Δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία ότι και στις εκλογές της 25ης Ιουνίου η Νέα Δημοκρατία θα ήταν πρώτο κόμμα. Ηλπιζα, ωστόσο, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θα κατόρθωνε να της κόψει την αυτοδυναμία, η οποία θα της επέτρεπε να ξανακυβερνήσει δικτατορικά υπό κοινοβουλευτικό μανδύα.
Οι ελπίδες μου όμως διαψεύστηκαν αρκετά πριν από την ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος, όταν παρακολούθησα από την τηλεόραση τις συγκεντρώσεις των δύο κομμάτων στην πλατεία Συντάγματος και τις ομιλίες των αρχηγών τους.
Στην πρώτη, της Ν.Δ., είδα έναν Μητσοτάκη, επιμελώς δασκαλεμένο και ασκημένο από ικανότατους συμβούλους επικοινωνίας, να επιδεικνύει το μπόι του, κινούμενος με άνεση πάνω στην εξέδρα.
Μακριά από το βήμα και χωρίς να κρατά κάποιο σημείωμα, μιλούσε απαγγέλοντας συνθήματα, ανάμεσα στα οποία απαριθμούσε, πολύ συνοπτικά διατυπωμένα και γι’ αυτό ευμνημόνευτα, όσα κατά την κρίση του πέτυχε και όσα σκόπευε να πετύχει κατά την εξασφαλισμένη δεύτερη πρωθυπουργική θητεία του.
Το πιο εντυπωσιακό πάντως επίτευγμα των συμβούλων του ήταν ότι τον εξοικείωσαν με την ακόλουθη ρητορική τακτική: να επιμερίζει τον λόγο του σε θεματικά διαφοροποιούμενες αγορεύσεις, να κάνει ενδιάμεσες παύσεις σε κάθε αγόρευση και στην τελευταία να υψώνει απότομα τον τόνο της φωνής για να προσδώσει έμφαση στην αποστροφή του.
Σκέφτηκα ότι ο Αλέξης, όσα από τα γνωστά χαρίσματά του κι αν επιστράτευε, δεν θα του ήταν εύκολο να αντιπαρατεθεί στον Μητσοτάκη στο πεδίο των εντυπώσεων. Δεν μπορούσα όμως να φανταστώ ότι θα τον έβλεπα όπως τελικά τον είδα.
Σκυμμένο πάνω στο βήμα, σπάνια να σηκώνει τα μάτια από το κείμενο που είχε μπροστά του, ακόμη κι όταν χειρονομούσε, τεντώνοντας τα χέρια προς τα έξω. Και σε αυτή την εκτός τόπου και χρόνου στάση, να διατυπώνει εμβριθώς επιχειρήματα και προβληματικές, λες και απευθυνόταν σε επιστημονικό συνέδριο. Τι σόι συμβουλάτορες είχε που δεν τον προφύλαξαν από τέτοιες γκάφες!
ΥΓ.: Το κείμενο τούτο γράφτηκε πριν από την παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα, μπροστά στην οποία δεν μπορεί κανείς παρά να σταθεί με σεβασμό.
*Ομ. καθηγητής ΑΣΚΤ
