Ο ουδέτερος παρατηρητής (αυτός είναι οπαδός του Μαξ Βέμπερ) των προεκλογικών πραγμάτων στον τόπο μας είναι βέβαιος ότι δεν μπορεί, έστω στοιχειωδώς, να περιγράψει τι συμβαίνει. Βρισκόμαστε στην κορύφωση της προεκλογικής περιόδου και τα υφιστάμενα πολιτικά κόμματα διεξάγουν τον αγώνα τους κατά το πρότυπο του πολιτικού ανταγωνισμού και κατά το πρότυπο της πολιτικής τού είναι πόλεμος!
Σε αυτή την ιστορική φάση εξέλιξης της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας θα περίμενε κανείς, έστω στο υψηλό εννοιακό και συνειδησιακό επίπεδο μιας κοινωνίας, όλες οι πολιτικές δυνάμεις να αντιληφθούν ότι δεν παίζουν το παιχνίδι: «lego».
Αλλά και αυτό να δεχτούμε ότι συμβαίνει, τότε τα κόμματα θα έπρεπε να επανασυναρμολογήσουν νοήματα, ιδέες και δεσμεύσεις προηγούμενων δεκαετιών. Παρατηρώ ότι οι δύο μεγάλες ιδεολογικο-πολιτικές παρατάξεις στον τόπο μας, εδώ και εβδομήντα χρόνια (1949-2023), δεν μπορούν να βρουν κοινά σημεία συνύπαρξης επειδή οι ίδιες ως πολιτικά υποκείμενα έχουν ακυρωθεί.
Αλλά ας εξετάσουμε τώρα μετά απ’ αυτή τη μετακριτική παρατήρησή μου πώς διαμορφώνεται το προεκλογικό τοπίο στον ιδεολογικο-πολιτικό άξονα: Δεξιά – Αριστερά. Το πρώτο δεδομένο είναι το εξής: οι εκλογές της 21ης Μαΐου διεξάγονται με το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής.
Δεν είμαι ειδικός πολιτικός επιστήμων επί των εκλογικών συστημάτων. Τονίζω, όμως, μόνο, ότι στο κοινοβουλευτικό αντιπροσωπευτικό σύστημα, η απλή αναλογική λειτουργεί ως μηχανισμός έκφρασης και κοινοβουλευτικής διατύπωσης απόψεων, θέσεων και στάσεων της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος. Θέλω να πω πως η απλή αναλογική είναι η μήτρα της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Δεν είναι ένα κατάλοιπο της αρχαιοελληνικής άμεσης δημοκρατίας στη νεότερη εποχή.
Μπροστά σ’ αυτό το θεσμικό δεδομένο (της απλής αναλογικής), το οποίο υποτίθεται ότι αποτελεί ύψιστη κατάκτηση του πολιτικού πολιτισμού της μεταπολιτευτικής φάσης της κοινωνίας μας, πώς αντιδρούν τα πολιτικά κόμματα; Και πρώτα-πρώτα το κόμμα του κυρίου Μητσοτάκη;
Στην ερώτηση αυτή απαντώ χωρίς δισταγμούς ως εξής: η Δεξιά, ως ιδεολογικο-πολιτική παράταξη, και στις μέρες μας ο κύριος Μητσοτάκης, έχουν αναγορεύσει το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής σε «πολιτικό εχθρό»! Οπως λέει η λαϊκή παροιμία: «ο λύκος και εάν γέρασε δεν άλλαξε την κεφαλή του»! Η δεξιά ιδεολογικο-πολιτική παράταξη (1949-1981) και με τον «μεταρρυθμιστή» Μητσοτάκη εδώ και εβδομήντα χρόνια δεν έχει βάλει μυαλό. Σς αυτή την προεκλογική περίοδο ο κύριος Μητσοτάκης θέτει πρώτιστο πολιτικό αίτημά του την εκλογική αυτοδυναμία! Ο λαός όμως δεν θα του κάνει τη χάρη!
Δύο λόγια μόνο για την αριστερή ιδεολογικο-πολιτική παράταξη του τόπου μας και τον λειτουργικό ρόλο της για να καταστεί η απλή αναλογική συγκροτησιακό στοιχείο της πολιτικής κοινωνίας μας. Για την Αριστερά (με κεφαλαίο το Α) ισχύει αυτό που λέμε: «ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα».
Με άλλα λόγια, η Αριστερά εάν δεν μπορεί να «φτιάξει» την ένωση των κοινωνικών και αριστερών δυνάμεων του τόπου μας, είναι καταδικασμένη. Επιβάλλεται εν ονόματι του λαού και για την τιμή της απλής αναλογικής τα προοδευτικά κόμματα να ακούσουν τη φωνή μας, τη γραφή μας. Ολες τις έλλογες κραυγές του λαού μας.
Επιμένω στα εξής δύο σημεία: ο κύριος Μητσοτάκης και η Δεξιά έχουν ηττηθεί. Και το άλλο σημείο έχει να κάνει πώς εμείς ως Αριστερά θα κάνουμε πράξη την απλή αναλογική. Δηλαδή με τις συνεργασίες μας!
*Kαθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
