Πάνε σχεδόν 10 χρόνια, που το νεκρό κορμάκι του μικρού Αϊλάν, προσφυγόπουλου από την εμπόλεμη Συρία, ξεβράστηκε σε μια ακτή της νοτιοανατολικής Τουρκίας, και η εικόνα του ακόμα στοιχειώνει τις καρδιές μας.
Οι καλοθελητές σύμμαχοι των εμπόλεμων παρατάξεων -και προφανώς πωλητές όπλων- είχαν δραστηριοποιηθεί και οι πολίτες είχαν πάρει τους δρόμους της ξενιτιάς για να σωθούν. Και εμείς, οι πολίτες του κόσμου, τυφλοί στ’ αλήθεια, δεν βλέπαμε που ο μικρός Αϊλάν μας φώναζε: «Σταματήστε αυτόν τον πόλεμο, που μας σκοτώνει, μας διώχνει από τα σπίτια μας και μας πνίγει στις ξένες θάλασσες».
Μείναμε να παρακολουθούμε τις ειδήσεις για τις συγκρούσεις, για τις συμμαχίες των εμπλεκομένων. Και δεν φωνάξαμε «σταματήστε τον πόλεμο στη Συρία που στέλνει τους μικρούς Αϊλάν στις θάλασσες της διαφυγής και στον θάνατο».
Ούτε σκεφθήκαμε πώς θα βοηθήσουμε αυτούς που σκοτώνονται στους εμφύλιους της Αφρικής και πεινάνε, αναπτύσσοντας τις οικονομίες τους, για να μένουν στον τόπο τους. Και τώρα δήθεν κλαίμε για τους χιλιάδες νεκρούς στον υγρό τάφο της Μεσογείου. Ας απαιτήσουμε λοιπόν ειρήνη στον κόσμο και χρηματοδότηση της οικονομίας των φτωχών χωρών· έτσι δεν θα έχουμε χιλιάδες απελπισμένους, νεκρούς.
