Το β’ κείμενο των Πανελληνίων προκαλεί πολλά ερωτηματικά σχετικά με τον αν υπάρχει, πλέον, κάποια επίσημη θεσμική τοποθέτηση κατά του φεμινισμού. Αν γίνεται ένα άνωθεν κούνημα του δακτύλου προς την διεκδίκηση των γυναικείων δικαιωμάτων, καθώς και μια απόπειρα νουθεσίας των νεότερων, ώστε να μπουν από νωρίς στον σωστό δρόμο.
Στο κείμενο γίνεται λόγος για αυτοθυματοποίηση των τωρινών φεμινιστριών, για θεωρίες περί «έχθρας μεταξύ των δυο φύλων», για νεοφεμινισμό και για μετατροπή του φεμινισμού από ένα χαρούμενο (;) κίνημα σε μια ντετερμινιστική και υστερόβουλη επιδίωξη θυματοποίησης.
Για πολλά 17χρονα παιδιά, ο φεμινισμός αποτελεί κάτι για το οποίο είτε έχουν ακούσει αποσπασματικά, είτε ίσως δεν έχουν ακούσει και ποτέ. Και η πρώτη τους σοβαρή επαφή θα είναι ποια; Μια προσπάθεια θεωρητικοποίησης του “το έχετε παραξηλώσει οι φεμινίστριες, δεν είστε σαν τις παλιές που ήθελαν απλά την ψήφο!”; Ξεχνώντας, φυσικά, ότι και εκείνες, κάπως έτσι είχαν αντιμετωπιστεί από τους ανθρώπους της εποχής του. Αχάριστες, γκρινιάρες, επιθετικές προς τους άνδρες. Ακριβώς όπως περιγράφηκαν και οι…νεοφεμινίστριες του κειμένου.
Έγινε μια εξαιρετικά παράξενη αντιπαραβολή. Από τη μια η χαρά που θα έπρεπε να νιώθουμε οι φεμινίστριες, με την “θυματοποίηση”. Δηλαδή αν δεν θεωρείς ικανοποιητική η κατάσταση της έμφυλης ισότητας σήμερα, επιδιώκεις να φανείς θύμα, να κλαφτείς. Και φυσικά, η ρετσινιά του επαγγελματία θύματος, του κλαψιάρη (εν προκειμένω, της κλαψιάρας) είναι ντροπιαστική. Κι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να συμμορφώσεις κάποιον, είναι να τον ντροπιάσεις.
Σαφώς, όλοι γνωρίζουμε τη διαδικασία που μπαίνουν τα θέματα, και είναι σεβαστή. Δεν μπορεί όμως να μην γεννά ερωτηματικά αυτή η επιλογή. Έστω ότι το θέμα έπρεπε να αντανακλά κάπως την κοινωνική επικαιρότητα, όπως συνηθίζεται, και η ισότητα των φύλων είναι ένα τέτοιο θέμα. Το πιο κατάλληλο κείμενο που βρέθηκε ώστε να το σχολιάσουν τα παιδιά, ήταν αυτό; Ένα καθαρά προβοκατόρικο; Κάποιο άλλο απόσπασμα, από τα εκατομμύρια που υπάρχουν σχετικά με το ζήτημα, θα μπορούσε να έχει επιλεχθεί, ώστε να φωτίσει σκοτεινές πλευρές. Οπως οι γυναικοκτονίες που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, όπως το μπαράζ αποκαλύψεων για βιασμούς, κακοποιήσεις, trafficking, ή έστω για πιο light, όπως την μισθολογική ανισότητα. Υπάρχουν ένα σωρό θέματα που είναι, ακόμα και τώρα, μέσα στον…νεοφεμινισμό, επίκαιρα. Αλλά όχι. Αντ’ αυτού, προτιμήθηκε το “οι φεμινίστριες το παίζουν θύματα”. Κάπως αρκετά συγκεκριμένη ιδεολογική τοποθέτηση, δεν νομίζετε; Σε μια πολύ, πολύ άχαρη συγκυρία.
*Πολιτική επιστήμονας
