Ο λαός του ΣΥΡΙΖΑ δεν διασπάται

Την επόμενη τριετία η Ελλάδα καλείται να περάσει από τις «Συμπληγάδες» ενός νέου προγράμματος διάσωσης, με δυσμενείς όρους. Ξαναμπαίνει σε μια αέναη διαπραγμάτευση με τους δανειστές, που δεν είναι άλλοι από τους εταίρους της, με τους οποίους υποτίθεται ότι είμαστε στην ίδια οικογένεια, συμβιώνουμε στο «κοινό ευρωπαϊκό σπίτι», το οποίο όμως έχει πολλούς ορόφους και διαμερίσματα, μερικά εξ αυτών στο υπόγειο, άλλα στο ισόγειο και άλλα στο ρετιρέ. Δεν πρόκειται –όλοι το ξέρουμε– για ένα κοινό σπίτι ισότητας και αλληλεγγύης.

Ωστόσο, ίδιες συνθήκες επικρατούν και στα άλλα σπίτια του «παγκόσμιου χωριού» μας και, επομένως, δεν μπορούμε να αλλάξουμε σπίτι, να μεταναστεύσουμε σε άλλη ήπειρο. Παλεύουμε μαζί με τους άλλους λαούς της Ευρώπης για να αλλάξουμε την Ευρώπη όχι μόνο εντός της Ε.Ε., αλλά την Ευρώπη ως σύνολο.

Δεν έχουμε αυταπάτες ότι μια ριζοσπαστική αλλαγή στην Ευρώπη αποτελεί εύκολο εγχείρημα, κι αν κάποιοι εξ ημών είχαν, οφείλουν να απαλλαγούν από αυτές. Ούτε η Αριστερά της Ευρώπης είναι σήμερα σε θέση ισχύος για να επιτύχει ριζικές αλλαγές και ανατροπές. Αλλωστε, ούτε η μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση μπόρεσε να αλλάξει την Ευρώπη. Αντιθέτως, όταν η ΕΣΣΔ αποφάσισε να ανοιχτεί στον διεθνοποιημένο κόσμο, βρέθηκε αντιμέτωπη με τις μεγάλες αντιφάσεις ενός συστήματος που βρισκόταν πολύ μακριά από τα οράματα των μεγάλων επαναστατών. Ο δε Γκορμπατσόφ, που επιχείρησε μια «επανάσταση μέσα στην επανάσταση», υπέστη το πραξικόπημα του κομματικού μηχανισμού, τον Αύγουστο του 1991, το οποίο οδήγησε στη διάλυση της ΕΣΣΔ.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε «έφοδο στον ουρανό», με τη νίκη του στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου 2015, με αποτέλεσμα την πρώτη στην Ιστορία της Ελλάδας εκλεγμένη κυβέρνηση της Αριστεράς. Ομως, παρά τα λεγόμενα από συντρόφους, η εντολή που έλαβε η κυβέρνηση δεν ήταν να εφαρμόσει ένα ευθέως αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, ούτε πολύ περισσότερο να οδηγήσει την Ελλάδα εκτός Ε.Ε. και ευρωζώνης. Κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» συγκροτήθηκε με συμμάχους τους Ανεξάρτητους Ελληνες και το κόμμα των Οικολόγων Πράσινων, το οποίο μας εξασφάλισε όχι ευκαταφρόνητα ερείσματα στην Ευρώπη.

Σε κάθε περίπτωση, η εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δεν άλλαξε άρδην ούτε τους εσωτερικούς και πολύ περισσότερο τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, παρά το πρωτόγνωρο κίνημα διεθνούς αλληλεγγύης με τον ελληνικό λαό και τη νέα κυβέρνηση της Ελλάδας. Ενα κίνημα του οποίου την παραπέρα ανάπτυξη πρέπει να επιδιώξουμε και στη νέα φάση της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν έχω την αξίωση συγκεκριμένα ρεύματα ή πρώην ομαδοποιήσεις εντός του κόμματος να έχουν ανάγνωση των εξελίξεων ίδια με τη δική μου. Προερχόμενος, όμως, από το ΚΚΕ και όχι από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά, θεωρώ ότι έχω μπολιαστεί και μεγαλώσει κομματικά, εδώ και περίπου μισό αιώνα, με την ενωτική κουλτούρα του κομμουνιστικού κινήματος, δηλαδή με την ΕΑΜική κουλτούρα, την κουλτούρα που ανέδειξε τη βαρύτατα ηττημένη και πληγωμένη ελληνική Αριστερά σε αξιωματική αντιπολίτευση διά της ΕΔΑ ,το 1958. Παρόμοια κουλτούρα επικρατεί και στο Κόμμα Ευρωπαϊκής Αριστεράς, το οποίο συνεχίζει να μας στηρίζει και να προσβλέπει σε μας.

Στη διαδρομή μου στο κομμουνιστικό και αριστερό κίνημα έχω ζήσει πολλές διασπάσεις. Τη διάσπαση του 1968 την έζησα όχι ως μέλος του ΚΚΕ, αλλά ως νεαρός δημοκράτης και μέλος της ΚΝΕ μετά το 1969. Θυμάμαι τις οξύτατες, μέχρι αλληλοεξόντωσης, διαμάχες ανάμεσα στο ΚΚΕ και στο ΚΚΕ εσωτερικού.

Πιστεύω –με βάση τις μέχρι τώρα εμπειρίες– ότι για να ευνοήσει τους διασπαστές η οποιαδήποτε διάσπαση πρέπει να έχει μαζί της τη λαϊκή βάση του κόμματος και ευρύτερα τον λαό. Ο λαός του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει διασπαστεί, όπως έδειξε και η πρόσφατη εκλογική Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του κόμματος. Ούτε διαλύεται ούτε, σε καμία περίπτωση, κινδυνεύει με διάλυση ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως ισχυρίζεται η μέχρι πρότινος πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, προφανώς θεωρώντας ότι η δική της αποστασία θα είναι καταλυτική για το κόμμα μας.

Δεν υποτιμώ τη σοβαρότητα της διάσπασης με την αποχώρηση της Αριστερής Πλατφόρμας. Ομως δεν ήταν λιγότερο σοβαρή η διάσπαση του 2010 με την αποχώρηση της τότε Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ, της οποίας ξέρουμε ποια ήταν η τύχη. Γιατί, λοιπόν, να επιτύχει η ΛΑ.Ε. εκεί όπου απέτυχε η ΔΗΜΑΡ και πολύ περισσότερο έναντι των παρόμοιων απόψεων και άξιων σεβασμού ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ;

Η Ιστορία διδάσκει ότι το ορθόδοξο είναι πιο ανθεκτικό από το νεοορθόδοξο.

*μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, έχει διατελέσει μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ και της Π.Γ. του ΣΥΝ