθερμος υποστηρικτής της, πως η Ρωσία μέσα από την πολεμική της κίνηση στα (πρώην πια;) ουκρανικά εδάφη δεν είχε απώλειες, είτε από τις οικονομικές κυρώσεις, είτε σε άλλα επίπεδα (και φυσικά και σε ανθρώπινο δυναμικό και σε στρατιωτικό εξοπλισμό). Όμως, επίσης κανένας δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως με αφορμή τις δυσκολίες και τα πολλαπλά βάρη του συγκεκριμένου πολέμου (ακόμα και στο ηθικό φορτίο), το σύγχρονο ρωσικό κράτος ανέπτυξε σειρά καθοριστικών και σημαντικών πρωτοβουλιών όπως για παράδειγμα σύσφιξη σχέσεων με ισχυρούς συμμάχους, επέκτασή της εμπορικής και ενεργειακής διάχυσης σε άλλες αγορές (ειδικά σε εκείνη την απέραντη της Ασίας), κοκ. Μέχρι και την απο-δολαριοποίηση σε εύλογο χρονικό διάστημα επιδιώκει η Μόσχα, συντονίζοντας τις σχετικές της κινήσεις με το Πεκίνο.

Το μέλλον θα είναι δυστυχώς γεμάτο με αντιπαραθέσεις, επομένως στο σήμερα όλοι μας παίρνουμε χρήσιμα μαθήματα για να ξέρουμε πώς να αντιδρούμε στο δημόσιο λόγο τα επόμενα χρόνια. Γιατί, πάνω από όλα, πρέπει να προσπαθούμε να αντιμετωπίζουμε επιστημονικά τα δρώμενα και όχι οπαδικά…