Γέμισε το ακροδεξιό ιντερνετικό σύμπαν με χολή «γιατί δεν γίνεται τώρα πορεία από τους “δικαιωματιστές” για την Αναστάζια, την κοπέλα που δολοφονήθηκε στην Κω»… (η οποία βέβαια εάν ήταν υγιής θα ήταν για τους ίδιους μια ανατολική «τάνα» που μας στερούσε δουλειές…).
Πέρα από το προφανές, ότι δεν συμμετείχαν ποτέ ούτε διοργάνωσαν κάποια, πέρα από τις ώς τώρα ειρωνείες για τον ίδιο τον όρο γυναικοκτονία, ως μία ανθρωποκτονία με ειδικά χαρακτηριστικά (άντε να τους εξηγήσεις πως υπάρχουν δολοφονίες γυναικών που δεν υπάγονται στον όρο, πως εάν όμως αρνιόμαστε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των πραγμάτων τότε να λέμε τον «Αττίλα» όχι εισβολή αλλά γενικά σύρραξη δύο εμπολέμων, να αποκαλούμε την αποικιοκρατία μετακίνηση ή… προσφυγιά κ.λπ.), πέρα από την πολιτική αλητεία τού να μη βλέπουν δηλώσεις όλων των κομμάτων (και) εξ αριστερών, αφού σκοπός είναι όχι τα δικαιώματα των γυναικών αλλά η εργαλειοποίηση εναντίον των πολιτικών άλλων, υπάρχει και το ακόμα προφανέστερο.
Ο επιλεγμένος, βολικός ανορθολογισμός -ώστε να απαξιωθεί ο πολιτικός φεμινισμός- του να μη βλέπουν ότι σε χώρα που είχε την υψηλότερη ετήσια αύξηση στις γυναικοκτονίες, ανάμεσα σε 20 ευρωπαϊκές χώρες, στη διάρκεια της πανδημίας, με άνοδο 187,5%, δηλαδή στην Ελλάδα [στοιχεία από το Μεσογειακό Ινστιτούτο Ερευνητικής Δημοσιογραφίας (MIIR) στην Αθήνα σε συνεργασία με 18 ειδησεογραφικά πρακτορεία του European Data Journalism Network] ελάχιστες πορείες σε συμβολικές ημερομηνίες έχουν γίνει, αφού είναι αδύνατον για κάθε περιστατικό. Εκτός αν οι είρωνες και οι αραχτοί ξεστραβώνονταν, ξεβολεύονταν και συμμετείχαν. Ως τότε -και σε αυτό- οι λίγοι θα κάνουν περισσότερα από όσα μπορούν, γιατί οι πολλοί κάνουν, αν κάνουν, λίγα.
Πριν από λίγες μόνο ημέρες στη Χαλκιδική ένα κτήνος δολοφόνησε τη γυναίκα του μπροστά στο 8χρονο παιδί του. Μέσα στα αίματα το βρήκε ο παππούς του, να το προσθέσω ως αφορμή πραγματοποίησης πορείας… Εκεί γιατί δεν μας εγκάλεσαν για τη μη πραγματοποίησή της; Το βουλώσαμε γιατί ήταν Ελληνας;
Τελικά για ακόμη μία φορά υπάρχουν 2 είδη ανθρώπων στα σταυροδρόμια. Αυτοί που παλεύουν το φαινόμενο κι άρα τις δομές, δίχως να αίρουν προφανώς τις ατομικές ευθύνες, κι αυτοί που το προσωποποιούν όπως τους συμφέρει (χρησιμοποιώντας την ατομική επιλογή για να γενικεύσουν υπέρ ή κατά συνόλων, ή αγνοώντας όπως ο απολίτικος δικαιωματισμός που αντιμετωπίζει τις ταυτότητες ως «μεταφυσικές κι ακίνητες» ότι ο σεβασμός στην Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων προηγείται κάθε πολιτιστικής ιδιαιτερότητας) για να αποκρύψουν τις κοινωνικοπολιτικές. Πολύ όμοια με το προσφυγικό κι ασύλληπτες τραγωδίες όπως της Πύλου…
