Η δολοφονία Χαλκίδη και η «ανεξαρτησία» της Δικαιοσύνης

Επειδή σ’ αυτόν τον τόπο δεν σταματήσαμε να κοπτόμαστε για τα περί «ανεξαρτησίας της ελληνικής Δικαιοσύνης» και πόσο ορθή και ανεπηρέαστη είναι η κρίση της, αξίζει να αναφέρουμε τα σχετικά με την τύχη που επιφύλαξε αυτή στους εν ψυχρώ δολοφόνους του νεολαίου αγωνιστή του Πατριωτικού Μετώπου Θεσσαλονίκης, Γιάννη Χαλκίδη.

Αυτούς τους δολοφόνους που η χούντα τους τίμησε αμέσως μετά το μεγάλο τους «κατόρθωμα» που ήταν να σκοτώσουν σχεδόν στον ύπνο του τον Χαλκίδη και να τραυματίσουν τους συναγωνιστές του, Νάντη Χατζηγιάννη και Γρηγόρη Παντή. Μέγα «κατόρθωμα» για το οποίο μάλιστα παρασημοφορήθηκαν από το δικτατορικό καθεστώς «επ’ ανδραγαθία».

Εχουμε λοιπόν και λέμε: Στη δίκη για τη δολοφονία Χαλκίδη, που έγινε τον Μάιο του 1980 στο κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης, καταδικάστηκε μόνο ο βασανιστής Νικ. Τετραδάκος σε κάθειρξη δέκα χρόνων, ενώ οι υπόλοιποι εκτελεστές Δίπλας και Παν. Τσιραμπίδης αθωώθηκαν. Οσο για τους ηθικούς αυτουργούς εκείνου του εγκλήματος, μην το ψάχνετε. Οταν λίγο αργότερα εκδικάστηκε στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης η έφεση που είχε καταθέσει ο Τετραδάκος, η υπόθεση πήρε τραγελαφικές διαστάσεις. Στην έδρα του δικαστηρίου κάθονταν τρεις δικαστές και τέσσερις ένορκοι.

Οι ένορκοι προέρχονταν από έναν κατάλογο δεκάδων προσώπων, θεωρητικά από όλα τα επαγγέλματα, που έμπαιναν στην κληρωτίδα για να εκλεγούν έντεκα άτομα. Από τα οποία στη συνέχεια, εφόσον δεν υπήρχε κώλυμα και δεν υποβάλλονταν ενστάσεις από την υπεράσπιση και την πολιτική αγωγή, επιλέγονταν τελικά οι τέσσερις που θα μετείχαν στη σύνθεση του δικαστηρίου. Κατά «σύμπτωση», από τους έντεκα που «κληρώθηκαν» ήταν και οι έντεκα δικηγόροι, και οι έντεκα με γνωστή δεξιά πολιτική τοποθέτηση, οι τρεις ακροδεξιοί και μάλιστα ο ένας είχε διατελέσει νομάρχης επί χούντας!

Ετσι δεν είναι τυχαίο που η δεκαετής ποινή κάθειρξης του επικεφαλής της δύναμης που μετείχε στη δολοφονία Χαλκίδη, του μοιράρχου Τετραδάκου, μειώθηκε από δέκα χρόνια κάθειρξη σε… τέσσερις μήνες φυλάκιση. Με συνέπεια πολύ γρήγορα να κυκλοφορεί και πάλι ελεύθερος.

Είναι συγκλονιστική η προσωπική μαρτυρία που ανέφερε για το θέμα αυτό ο συνήγορος πολιτικής αγωγής, Κώστας Χορομίδης, ο οποίος ήταν τότε που έγινε η δίκη αντιπρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης. Οπως έγραψε: «Ο πρόεδρος του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Θεσσαλονίκης, Ιωάννης Πρεμετής, ο οποίος δίκασε την υπόθεση Χαλκίδη… ζήτησε να με δει. Ηθελε να μου πει κάτι σοβαρό. Οταν πήγα στο γραφείο του, τον άκουσα κατάπληκτος να μου λέει κατά λέξη –τα θυμούμαι πάρα πολύ καλά τα λόγια του– τα παρακάτω: “Κύριε Χορομίδη, για δεύτερη φορά εκτελέσαμε τον Χαλκίδη εντός του δικαστικού μεγάρου. Ευτυχώς που δεν κατέπεσε το μέγαρο να μας καταπλακώσει”».

Εχει όμως και συνέχεια η υπόθεση. Ηταν βραδάκι της 8ης Σεπτεμβρίου 2004, όταν ο Χατζηγιάννης μέσα σε ένα αστικό λεωφορείο ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον συνταξιούχο πλέον αστυνομικό της Ασφάλειας Αντώνιο Λεπενιώτη, που είχε ρίξει τον τελειωτικό πυροβολισμό στον Χαλκίδη αλλά είχε βασανίσει και τον ίδιο με τα χέρια του, όταν μεταφέρθηκε μετά τη σύλληψή του στο άντρο βασανιστηρίων. Αμέσως ήρθαν στο μυαλό του όλες εκείνες οι συνταρακτικές στιγμές που είχε ζήσει τα ξημερώματα της 5ης Σεπτεμβρίου 1967 που δολοφονήθηκε ο Χαλκίδης.

Οπότε δεν άντεξε και μέσα στο λεωφορείο, άρχισε να φωνάζει κατά του Λεπενιώτη και να τον αποκαλεί «βασανιστή», «όργανο της χούντας» και «δολοφόνο του Χαλκίδη».

Ο συνταξιούχος αστυνομικός της Ασφάλειας… «θιγμένος» μετά από αυτό, και θεωρώντας προφανώς ότι το σφουγγάρι της μεταπολίτευσης εξαφάνισε τα κακουργήματα της χούντας, θα μηνύσει τον κατήγορό του για… συκοφαντική δυσφήμηση. Ομως το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης, στο οποίο μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια, στις 8 Φεβρουαρίου 2008, εκδικάστηκε η μήνυση, θα αθωώσει πανηγυρικά τον Νάντη Χατζηγιάννη. Η Δικαιοσύνη, έστω στη μικρή αυτή περίπτωση, στάθηκε στο ύψος της.