Θέλω να γράψω για τον ΣΥΡΙΖΑ και το μέλλον του, αλλά δεν θα αποφύγω την κραυγή «αρκετά πια» με την παραπληροφόρηση εις βάρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ενα δείγμα αυτής, περί δικής μας θέσης για «Πρέσπες του Αιγαίου», είδα να αναπαράγεται πρόσφατα από γνωστή αρθρογράφο της «Εφ.Συν.» προερχόμενη από την Αριστερά!
Επανερχόμενος στο θέμα μου, θυμίζω ότι αρχές του 2008 είχα δημοσιεύσει στην «Ελευθεροτυπία» παρέμβασή μου με τίτλο «Να τολμήσουμε με τον Αλέξη», εξηγώντας γιατί η πρόταση Αλαβάνου να εκλεγεί πρόεδρος του ΣΥΝ ο τότε 34χρονος Αλέξης Τσίπρας αποτελούσε βήμα στο μέλλον για τον πολιτικό μας χώρο. Τόνιζα τότε ότι ο Αλέξης δεν είχε μεν κομματικά γαλόνια από το ΚΚΕ ή το ΚΚΕ Εσωτερικού, αλλά κινηματικά ως πρόεδρος μαθητικού 15μελούς και καταληψίας σε σχολείο των Αμπελοκήπων. Αρα, μπορούσε να ηγηθεί της προσπάθειας για την Αριστερά του 21ου αιώνα, έχοντας λάβει μέρος και στο παγκόσμιο και ευρωπαϊκό «κίνημα των κινημάτων», όπως είχε αποκληθεί το μετά το Σιάτλ (1999) κίνημα κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.
Το ελπιδοφόρο εκείνο κίνημα αγκαλιάστηκε από ευρύ φάσμα δυνάμεων της Αριστεράς και των Πράσινων, συμπεριλαμβανομένων και εξωκοινοβουλευτικών σχημάτων. Τη διαδρομή αυτή ακολούθησε ο Αλέξης ως ηγέτης της Νεολαίας Συνασπισμού, παρά τον πόλεμο του ΚΚΕ ότι τάχα το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ ήταν σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης.
Ως πρόεδρος του ΣΥΝ και στη συνέχεια του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρώην πρόεδρος του μαθητικού 15μελούς είχε το θράσος να διακηρύξει ότι ήρθε η ώρα της Αριστεράς να κυβερνήσει, όταν προέκυψε η λεγόμενη «κρίση του χρέους» ήδη από το 2009, που ο Σημίτης συνιστούσε προσφυγή στο ΔΝΤ, επιλογή που έκανε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με το πρώτο εξοντωτικό Μνημόνιο.
Πώς να το χωνέψουν οι ελέω μοναρχίας και ξένων επεμβάσεων ισόβιοι κυβερνήτες της χώρας, ότι ο μη προερχόμενος από πολιτικό τζάκι αριστερός ηγέτης θα γινόταν το 2015 πρωθυπουργός, σπάζοντας το ταμπού ότι η Αριστερά ήταν για τα αγωνιστικά «αλώνια», αλλά ακατάλληλη για τα κυβερνητικά σαλόνια. Μεγάλο το σοκ και του μέσου δεξιού ή και «εθνικόφρονα κεντρώου», που είχε πιστέψει δύο φορές μεταπολεμικά ότι η Αριστερά είχε περιθωριοποιηθεί, πρώτα με τον Εμφύλιο και έπειτα με την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».
Σήμερα, σε πολύ κρίσιμη καμπή, ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. καλείται να αποδείξει ότι έχει όχι μόνο «πάγκο» αλλά και αστείρευτες δυνάμεις ανασύνταξης και αντεπίθεσης, αρκεί να τολμήσουμε χωρίς τον Αλέξη στο τιμόνι, αλλά παρόντα στις εξελίξεις.
*Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., συγγραφέας του βιβλίου «Ο διαρκής μετασχηματισμός της Αριστεράς»
