Λάσπες

Κάθε μέρα ψάχνουμε απεγνωσμένα για μια εφεδρεία ελπίδας και όλο στις λάσπες καταλήγουμε. Κάθε μέρα μετράμε θύματα, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση να γίνεται κανονικότητα η ταύτιση με τους θύτες. Ταύτιση στην ιδεολογία, στη νοοτροπία, στις δικαιολογίες.

Τους τελευταίους μήνες κάθε μέρα μαθαίνουμε και ένα δυσάρεστο νέο: ναυάγια, πυρκαγιές, γυναικοκτονίες, πλημμύρες, μια Ελλάδα κομμένη στα δύο, ένας άνθρωπος στη γειτονιά ταμπουρωμένος στο σπίτι του απειλεί να πυροβολήσει, έναν άλλον τον πετάνε στη θάλασσα γιατί δεν τους μοιάζει και συνεχίζουν το ταξίδι τους. Ενα καλοκαίρι που τα γεγονότα τα οποία άφησε πίσω είναι τόσο πυκνά, που σε άλλες εποχές δεν θα τα διανοούμασταν να χωρέσουν ούτε σε μια πενταετία.

Μαζευόμαστε παρέες και ενώ ξεκινάμε να μιλάμε με χαρά και χαμογέλα για να ξεχαστούμε, μέσα σε λίγα λεπτά μετά τον πρώτο ενθουσιασμό της συνάντησης, αρχίζει το σκοτείνιασμα. Κάποιος θα πει για τους δικούς του που έφυγαν άρον άρον από την Καρδίτσα για να σώσουν τουλάχιστον τη ζωή τους, κάποιος άλλος θα εξομολογηθεί την πρόωρη καλοκαιρινή απόλυσή του, μιας και ο τουρισμός δεν ευημερεί πάνω στα καμένα και στα πνιγμένα. Ετσι κάθε φορά τα αρχικά χαμόγελα κρατάνε όλο και πιο λίγο. Τα φτερά που ανοίξαμε στην ενηλικίωσή μας τώρα γίνονται βαρίδια στις πλάτες, λες και βούτηξαν κι αυτά μέσα στα βρόμικα νερά της καθημερινότητας.

Ακόμα και όσοι θεωρούσαν ότι έχουν μια κάποια φιλοσοφία να κρατηθούν, σύντομα κατάλαβαν την ανεπάρκεια των λόγων, αν τελικά δεν γίνουν σχέδιο που θα μπει σε εφαρμογή την επόμενη ακριβώς στιγμή. «Ο Μανόλης με τα λόγια χτίζει ανώγια και κατώγια» έλεγε ο πατέρας μου κάθε φορά που του πετούσα διάφορες κλισεδούρες για τη ζωή, επειδή κάπου τις είχα διαβάσει και μου φάνηκαν σπουδαίες. Το σπουδαίο δεν είναι τι λες, αλλά τι κάνεις.

Κάποτε έλεγα πως οι οικονομικοί λόγοι δεν είναι ικανοί να μας τσακίσουν. Οτι τίποτα ωραίο που έχει κανείς να θυμάται δεν περιλαμβάνει χρήματα. Ολο κάτι τέτοια ρομαντικά έλεγα και αποδείχτηκαν μπαρούφες. Δεν είχα ιδέα. Δεν ήξερα τι σημαίνει Μνημόνιο και Μεσοπρόθεσμο τότε, ούτε ενεργειακή κρίση, ούτε νεοφιλελευθερισμός, ούτε απόλυτη εξαθλίωση μιας χώρας. Αυτές και άλλες παράμετροι ήταν βασικές για την επίλυση των κλισέ εξισώσεων που ξεστόμιζα. Δεν ήξερα.

Και τώρα πια μαζευόμαστε και δεν έχουμε να μιλήσουμε μόνο για ανεργία και χρέη. Μιλάμε για θανάτους, για καταστροφές και για άλλα που πιστεύαμε ότι θα αντιμετωπίζαμε μόνο σε συνθήκες πολέμου. Ετσι είχαμε μάθει μέσα από τα βιβλία.

Κρίνονται όλα τα όμορφα λόγια που είπαμε, που γράψαμε, που ακούσαμε, που διαβάσαμε. Κρίνονται και οι επιλογές μας: σε ανθρώπους, σε αξίες, σε ιδέες και ιδανικά. Κρίνεται και ο τρόπος που μεταβολίζουμε την καθημερινότητα. Ισως ήρθε επιτέλους αυτή η τόσο χιλιοτραγουδισμένη στιγμή «για ν’ αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θα αφήσουμε». Με αυτούς που είναι βουτηγμένοι μέχρι τον λαιμό στις λάσπες, στα μπραβιλίκια, στους εκβιασμούς και στις φυλακές ή με αυτούς που τους θρέφουν οι στίχοι των ποιητών, οι στοχασμοί των φιλοσόφων, το μέτρο και η αρμονία;

[email protected]