Στη Θεσσαλονίκη έφτασαν δύο κρουαζιερόπλοια. Η αυτοδιοίκηση το θεώρησε σπουδαίο γεγονός κι αποφάσισε να παρέμβει! Πήρε κουλούρια σε κούτες, στήθηκε χαμογελαστή στον φακό και πρόσφερε στους τουρίστες ένα «κουλούρι Θεσσαλονίκης». Κι επειδή ο «άρτος» θέλει και «θεάματα», έστησε και κάποιους χορευτές για ένα «γκρικ συρτάκι ντανς».
Αυτό, καταλαβαίνουμε, είναι το μέτρο και το όριο της πολιτικής που πρέπει να κάνει η αυτοδιοίκηση, για να αναδείξει ως τουριστικό προορισμό την πόλη τους; Οχι. Ομως, στις μέρες που η πολιτική υποχωρεί, ο δημόσιος πολιτικός λόγος είναι φτωχός και θυμίζει ένδοξες στιγμές του παλαιοκομματισμού, αυτό αρκεί για να κερδίσει ο δήμαρχος «5 λεπτά δημοσιότητας». Το αν η «κρουαζιέρα» είναι ή όχι η νέα «κότα με τα χρυσά αυγά» μάλλον έχει απαντηθεί από τη ζωή. Αλλά είπαμε, «λεπτομέρειες».
Αλλωστε, πόσο απέχουν τα «κουλουράκια» από τα «γλαστράκια» της Πρωτομαγιάς; Πόσο απέχουν οι προεκλογικές νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων ή τα πρωτοσέλιδα που κάθε μέρα «διορίζουν» μερικές χιλιάδες; Πόσο απέχουν οι «παροχές» σε χρήμα τύπου «pass» και τα κάθε λογής «κουπόνια»; Εκπαιδεύοντας μια κοινωνία να καταναλώνει μύθους, θέαμα και παρακμή, πρέπει να σκεφτούμε την ανάγκη να υπάρξει επαναφορά της πολιτικής και στην αυτοδιοίκηση, την ανάγκη ενός διαφορετικού αυτοδιοικητικού παραδείγματος.
*Υποψήφιος δήμαρχος Πειραιά με την παράταξη «Πειραιάς για Ολους»
