Κρυσταλλένια Μανάβη*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Το debate των πολιτικών αρχηγών ήρθε να επιβεβαιώσει μια κατάσταση η οποία έχει αρχίσει να διαφαίνεται από καιρό, κρίνοντας από το τι συνέβη σε άλλες χώρες όπως η Πολωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Η απειλή για τον περιορισμό του δικαιώματος στην άμβλωση, έχει πλησιάσει επικίνδυνα.

Πολλοί διατείνονται ότι βλέπουμε φαντάσματα, και ότι η πρόσβαση των γυναικών σε μια ιατρικά και νομικά αναγνωρισμένη διαδικασία, είναι απόλυτα ασφαλής στην Ελλάδα. Είναι, πράγματι; Η απάντηση είναι όχι. Αρχικά, κανένα δικαίωμα δεν είναι αυτονόητο, έτσι κι αλλιώς. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Όσο δύσκολα κάναμε βήματα μπροστά, τόσο εύκολα μπορούμε να πάμε ξανά προς τα πίσω. Όχι μόνο θεωρητικά, αλλά με αφορμή τον Κυριάκο Βελόπουλο και την τοποθέτηση του, αξίζει να κάνουμε μια μικρή αναδρομή επί του θέματος στη χώρα μας.

Ξεκινώντας από την αφορμή αυτή, λοιπόν, ο αρχηγός της Ελληνικής Λύσης, σε τοποθέτηση του στη διάρκεια του περιβόητου debate, μίλησε ανοιχτά κατά των αμβλώσεων. Με την απόλυτη ειρωνεία να μιλάει λίγα δευτερόλεπτα πριν για αυτοδιάθεση του σώματος στο κομμάτι του εμβολίου (“το σώμα μου είναι δικό μου”), δήλωσε πως ως χριστιανός ορθόδοξος είναι κατά της αυτοδιάθεσης όταν το υποκείμενο είναι η γυναίκα. Συνέχισε με…αλλοπρόσαλλες κουβέντες περί εμπιστοσύνης στην ελληνίδα μάνα (;), και κατέληξε ότι το μόνο θέμα είναι η στηριξη της από το κράτος για να κρατήσει το παιδί. Μίλησε και για εξαιρέσεις (της απαγόρευσης) για περιπτώσεις βιασμών. Διατύπωσε, δηλαδή, την συχνή άποψη ότι πρώτα το γυναικείο σώμα πρέπει να παραβιαστεί, και μετά ίσως, αν είμαστε αρκετά μεγαλόψυχοι, επιτρέψουμε να το ορίσει λιγάκι. Επειδή είμαστε μεγάλες καρδιές, ίσως δεν την αναγκάσουμε να γεννήσει το παιδί του βιαστή της.

Όλα αυτά δεν συζητήθηκαν σε κάποιο συνοικιακό καφενείο. Ακούστηκαν δημόσια, στο επίσημο debate των πολιτικών αρχηγών, σε πανελλήνια μετάδοση. Από αρχηγό κοινοβουλευτικού κόμματος. Τα πράγματα δεν είναι ούτε αστεία, ούτε γραφικά, ούτε ανάξια λόγου. Είναι επικίνδυνα, κυρίως επειδή αποτελούν ένα ακόμα κομμάτι ενός παζλ που μέχρι και το 2023, συνεχίζει να υπάρχει.

Λίγο πριν ξεσπάσει η πανδημία, είχαμε εξώφυλλο μεγάλης εφημερίδας να κάνει μανιφέστο κατά των αμβλώσεων. Το οποίο ο νυν Υπουργός Ανάπτυξης είχε δημοσιεύσει στο προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter, υμνώντας την εφημερίδα. Στις αντιδράσεις που ακολούθησαν, ήρθε η κλασική και αναμενόμενη δικαιολογία του δημογραφικού.

Ο νυν Υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης, έχει αρθρογραφήσει για το θέμα, με έναν ιδιαίτερα ανησυχητικό τρόπο.

“Το πρόβλημα των αυξημένων εκτρώσεων 150.000 ετησίως στη χώρα μας δεν θα αποτραπεί με αλλαγή της σταθμισμένης νομοθεσίας και αυστηροποίηση αυτής. Αυτό θα ήταν λάθος. Θα αντιμετωπιστεί πρώτον με την πρόληψη και αντισύλληψη μέσα στα σχολεία, δεύτερον με μια θετική καμπάνια για την ηθική αξία της ζωής του εμβρύου, ώστε η γυναίκα να μην αντιμετωπίζει ως ηθικά ουδέτερη την διακοπή της κύησης και τρίτον με σοβαρά κίνητρα της πολιτείας στην μητρότητας.”

Ως ηθικά κατάπτυστη λοιπόν, θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται η άμβλωση εντός των ιατρικά ορισμένων χρονικών ορίων; Τι ακριβώς σημαίνει το να μην αντιμετωπίζεται ως ηθικά ουδέτερη; Σε τίνος πλάτες θα κάνουμε ηθικολογικές συζητήσεις;

Ας συνεχίσουμε, όμως, συνοπτικά, την μικρή μας αναδρομή.

Αφίσες κατά της έκτρωσης στο μετρό. Συνέδρια γονιμότητας με ομιλητές ιερείς και μητροπολίτες, υπό την αιγίδα της Προέδρου της Δημοκρατίας. Η θεωρία του αγέννητου παιδιού με αντιεπιστημονικά ‘“εκπαιδευτικά” βίντεο μπήκε στα σχολεία.

Είναι σημαντικό να μην εθελοτυφλούμε. Οι απαγορεύσεις και οι περιορισμοί στην άμβλωση δεν ήρθαν ποτέ, σε καμία χώρα, εν μια νυκτί. Πριν από αυτό, υπήρχε πάντα η σταδιακή καλλιέργεια ενός αρνητικού κλίματος. Ένα κοινωνικό πείραμα. Τόσο όσο, αρκεί να μπει το θέμα στο τραπέζι. Να δοκιμαστούν τα όρια. Θα γίνει σάλος με τις αφίσες του μετρό; Πόσοι μίλησαν ενάντια στο συνέδριο γονιμότητας; Είναι υπολογίσιμη η αντίδραση, ή ο δρόμος είναι πιο σύντομος απ’ ότι υπολογίζαμε; Μας παίρνει; Ή όχι (ακόμα); Και αργά αλλά σταθερά, το πράγμα γινόταν επίσημο. Δεν είναι ούτε σενάριο, ούτε φαντασία, ούτε κινδυνολογία. Είναι αυτό που συνέβη στην Πολωνία. Και στην Αμερική. Και στη Μάλτα. Σε χώρες που λογίζουμε ίδιες με τη δική μας. Προοδευτικές, δυτικές, ευρωπαϊκές. Που όμως τίποτα δεν τις εμπόδισε από το να θυσιάσουν στο βωμό της θρησκοληψίας και του ψευδοπατριωτισμού, να στερήσουν και να περιορίσουν ένα δικαίωμα που αφορά τη ζωή των γυναικών.

*Πολιτικός Επιστήμονας