Πάσχα στην πόλη. Ή και στο χωριό. Ή στο νησί. Εντός και εκτός. Συγκινήσεις από ερχομούς και φευγιά. Στους σταθμούς, στα λιμάνια, στα σπίτια που μυρίζουν ναφθαλίνη και στις αυλές που η τσίκνα κάλυψε τη μοσχοβολιά της άνοιξης. Κάποιοι τις ταυτίζουν.
Οικογενειακά τραπέζια και συγκεντρώσεις. Απολογισμοί. Για όσους λείπουν, για όσα δεν καταφέραμε και για το τι θα κάνουμε με τις ζωές μας. Οι πιο μεγάλοι να μιλάνε για γαμπρούς και εγγόνια. Οι μικρότεροι για viral βίντεο στο TikTok. Κι εμείς κάπου στη μέση.
Να προσπαθούμε να κρατάμε τις ισορροπίες «μέρες που ’ναι». Να μην πιάνουμε θέματα που κάνουν τζιζ. Για τις εκλογές που έρχονται; Οχι. Είναι σαν να ρίχνεις λάδι στη φωτιά. Για τους μισούς από εμάς που φεύγουν μεθαύριο για σεζόν; Οχι. Θα αρχίσουν οι συγκινήσεις και τα κλάματα. Για το πόσο κόστισε το πασχαλινό τραπέζι φέτος; Οχι. Για τα παιδιά που χάθηκαν; Οχι. Για τον καιρό; Είπαν ότι θα βρέξει. Οχι.
Επικεντρωνόμαστε, λοιπόν, στην πατάτα την τηγανητή και το τζατζίκι που πέτυχε φέτος και χαμογελάμε κουνώντας το κεφάλι. Ομως, ακόμα και η πατάτα η τηγανητή μπορεί να αναζωπυρώσει όλα τα παραπάνω. «Το λάδι έφτασε στο Θεό μετά τον πόλεμο», «Ναι, αλλά η οικονομία πάει κατά διαόλου στην Ελλάδα και πριν τον πόλεμο με αυτούς εδώ»,
«Ερχονται εκλογές, βάζει και ο μπατζανάκης μας από το δίπλα χωριό. Μην τυχόν και δεν τον ψηφίσεις. Μετρημένα κουκιά είναι οι ψήφοι εδώ», «Πότε θα παντρευτείς;», «Πότε θα κάνεις κανένα παιδάκι;», «Μια δουλειά της προκοπής πότε θα βρεις; Ολο σπουδές, σπουδές…», «Είδατε και τους φοιτητές που χάθηκαν στα Τέμπη; Και το κράτος τι κάνει;». «Πιάσε την κιθάρα να παίξεις κανένα τραγουδάκι να ευθυμήσουμε λίγο!» «Οχι, τέτοια τραγούδια! Πιο χαρούμενα! Θα πέσουμε σε κατάθλιψη με αυτά που παίζεις».
Μέσα σε λίγη ώρα ο αχταρμάς στο κεφάλι του νεοέλληνα πάνω στο πασχαλιάτικο τραπέζι. Τραγούδια, μεταναστευτικό, Τέμπη, παρακολουθήσεις, ξεμύτισμα του φασισμού, γάμοι, βαφτίσεις, απουσίες, ερχομοί, κορονοϊός, βία, εκλογές, Δεξιά, Αριστερά και όλα μπερδεμένα.
Τα γεγονότα τρέχουν τόσο γρήγορα τα τελευταία χρόνια και η έλλειψη του απαραίτητου χρόνου για να τα μεταβολίσει ο συλλογικός νους γίνεται απόλυτα αντιληπτή τέτοιες μέρες.
Αφήνεις κάτω την κιθάρα. Πιάνεις την πατάτα. Κρύωσε με τα λέγε-λέγε. Μπορεί να διαφωνούμε στα υπόλοιπα, όμως σε ένα πράγμα καταλήγουμε όλοι στο τέλος: η πατάτα η τηγανητή κρύα δεν τρώγεται με τίποτα.
*Πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός
