Πληθαίνουν τα δημοσιεύματα, οι εκπομπές και οι συζητήσεις για τον κίνδυνο υπερχείλισης του Κηφισού. Μοσχάτο, Ταύρος, Φυλή, Καματερό, Καλλιθέα, Νέο Φάληρο και πολλοί άλλοι δήμοι («άτυχοι» όπως χαρακτήρισε τον Βόλο ο κ. Βορίδης) θα πλημμυρίσουν – τουλάχιστον σε ένα μεγάλο μέρος της έκτασής τους. Δεν πρόκειται για προφητείες του γέροντα Παΐσιου αλλά για προειδοποιήσεις ειδικών επιστημόνων και μάλιστα όχι πρόσφατες.
Καμία σχέση δεν έχει ο σημερινός Κηφισός με ό,τι αντίκρισε κάποτε ο Εμμανουήλ Ροΐδης σε έναν «τερπνότατον» περίπατό του στα Σεπόλια («Αι εξοχαί των Αθηνών», 1896). Ποτέ δεν στέγνωνε η κοίτη του ποταμού: «Δεν έτυχε μεν να προβώ εις καταμετρήσεις προς εξακρίβωσιν του βάθους αυτού, κάλλιστα όμως ενθυμούμαι ότι, όταν μεν ήτο ολίγον έβρεχε μέχρι μέσης κνήμης τους πόδας του ίππου μου, και όταν ήτο πολύ έφθανε μέχρι των ιδικών μου». Εδώ η βλάστηση δεν ήταν «πλουσία», όμως ήταν απαράμιλλη ως προς την ποικιλία: αγριολούλουδα, σπάρτα, σπαθόχορτα, πολλά είδη κάρδαμου, ρόκας, βατόμουρων – κι επιπλέον «χαριέστατα καλάμια». Σήμερα, πολλά είδη μπάζων και τοξικών αποβλήτων.
Στην αρχαία Αίγυπτο ο Νείλος ήταν ο «Θεός Ποταμός», ο ζωοδότης. Σήμερα ο Κηφισός μπορεί να γίνει ο Εχθρός Ποταμός. Οπως οι πρωτόγονοι έτρεμαν τις βροντές και τους κεραυνούς, έτσι πρέπει να τρέμουμε τον επόμενο Daniel. Δεν διακρίνονται για την «αλσοφιλία» τους οι Αθηναίοι, λέει ο Ροΐδης, και το ίδιο ισχύει για τον κ. Μπακογιάννη και τους κατά καιρούς δημοτικούς άρχοντες. Ακόμα και τα λιγοστά δέντρα στην πλατεία Εξαρχείων τα περικλείουν συρματοπλέγματα και λαμαρίνες, φυλασσόμενες από πάνοπλους αστυνομικούς, έτσι που κανείς να μην μπορεί να βρει δροσιά στη σκιά τους. Μόνο τοπικά κινήματα έχουν δώσει μάχες για να σωθούν δέντρα, πάρκα, δασάκια ή για να μην τσιμεντωθούν τα ελάχιστα ρέματα που έχουν απομείνει ανοιχτά στην Αττική. Οχι για να καβαλήσουμε το γαϊδούρι ή το άλογό μας (πού να τα βρούμε;) και να τσαλαβουτήσουμε στις όχθες τους, όπως έκανε ο Ροΐδης, αλλά για να ζήσουμε σαν άνθρωποι.
Μακριά από την Αθηναϊκή Ριβιέρα και το παραδομένο στην ξέφρενη τουριστική, εμπορική εκμετάλλευση κέντρο της πόλης πέφτει ο Κηφισός. Οπως επί εποχής Αγανακτισμένων ηχούσε το (λαϊκίστικο για κάποιους) σύνθημα «Φέρτε πίσω τα κλεμμένα» έτσι και τώρα αξίζει να διεκδικήσουμε «Φέρτε πίσω τη ζωή που μας κλέψατε, φανερώστε τα μπαζωμένα, απελευθερώστε τα φυλακισμένα ρέματα και ποτάμια» – και μαζί με αυτά κι εμάς.
