Το εκλογικό αποτέλεσμα, πρωτίστως στις πρώτες και δευτερευόντως στις δεύτερες εκλογές, προκάλεσε σοκ και στον χώρο της δημοσιογραφίας. Ουδείς μπορεί να παινευτεί ότι προέβλεψε το μεγάλο χάσμα ανάμεσα στη Ν.Δ και τον ΣΥΡΙΖΑ.
Και αυτό είναι απόρροια σε μεγάλο βαθμό και της δικής μας επαγγελματικής φούσκας μέσα στην οποία συχνά «ζυμωνόμαστε» για να θυμηθούμε μία προσφιλή φράση του άλλοτε ΠΑΣΟΚ. Δύσκολα μιλάμε με τις «πηγές» που δεν συνάδουν με το προφίλ του Μέσου στο οποίο εργαζόμαστε και ακόμη πιο δύσκολα λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη τις εκτιμήσεις και την κριτική των «αντιπάλων».
Αλλωστε, κλεισμένοι κι εμείς στο δικό μας «σπίτι», στις εφημερίδες και τα άλλα Μέσα, όπου πολλοί έχουμε διανύσει περισσότερο χρόνο σε σύγκριση με αυτόν που δίνουμε στην οικογένεια και τους φίλους μας, νιώθουμε πιο προστατευμένοι, πιο ασφαλείς. Κι όχι σπάνια, ταυτιζόμαστε με αυτό που φαίνεται να είναι η κυρίαρχη τάση στην πολιτική και την οικονομία, ακόμη κι αν αυτή έχει καταστρέψει προ πολλού την προωθητική της δύναμη.
Αλλά επειδή με κάποιον περίεργο τρόπο έχουμε γίνει μέρος της, τμήμα μιας δυναμικής που έσβησε χωρίς να το συνειδητοποιούμε, συνεχίζουμε ακλόνητοι, εισπράττοντας τα «εύγε» από τους φίλους της δικής μας ιδεολογικής και πολιτικής τάσης, για κείμενα που γράψαμε, για ρεπορτάζ που μεταδώσαμε, ακόμη κι αν αυτά δεν απέδιδαν το πραγματικό περιεχόμενο.
Ναι, δεν είναι εύκολο να κατανοήσει κάποιος ότι οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες που διαμαρτύρονταν συνεχώς στα λόγια και έπιαναν θέση δίπλα στον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ στις εκδηλώσεις του, θα υπερψήφιζαν, εν τέλει, το κόμμα της Ν.Δ., αποτιμώντας θετικά τα χρηματικά «δωράκια»: την επιστρεπτέα προκαταβολή («τα έβαλα στην τράπεζα και βλέπουμε», μου έλεγε φίλος λογιστής).
Ή την αποζημίωση που πήραν, εγκαίρως, από τις καταστροφές του «Ιανού». «Για πρώτη φορά πήρα στο χέρι χρήματα για κάποιες μικρές βλάβες που μου προκάλεσε ο “Ιανός” και αυτό μου αρκεί» μου έλεγε συγγενής που διατηρεί κατάστημα τουριστικών ειδών στο Αργοστόλι, τον οποίο επιχειρούσα με πείσμα να πείσω ότι αυτήν τη φορά ο βουλευτής στο νησί θα είναι κόκκινος, από τη Σάμη και θα είναι ο Φαραντούρης.
Και φυσικά κάποιοι δεν καταλάβαμε και δεν αποδώσαμε σωστά ούτε την ηχηρή φωνή των νέων στις διαδηλώσεις για τα Τέμπη. Αδιαφορήσαμε για εκείνο το «Σωπάστε» στην αφίσα της ΓΣΕΕ γιατί ούτε θέλαμε ούτε μπορούσαμε να αντιληφθούμε ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, έστω, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή, απέδιδε ορθά την αποστροφή των νέων και στους πρώην και στους νυν πολιτικούς προϊσταμένους του ΟΣΕ.
Αυτές οι εκλογές άλλαξαν πολλά και μέσα σε αυτά είναι και η ματιά μας. Πρέπει να γίνει βαθύτερη, πιο διεισδυτική, πιο τεκμηριωμένη, πιο αληθινή. Λιγότερο συναισθηματική και σταθερά κριτική και επικριτική στην εξουσία. Γιατί σ’ αυτήν την Αυλή που λέγεται Ενημέρωση, μπορεί να υπάρχουν πολλά «παπαγαλάκια» -και όλοι τα γνωρίζουμε- αλλά υπάρχουν και πολλοί έντιμοι δημοσιογράφοι που οφείλουν να παραμείνουν στις επάλξεις με αξιοπιστία.
