Οι εκλογές της 25.6.2023 δεν είναι εκλογές δεύτερου γύρου, ούτε μια βαρετή διαδικασία επανάληψης των αποτελεσμάτων της 21.5.2023. Μπορούν και πρέπει να γίνουν εκλογές ανατροπής των πολιτικών συσχετισμών υπέρ των αντισυστημικών δυνάμεων που επιχειρούν να εκφράσουν πολιτικά τους αγώνες και τις κοινωνικές αντιστάσεις.
Τρία χαρακτηριστικά δείγματα που προμηνύουν τη μετεκλογική εικόνα:
1) Οι τραγικοί θάνατοι από εργατικά ατυχήματα και αβοήθητους ασθενείς σε κρατικά νοσοκομεία, που πιστοποιεί τη διάλυση των δομών της δημόσιας υγείας και την έλλειψη μέτρων ασφάλειας. Η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται στις συνθήκες της αδυσώπητης καπιταλιστικής επίθεσης και χάνεται χωρίς κανείς να επηρεάζεται.
2) Στα προεκλογικά πάνελ, τα κέντρα εξουσίας έχουν επιβάλει πλήρως την ατζέντα τους σε Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ, καθώς όσοι τολμούν να μιλήσουν για αυξήσεις μισθών, μείωση φορολογίας ΦΠΑ σε είδη βασικής ανάγκης και αύξηση της φορολόγησης μερισμάτων και υπερκερδών, βάλλονται από όλους. Η συζήτηση για τα οικονομικά κανοναρχείται από την πιστοποίηση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, την έγκριση του διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος και τους περιορισμούς των δημοσιονομικών όρων που επιβάλλει η μνημονιακή δέσμευση που μετά την αναστολή της περιόδου πανδημίας επανέρχονται.
3) Η συμπεριφορά της κοινωνίας, ακόμα και μετά το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα, δεν μπορεί εύκολα να εκληφθεί ως υποταγή στην κυβερνητική πολιτική, ιδεολογικοπολιτική ενσωμάτωση στη Ν.Δ. και συντηρητικοποίηση: οι απεργίες στο Πέραμα για το εργατικό δυστύχημα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη, στα νοσοκομεία, των συμβασιούχων στον Δήμο Κερατσινίου, των εργαζομένων στην έρευνα.
Αλλά και η αποδοκιμασία του πρωθυπουργού από τους εργαζόμενους του «Αγίου Σάββα», του νοσοκομείου (αυτού που ο πρόεδρος του σωματείου εργαζομένων γιατρός Κώστας Καταραχιάς δέχτηκε πολλαπλή δίωξη και απειλή απόλυσης από την εκλεκτή του πρωθυπουργού διοικήτρια) που είχε το θράσος να επισκεφθεί λίγες μέρες μετά τη δήλωση του υποψήφιου βουλευτή του για τους καρκινοπαθείς. Και η μεγάλη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις, στα «Pride Festival» και στις εκδηλώσεις πολιτικού διαλόγου όλων των αριστερών ακροατηρίων.
Συνεπώς η αγωνία που εκφράζει η Νέα Δημοκρατία για τις κάλπες της 25.6.2023 ότι είναι «άδειες», δεν είναι μόνο επικοινωνιακή, αλλά και πραγματική. Μπορεί οι εκλογές στις 21.5.2023 να έλυσαν το ζήτημα της κυβερνητικής διαχείρισης, αλλά με τρόπο που έχει βοηθήσει ακόμα και όσους ψήφισαν τα κυβερνητικά κόμματα να συνειδητοποιήσουν ότι και οι τρεις υποψήφιοι εταίροι του κυβερνητικού τόξου εφαρμόζουν με μικρές παραλλαγές την ίδια πολιτική.
Δηλώσεις όπως «Δεν είμαστε κόμμα διαμαρτυρίας, είμαστε κόμμα εξουσίας», προφανώς δεν απευθύνονται στους «διαμαρτυρόμενους», αλλά αποτελούν –ανεπίκαιρο πλέον– αίτημα διαπιστευτηρίων στα κέντρα εξουσίας. Η διαμάχη ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ για την πρωτοκαθεδρία στον χώρο της αντιπολίτευσης αποτελεί ενδοσυστημική αντίθεση που δεν ενδιαφέρει την αγωνιζόμενη κοινωνία, ούτε καν αυτούς οι οποίοι στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το έλλειμμα εκπροσώπησης και κυρίως πολιτικής συγκρότησης των δυνάμεων της αντίστασης και του αγώνα, παρά την αναμφισβήτητη εκλογική ενίσχυση όλων των δυνάμεων που αντιμετωπίζονται από τους ψηφοφόρους ως αντισυστημική Αριστερά, είναι υπαρκτό. Ειδικά για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάθε εκλογικό αποτέλεσμα που υπολείπεται της πραγματικής της δύναμης σε κοινωνία, σωματεία, εργασιακούς χώρους και «αυτοδιοικητικά» συμβούλια, είναι πάντα μικρό και αναντίστοιχο στην κοινωνική δυναμική της, προς την οποία η εκλογική καταγραφή πρέπει να αντιστοιχηθεί για να αποκτήσουν μεγαλύτερη πολιτική δύναμη οι ίδιοι οι αγώνες και οι κοινωνικές αντιστάσεις και να διεκδικήσουν πολιτικούς στόχους και βήματα προς την κατεύθυνση του αντικαπιταλιστικού κοινωνικού μετασχηματισμού.
Οι 32.000, περίπου, ψήφοι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις 21.5.2023 δεν πήγαν χαμένες. Θα χάνονταν εάν έπεφταν σε μία από τις θολές επιλογές αυταπάτης της κυβερνητικής Αριστεράς ή ξέμεναν στην αποχή πίσω από το πεδίο της μάχης. Καλούμε όχι μόνο αυτούς, αλλά και πολλαπλάσιους ακόμα, τώρα που καταλαβαίνουν ότι η ψήφος τους αλλού πήγε χαμένη, να συνταχθούν μαζί μας.
Οι μετεκλογικοί εργατικοί, δικαιωματικοί, περιβαλλοντικοί, αντιιμπεριαλιστικοί, αντιπολεμικοί, αντιφασιστικοί, κοινωνικοί αγώνες απέναντι στο συμπαγές μπλοκ εξουσίας πρέπει να αναδείξουν ισχυρό και αντιπροσωπευτικό μέτωπο δυνάμεων αντίστασης. Το κοινωνικό προσκήνιο δεν μπορεί να εκπροσωπείται από ένα πολιτικό περιθώριο. Και χρειάζεται μία άλλη Αριστερά, αντικαπιταλιστική, ανεξάρτητη από ρεφορμισμό και σοσιαλδημοκρατία, χωρίς διαχειριστικές και κυβερνητικές αυταπάτες, αντίθετη στον σεχταρισμό και διδαγμένη από την αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού, ανοιχτή στα κοινωνικά κινήματα.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπηρετεί με τον ενωτικό και υπερβατικό της χαρακτήρα αυτή την ανάγκη, ενώ στάθηκε και θα στέκεται στην πρώτη γραμμή όλων αυτών των αγώνων και της αντιστοιχεί η εκλογική και πολιτική δύναμη που αναλογεί στο μέγεθός τους. Για τη δική τους συγκρότηση, ταυτότητα και προοπτική. Για να γίνει η διαμαρτυρία δύναμη ανατροπής.
*Δικηγόρος, υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας με την ΑΝΤικαπιταλιστική ΑΡιστερή ΣΥνεργασία για την Ανατροπή
