Ψιλά γράμματα

Στον τοίχο έγραφε: «Γράφω γιατί κανείς δεν ακούει».

Θα ήθελα να έβρισκα αυτόν που το έγραψε και να του έλεγα: Και ποιος σου εγγυάται ότι αφού ο κόσμος δεν ακούει πια, σημαίνει πως διαβάζει; Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει, άγνωστε φίλε μου. Αν κανείς δεν είναι διατεθειμένος να σ’ ακούσει, να είσαι σίγουρος ότι δεν θα είναι διατεθειμένος ούτε να διαβάσει αυτά που θες να του πεις.

Κάπου είδα γραμμένο ότι, σύμφωνα με μια έρευνα, οι Ελληνες διαβάζουν κατά μέσο όρο ένα βιβλίο τον χρόνο. Δεν το λες και ελπιδοφόρο. Η νέα τάση με τα ηχοβιβλία αρχίζει και παίρνει τα πάνω της τελευταία.

Στον δρόμο, στο μετρό, στα λεωφορεία, οι άνθρωποι συχνά ακούν βιβλία αντί να τα κρατούν και να τα διαβάζουν. Ισως αυτό να αποτελεί κάτι εντελώς ξένο στους βιβλιόφιλους, που δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς τη μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού, αλλά ίσως να είναι μια εναλλακτική. Αλλωστε, λένε πως από όλες τις αισθήσεις η ακοή είναι αυτή που είναι η πιο ισχυρή κι ας διατυμπανίζουμε οι γραφιάδες την υπεροχή της όρασης γιατί πιστεύουμε πως μας συμφέρει.

Σε τελική ανάλυση, το γραπτό κείμενο δεν έχει να κάνει και με τον «διάλογο» μεταξύ πομπού και δέκτη; Ομως, ποιος είναι άραγε ο πομπός και ποιος ο δέκτης; Πομπός είναι αυτός που γράφει κάτι και δέκτης αυτός που το διαβάζει ή το αντίθετο; Γιατί, όποιος γράφει, δεν μπορεί να γίνει πομπός αν δεν έχει υπάρξει πρώτα δέκτης.

Να δέχεται και στη συνέχεια να φιλτράρει τον κόσμο γύρω του. Να παρατηρεί τα πάντα. Τους ανθρώπους που τρέχουν στους δρόμους, τα παιδιά που παίζουν σε ένα στενό σοκάκι, τους πλανόδιους πωλητές, τους έφηβους που κάθονται κάθε απόγευμα σε ένα συγκεκριμένο παγκάκι στην πλατεία μετά το μάθημα, κι ας είναι το διπλανό άδειο, τα χρώματα και τα συναισθήματα που αλλάζουν κάθε που αλλάζουν οι εποχές, τους ανθρώπους το πρωί στα λεωφορεία. Τα πάντα. Κι αν όλα αυτά του γεννήσουν την ανάγκη να γράψει κάτι, τότε, ίσως, μπορεί κάποια στιγμή στη ζωή του να γίνει κι εκείνος πομπός. Μπορεί και όχι.

Το πρόβλημα με τους δέκτες, από την άλλη, είναι κατά κύριο λόγο το φιλτράρισμα: τι φίλτρα χρησιμοποιεί ο καθένας κατά τη θέαση του κόσμου του. Γιατί αν έχεις πρεσβυωπία, τα μυωπικά γυαλιά δεν θα σε κάνουν να δεις καλύτερα. Η θολούρα στα ψιλά γράμματα της ιστορίας θα παραμένει.