«Τόσα χρήματα και να πάνε σπαταλημένα»;

Το βράδυ του περασμένου Σαββάτου η πόλη του Μάντσεστερ κατάφερε (έστω και με κάποια μικρή καθυστέρηση είναι η αλήθεια) να βάλει και τη δεύτερη ομάδα της σε μία περίοπτη λίστα: αυτή των κατά καιρούς σπουδαίων ομάδων της Γηραιάς Ηπείρου που συνδύασαν τα πολύ καλά τους χρόνια με το ζηλευτό τίτλο της πρωταθλήτριας Ευρώπης. Η Γιουνάιτεντ είχε ήδη μετατρέψει στο παρελθόν το Μάντσεστερ σε ποδοσφαιρική μητρόπολη. Για τη Μάντσεστερ Σίτι αυτή η στέψη ήταν διακαής πόθος, που τον άξιζε με την αναμφισβήτητη ποδοσφαιρική ποιότητα που είχε τα τελευταία χρόνια. Για τη Lady Hope το παράταιρο δεν ήταν πως το πήρε το Σάββατο, αλλά πως δεν το είχε πάρει μέχρι το Σάββατο…

Συνήθως, καθόμαστε να δούμε τον εκάστοτε τελικό του UEFA Champions League έχοντας στο νου μας την πορεία (και το είδος…) μίας ομάδας σε όλη την προηγούμενη σεζόν και την κρίνουμε με βάση αυτή. Όταν τελειώνει ο τελικός, όμως, στεκόμαστε στα δρώμενά του και ξεχνάμε σε μεγάλο βαθμό τα άλλα ή τα υποβιβάζουμε. Η Μάντσεστερ Σίτι απέναντι στην Ίντερ στην Κωνσταντινούπολη δεν κέρδισε τις εντυπώσεις, αλλά σήκωσε το τρόπαιο και έδωσε απτή αξία στα όσα σπουδαία έπραξε τους προηγούμενους μήνες… Αν έπαιζε καλά με την Ίντερ και δεν έπαιρνε την κούπα, όλα τα καλά λόγια που δικαίως ειπώθηκαν για την αρμάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα θα φαίνονταν σαν ειρωνικά χτυπήματα, σαν κακόηχες αποτυχημένες παρηγοριές…

H προσπάθεια της Μάντσεστερ Σίτι να κατακτήσει την κορυφή της Ευρώπης δεν ξεκίνησε με το εναρκτήριο σφύριγμα του διαιτητή του τελικού της 10ης Ιουνίου του 2023. Ούτε καν στο πρώτο ματς της φετινής σεζόν για το UEFA Champions League, εκείνο το εκκωφαντικό και ενδεικτικό των προθέσεων της (σχεδόν μόνιμης τα τελευταία χρόνια) πρωταθλήτριας Αγγλίας 0-4 επί της Σεβίλλης εκτός έδρας στις 6 Σεπτεμβρίου 2022. Ξεκίνησε επί της ουσίας όταν τέθηκε από τη διοικητική τάξη πραγμάτων ως αποκλειστικός στόχος η δημιουργία μίας first class ομάδας που θα μπορούσε να κυριαρχήσει για χρόνια στην Αγγλία και να προσθέσει στην τροπαιοθήκη όσα περισσότερα Champions League μπορούσε. Και ειδικά όταν είχε προσληφθεί ο Πεπ Γκουαρντιόλα στον πάγκο της… Όμως, το γεγονός πως μέχρι προχθές δεν τα είχε καταφέρει, ούτε η Σίτι, ούτε ο Καταλανός, «καπέλωνε» κάθε τι άλλο… Κι έλεγαν όλοι, φίλοι και εχθροί: «Τόσα χρήματα και να πάνε σπαταλημένα»;

Σε μία τέτοια ποικιλία ποδοσφαιρικών ποιοτικών δεδομένων (στο υψηλότερο μάλιστα επίπεδο), όπως αυτά που διέπουν τους «γαλάζιους» του Μάντσεστερ, θα βρεις και ομαδικές αρετές, και ατομικές, και κυρίως την προπονητική επεμβατικότητα στις πιο καταλυτικές της εκφάνσεις. Θα βρεις και μέτριες βραδιές, θα βρεις και αγώνες όπως ο τελικός του Σαββάτου όπου τα βρήκε σκούρα η Σίτι. Από όλα έχει ο μπαξές και όρεξη να έχουμε όλοι γιατί η Σίτι είναι εδώ και χρόνια στο επίκεντρο της διεθνούς προσοχής και μάλλον θα παραμείνει… Kαι τώρα; Ένα μεγάλο άγχος έφυγε. Μπορεί πάνω σε αυτό το ανακουφιστικό συμβάν να χτίσει κάτι ακόμα σπουδαιότερο; Φερ΄ειπείν ένα «ψηλότερο» άγαλμα δημοφιλίας και διαχρονικής υστεροφημίας (που θα κρατάει στα χέρια του περισσότερα τρόπαια); Το σίγουρο είναι πως στα εγχώρια δρώμενα το μεγάλο άγχος το έχουν όλοι οι αντίπαλοί της και όχι η Σίτι…

ΥΓ. Η Ίντερ είναι από τους χαμένους ενός τελικού που μπορεί να αισθάνεται όμως κάπως διαφορετικά. Τι είναι άραγε σημαντικότερο; Πως η Σίτι επιβεβαίωσε το ντόρο που γίνεται για αυτήν ή το γεγονός πως η εκπληκτική Ίντερ έστειλε αδιάβαστα όλα τα προγνωστικά εδώ και αρκετούς συνεχόμενους μήνες και συμμετείχε στον τελικό; Νικήτριες, με όρους ποδοσφαιρικής ουσίας, μάλλον είναι και οι δύο ομάδες… Η Ίντερ είναι μεγαλύτερο μέγεθος, και στην Ιταλία και στην Ευρώπη, από αυτό που νομίζουν οι περισσότεροι σύγχρονοι ποδοσφαιρόφιλοι. Η εικόνα της στον τελικό του Σαββάτου βοηθάει αρκετά όσους θέλουν να το αντιληφθούν. Αλλά, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές και κάπως μικρότερο από τις εκάστοτε μεγαλύτερες φιλοδοξίες και προσδοκίες των πιο ένθερμων υποστηρικτών του συλλόγου του Μιλάνου…

ΥΓ1. Σε κάθε περίπτωση, χάρη στη μαεστρική και αποτελεσματική τακτική προσέγγιση του Σιμόνε Ιντζάγκι, αλλά και στην ατομική ποιότητα των παικτών της (που δεν την έδειξε φέτος στη Serie A, αλλά αναφανδόν διέθετε και ο προπονητής της το ήξερε πολύ καλά…) η Ίντερ διεκδίκησε στα ίσια τον κορυφαίο τίτλο στην πανευρωπαϊκή (ίσως και παγκόσμια) ποδοσφαιρική ιεραρχία, έβαλε πολύ δύσκολα στον Γκουαρντιόλα και στους παίκτες του, μπορεί να κάνει λόγο ακόμα και για ατυχία, αλλά και να ελπίζει πως στο μέλλον θα έρθουν κι άλλα καλά πράγματα… Ακόμα και φέτος με άδεια χέρια δεν έμεινε, γιατί ένα Κύπελλο και ένα Super Cup Ιταλίας έγιναν δικά της. Συν το αργυρό μετάλλιο του UEFA Champions League…