«Κοίταξε τον εαυτό σου, όλοι οι άλλοι είναι πιασμένοι», γράφει κάπου με τη γνωστή, την απαράμιλλη σπιρτάδα του, ο πολύ ταλαντούχος και λίαν ελεύθερος τύπος για την εποχή του, Ιρλανδός μυθιστοριογράφος, ποιητής και δραματουργός, Οσκαρ Ουάιλντ. Ο λόγος του, λόγος καθαρός. Λόγος βαθύς, λόγος αποκαλυπτικός και σαρκαστικά αληθινός, ωστόσο ο άνθρωπος ή δεν θέλει ή δεν αντέχει ή και δεν μπορεί να δει και να κοιτάξει τον εαυτό του,… κρεμασμένος στην ίδια την άγνοια και τον φόβο του απ’ αυτά που, ενδεχομένως, θα δει και θα κοιτάξει – αν το καταφέρει τελικά να δει και να κοιτάξει!
Ετσι, επιμένει να επιλέγει, κοντολογίς, την εύκαιρη, τη βολική τη… φτηνή λύση: να κοιτάζει συνέχεια προς τα έξω (αυτολεξεί), να πιάνεται από τους άλλους, να αντιγράφει και να μιμείται ό,τι του προσφέρεται… ως σπουδαίο και, εν δυνάμει, να ολισθαίνει, να απομειώνεται και να καταστρέφεται, όπως, άλλωστε, ολίσθησαν, απομειώθηκαν ή καταστράφηκαν και οι άλλοι που, ήδη, είχαν πιαστεί από άλλους προηγούμενους, αρνούμενοι ουσιαστικά να δουν και τούτοι τον εαυτό τους.
Το ζήτημα δεν σηκώνει καμιά ελαφρότητα ούτε, βεβαίως, καμιά θεωρητική αναγωγή και αμετροέπεια! Ο καλλιεργημένος Ουάιλντ προσπαθεί, σχεδόν παίζοντας, να εξετάσει το αιώνιο -οντολογικής φύσεως- πρόβλημα του ανθρώπου που, επ’ ουδενί δύναται να εστιάσει με προσοχή και να προσανατολιστεί στη δική του εσωτερική ζωή, ανάταση και ανύψωση, γεγονός που θα τον ξεμπλοκάριζε ολότελα από την αμηχανία και τη σύγχυση που διαμορφώνει «το άλλο», «το ξένο», επιτέλους, «το ισχυρό» που κεκτημένα ορίζεται και χαρακτηρίζεται μέτρο, μέγεθος και θέση (status), της τρέχουσας ζωής.
Είναι μείζων αστοχία, πλάνη (αποπλάνηση ή παραπλάνηση του ίδιου τού είναι), μας μεταδίδει εύστοχα, με το στιλ και τον τρόπο του: να μην έχεις, δηλαδή, ερευνήσει, εξετάσει και δει κατάβαθα τον εαυτό σου και τις δικές του ανάγκες ενώ, παράλληλα, να ασχολείσαι με «τους άλλους» και «τα άλλα» που, στο κάτω κάτω, δεν είναι καν δικά σου (!), και, οπωσδήποτε, αφ’ εαυτού είναι «πιασμένα» απ’ αυτούς που, εκ των ων ουκ άνευ, τα ορίζουν, έχοντας μορφοποιήσει μια «άλλη», τη δική τους στάση, πορεία -αποπλάνηση ή παραπλάνηση- στη ζωή για τη ζωή!…
