Μπορούμε να νικήσουμε με την Αριστερά της ανατροπής!

Είμαστε σε μια προεκλογική περίοδο με έντονη συζήτηση στον κόσμο της Αριστεράς. Φταίει η «κοινωνία που συντηρητικοποιείται» ή αυτές οι θεωρίες είναι φτηνές δικαιολογίες των ηγεσιών της αντιπολίτευσης που δεν στάθηκαν αντάξιες των αγώνων και θέλουν να ξεχάσουμε τον πανεργατικό ξεσηκωμό του Μάρτη;

Εμείς από το ΣΕΚ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ απαντάμε το δεύτερο. Αυτή η συζήτηση μας οδηγεί κατευθείαν στο τριήμερο του Μαρξισμού 7, 8 και 9 Ιούλη στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Γιατί αφορά το θεμελιώδες ερώτημα: είναι ρεαλιστική η προοπτική ότι μπορούμε να συγκρουστούμε με αυτό το καταστροφικό σύστημα και να το ανατρέψουμε;

Ο κοινοβουλευτικός δρόμος, τον οποίο ένα προηγούμενο διάστημα ακολουθούσε η σοσιαλδημοκρατία και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ σαν κυβερνώσα Αριστερά, έχει οδηγήσει σε επανειλημμένες αποτυχίες και διαψεύσεις. Η στρατηγική που λέει ότι μια προοδευτική ή αριστερή πλειοψηφία στη Βουλή θα φέρει την αλλαγή με μας να τη στηρίζουμε «απ’ έξω» αποδείχτηκε ανίσχυρη μπροστά στον οργανωμένο και αδίστακτο εκβιασμό μιας άρχουσας τάξης που έχει την οικονομική δύναμη, το κράτος και το «παρακράτος» για να μην ξεχνιόμαστε.

Ποια δύναμη μπορεί να παίξει αυτό τον ρόλο; Το Κοινοβούλιο μπορεί να παίρνει αποφάσεις και να ψηφίζει νομοσχέδια. Εχει η εργατική τάξη τη δύναμη να τσακίζει αυτά τα νομοσχέδια; Ή είναι μία τάξη η οποία είναι καταδικασμένη να υφίσταται την εκμετάλλευση και την καταπίεση; Η απάντηση είναι ότι μπορεί. Το εργατικό κίνημα και η Αριστερά δεν έγιναν «ανθρώπινη σκόνη» τώρα, όπως δεν έγιναν μετά τις εκλογές του 2019 παρ’ όλες τις αναλύσεις που υποστήριζαν κάτι τέτοιο.

Το κίνημα του Μάρτη μετά το έγκλημα των ιδιωτικοποιήσεων στα Τέμπη δεν έπεσε από τον ουρανό. Ηταν καρπός όλων των προηγούμενων αγώνων που έδωσε η εργατική τάξη και για αυτό φτάσαμε στο σημείο να υπάρχει αυτή η κρίση στην Ελλάδα.

Φέτος συμπληρώνονται 55 χρόνια από τον Μάη του ’68. Δυο μήνες μετά έγιναν εκλογές στη Γαλλία και ο Ντε Γκολ βγήκε με μεγάλη πλειοψηφία. Οχι μόνο δεν πήγε χαμένος ο Μάης, αλλά άνοιξε έναν ολόκληρο κύκλο εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από το Πολυτεχνείο, που άνοιξε τον δρόμο για να πέσει η χούντα.

Η χούντα στην Ελλάδα έπεσε από το κίνημα, από τον κόσμο, από τα κάτω, με την καθοριστική συμβολή των οργανώσεων της επαναστατικής Αριστεράς. Στις εκλογές ακριβώς έναν χρόνο μετά το Πολυτεχνείο η Νέα Δημοκρατία πήρε 54%. Κάποιος θα έλεγε τότε ότι το Πολυτεχνείο πήγε χαμένο. Οχι μόνο δεν πήγε χαμένο, αλλά άνοιξε αυτό που λέγεται κύκλος της Μεταπολίτευσης, που ακόμα και τώρα, δεκαετίες μετά, προσπαθούν να τον κλείσουν και δεν μπορούν.

Αυτά και άλλα πολλά θα συζητήσουμε στο τριήμερο Mαρξισμός 2023. Πώς οργανώνονται και πώς συνδέονται οι αγώνες, οι μάχες ενάντια στον ρατσισμό, στους φασίστες, στην καταστροφή του περιβάλλοντος, την ιδιωτικοποίηση των μουσείων, του πολιτισμού και της τέχνης.

Και παράλληλα μια σειρά από συζητήσεις, που επιμένουν ότι η κοινωνία μπορεί να αλλάξει με επαναστάσεις, εντοπίζουν το ή τα υποκείμενα της επανάστασης, ανατρέχουν στην εμπειρία 200 χρόνων εξεγέρσεων και επαναστάσεων διεθνώς και στην Ελλάδα, θυμίζουν την πολύτιμη κληρονομιά των κλασικών του μαρξισμού, από τον Μαρξ και τον Ενγκελς μέχρι τον Λένιν, τον Τρότσκι, τη Λούξεμπουργκ αλλά και τον Γκράμσι, που επέμενε ότι η «ηγεμονία» των ιδεών της άρχουσας τάξης σπάει μέσα στους αγώνες και με ένα επαναστατικό κόμμα που τους οδηγεί στη γενίκευση και τη νίκη.

Συμμετέχουν ομιλητές απ’ όλους τους χώρους που οργανώνουν και δίνουν τις μεγάλες μάχες. Από τους εργαζόμενους στις τέχνες, που οργάνωσαν το μεγάλο κίνημα των καταλήψεων και των απεργιών, ομιλητές/τριες από τα νοσοκομεία, τα μουσεία, ομιλητές/τριες από τη Γαλλία, από την Ισπανία, την Τουρκία και την Κύπρο. Πρόσφυγες, μετανάστες και αγωνιστές του αντιρατσιστικού και αντιφασιστικού κινήματος, συγγραφείς που θα παρουσιάσουν τα βιβλία τους, ακτιβιστές/τριες από την απεργιακή 8 Μάρτη, από την καμπάνια για την καταδίκη των δολοφόνων του Ζακ, από το κίνημα για την απελευθέρωση των τρανς.

Η απαλλαγή της Αριστεράς από τα βαρίδια του κοινοβουλευτικού δρόμου και η υπεράσπιση της ανατροπής του συστήματος είναι η στρατηγική για να βγούμε από τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις που ταλανίζουν τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του εργατικού κινήματος και της νεολαίας. Το ΣΕΚ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βαδίζουν αταλάντευτα σε αυτό τον δρόμο.

*Συγγραφέας, Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα