Συλλογική ευθιξία

Δεν τα κατάφερα ποτέ να μην πάρω προσωπικά οτιδήποτε ρατσιστικό. Είτε αυτό αφορούσε τον συμμαθητή μου στο Δημοτικό, που τον φώναζαν «καθυστερημένο» επειδή δεν έλεγε καλά το «ρο», είτε αφορά οποιονδήποτε άνθρωπο άλλης χώρας που βρέθηκε εδώ κατά τύχη- ή από ατυχία, πιο σωστά- όταν κάποιοι τον θεωρούν «κατώτερο», «λαθραίο».

Με θίγουν όσοι χρησιμοποιούν χαρακτηρισμούς για τους άλλους απλά και μόνο για να αυτοπροσδιοριστούν ως «άριστοι».

Δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι. Λαθραία είναι τα αντικείμενα. Λαθραία τσιγάρα, λαθραία όπλα, λαθραία ναρκωτικά. Οχι όμως οι άνθρωποι. Και οι δηλώσεις όσων αναφέρονται σε «λαθρομετανάστες», δεν ξέρω βρε παιδί μου, με θίγουν. Και ως άνθρωπο ανάμεσα σε αυτούς τους ανθρώπους και ως πολίτη μιας χώρας που παραπαίει κυρίως λόγω όλων αυτών των κατώτερων ενστίκτων, της ανάγκης μιας υποτιθέμενης κυριαρχίας απέναντι στον άλλο, το διαφορετικό.

Βγαίνουν στα παράθυρα και βροντοφωνάζουν ότι θα μας «αλλοιώσουν τον πολιτισμό». Εναν πολιτισμό που οι ίδιοι συγχρόνως τον έχουν για πέταμα. Μουσικοί και συνθέτες απλήρωτοι, συγγραφείς ξεχασμένοι και ζωγράφοι ιδωμένοι μόνο ως «χομπίστες». Και αφού, όπως φαίνεται, κύριοι, είστε λάτρεις μόνο του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, ας μιλήσουμε με δικούς σας όρους. Ο Ξένιος Δίας σας που πήγε;

Θίγομαι όταν μιλούν για πολιτισμό αυτοί οι άνθρωποι. Θίγομαι όταν κραυγάζουν για την «ανωτερότητα του Ελληνα». Με προσβάλλει όταν για να θεωρηθείς ψηλότερος μπαίνεις στη διαδικασία να κοντύνεις τον άλλο. Θίγομαι για την Πύλο, θίγομαι για τη Μόρια. Θίγομαι για τα αποκαΐδια. Θίγομαι για τους ανθρώπους που βρέθηκαν να κοιμούνται στα νεκροταφεία. Ζωή και θάνατος σε εναλλαγή.

Η Ελλάδα δε θα χαθεί από αυτούς τους ανθρώπους, ούτε θα αλλοιωθεί ο περιβόητος πολιτισμός της. Χάνεται όμως κάθε μέρα, από αυτούς που το πιστεύουν. Από αυτούς τους ανθρωπιστικά αναλφάβητους, που ντυθήκανε πολιτιστικά υπεύθυνοι, ανεύθυνοι μέχρι το μεδούλι.

«Και τι νόημα έχουν αυτές οι θεωρίες αν χαθεί η Ελλάδα;» τους ακούω να λένε. Τα ψευτοδιλήμματα για να τρυγήσουν όσο περισσότερο φόβο τους χρειάζεται είναι πάντοτε εύκαιρα. Και με θίγουν αυτοί που τα λένε. Με θίγουν κι αυτοί που τα πιστεύουν.

Η Ελλάδα χάνεται κάθε μέρα, από τον φόβο μη χάσουμε κάτι που χειροπιαστά δεν ήταν ποτέ δικό μας. Την ανθρωπιά, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη. Με θίγει ότι από τον φόβο αυτής της απώλειας, χάνουμε την ευκαιρία να τα αποκτήσουμε έστω και για λίγο. Και με θίγει που η συλλογική μας ευθιξία περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους και στις ατομικές οθόνες μας.

*Πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός