Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Διάβαζα, τις προάλλες, ότι, αν το μυαλό δεν έχει κάτι στοχευμένο να σκεφτεί που να το κρατάει σε εγρήγορση, ερωτήσεις και επαναλήψεις παίζονται συνεχώς μπροστά στην οθόνη του. Και καταλήγουμε να μην μπορούμε να πατήσουμε το pause ούτε καν στον ύπνο μας. Το άρθρο τέλειωνε με τη φράση «αυτά κάνει η έλλειψη στόχων».

Συνεχώς, ακούω τελευταία φίλους, πάνω κάτω στη δική μου ηλικία, να μου λένε ακριβώς την ίδια φράση, «δεν ξέρω τι θέλω». Μια κοινωνία πλασμένη μόνο για στοχοπροσηλωμένους ανθρώπους έχει δημιουργήσει μια γενιά ανθρώπων που ψάχνουν διακαώς τον στόχο τους μέσα στην κοινωνία. Σαν τους σκύλους που τρέχουν γύρω γύρω από την ουρά τους, η πλειονότητα των τριαντάρηδων έχουμε βασικό στόχο, λοιπόν, να βρούμε τον στόχο μας.

Και μένουμε στον στόχο μας. Δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα καταφέρουμε να τον βρούμε. Και, όταν τον βρούμε, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα καταφέρουμε να τον υλοποιήσουμε. Μήπως, όμως, μέχρι τότε είναι αρκετά αργά; Μήπως μέχρι τότε αλλάξουμε και στόχους και κοινωνία; Μήπως, τελικά, η νίκη για την οποία τόσο πολύ μοχθήσαμε δεν μας εμπνέει τόσο όσο η ήττα ή τόσο όσο η ίδια η διαδικασία της επιλογής του στόχου;

«Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;» μας ρωτούσαν όταν ήμασταν πιτσιρίκια και όλοι απαντούσαμε τα γνωστά: γιατροί, δικηγόροι, δασκάλες, τραγουδιστές, ποδοσφαιριστές, αστροναύτες. Και, το κυριότερο, μέσα στις απαντήσεις μας ήταν το όνειρο να κοτσάρουμε δίπλα από το κάθε επάγγελμα, στην πορεία, τη λέξη «καταξιωμένος».

Η ανάγκη να ξεχωρίσουμε από τους υπόλοιπους, κατάλοιπο της ανάγκης των γονιών μας να ξεχωρίσουν μέσα από εμάς, διαμόρφωσε προσωπικότητες βαθιά ναρκισσιστικές, που το ξέσπασμα της κρίσης τις βρήκε εντελώς απροετοίμαστες.

Εκεί, λοιπόν, πάνω στην ενηλικίωσή μας και τη στιγμή που ετοιμαζόμασταν να υλοποιήσουμε τα όνειρά μας, να γίνουμε οι πιο σπουδαίοι αστροναύτες του κόσμου, εκεί το όνειρο έσκασε σαν παραφουσκωμένο μπαλόνι μπροστά στη μούρη μας. Και μέσα μας. Η καλή πλευρά της ιστορίας είναι ότι τουλάχιστον δεν γέμισε ο κόσμος με άνεργους αστροναύτες. Η κακή πλευρά είναι ότι γέμισε με εν δυνάμει αστροναύτες, οι οποίοι, με όνειρα ματαιωμένα, ψάχνουν να βρουν ακόμα το περίφημο plan b της ζωής τους, για το οποίο κανείς δεν χρειάστηκε να τους μιλήσει στα χρόνια των «παχιών αγελάδων».

Τις προάλλες, βρέθηκα με την κόρη μιας φίλης μου, που σε λίγο κλείνει τα τέσσερα, και της έκανα την ίδια ερώτηση: «Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;». Γυρνάει και με απόλυτη ετοιμότητα και λαχτάρα μού απαντάει: «Χταπόδι». Κι αυτή ήταν η απάντηση που βούλωσε όλες τις τρύπες και της δικής μου παιδικής ηλικίας και των συνομηλίκων μου, που παπαγαλίζαμε τους στόχους των τότε τριαντάρηδων.