Με πρωτοβουλία του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά και της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα συνδιοργανώθηκε με τους Δήμους της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά και τη Πρωτοβουλία Γυναικών Πειραιά, προχθές 8 Απριλίου, Ημερίδα εκδήλωσης – συζήτησης για τα περιστατικά της κλιμακούμενης έμφυλης, ενδοσυντροφικής και ενδοοικογενειακής βίας, αλλά και για τα αποτρόπαια περιστατικά γυναικοκτονιών που συγκλονίζουν την ελληνική και ευρωπαϊκή κοινή γνώμη.
Η αναγκαιότητα για να οργανωθεί η ημερίδα αυτή αποτυπώθηκε μέσα από προφανείς λόγους και αιτίες που έχουν απασχολήσει το δημόσιο διάλογο, αλλά και τις κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις των γυναικείων συλλογικοτήτων. Από τη μια η Πολιτεία και οι φορείς της δεν ανέπτυξαν επαρκείς μηχανισμούς πρόληψης και αποτελεσματικής αντιμετώπισης των διαχρονικών φαινομένων έμφυλης βίας και από την άλλη η μη εφαρμογή των υφιστάμενων νόμων ή τα κενά της νομοθεσίας αφήνουν απροστάτευτες τις γυναίκες – θύματα και διαρκώς εκτεθειμένες στην απειλή της έμφυλης, ενδοσυντροφικής, ενδοοικογενειακής βίας και τις ανθρωποκτονίες σε βάρος γυναικών εξαιτίας του φύλου τους (γυναικοκτονίες).
Τα περιστατικά έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών στην Ελλάδα έχουν τελευταία λάβει διαστάσεις «επιδημίας», ενώ διεθνώς έχουν, σύμφωνα με τα στοιχεία, λάβει τον χαρακτήρα ανθρωπιστικής κρίσης, καθώς έξι (6) γυναίκες κάθε ώρα παγκοσμίως δολοφονούνται, ενώ κακοποιήσεις, βιασμοί, σωματική και ψυχολογική βία απειλούν συνεχώς και αδιαλείπτως τις γυναίκες. Οι κίνδυνοι ζωής, ασφάλειας και αξιοπρέπειας των γυναικών κινητοποιούν πρωτίστως τις γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις, όμως υπάρχει πλέον κατεπείγων λόγος να κινητοποιηθεί και η Πολιτεία, για τη λήψη όλων των μέτρων που θα συντείνουν στην αντιμετώπιση του προβλήματος, αξιοποιώντας απαρέγκλιτα τις ρήτρες της Σύμβασης της Κωνσταντινούπολης (που κυρώθηκε από τη χώρα με τον ν. 4531/2018) του Συμβουλίου της Ευρώπης. Για το φαινόμενο της έμφυλης βίας το Ευρωκοινοβούλιο με τεράστια πλειοψηφία (με 427 υπέρ και 119 κατά) υιοθέτησε έκθεση-πρόταση της Ελληνίδας Ευρωβουλευτή,΄Ελενας Κουντουρά, η οποία προωθήθηκε προς την Κομισιόν για να ληφθούν αποφάσεις με βάση αυτήν.
Ο φόβος πίσω από τις κλειστές πόρτες. Η λεκτική και σωματική κακοποίηση των γυναικών – θυμάτων που εγκλωβίζονται στη σιωπή. Και τέλος οι δολοφονίες τους που διαπράττονται στο πλαίσιο βαθιά εμπεδωμένων έμφυλων διακρίσεων και πατριαρχικών σχέσεων εξουσίας. Από την Ελένη Τοπαλούδη και την Καρολάιν Κράουτς, την εφιαλτική υπόθεση κακοποίησης, απαγωγής και σωματεμπορίας της 19χρονης κοπέλας στην Ηλιούπολη από αστυνομικό έως τη δολοφονία της 26χρονης Γαρυφαλλιάς στη Φολέγανδρο από τον σύντροφό της και τις πρόσφατες δολοφονίες στα Καμίνια Πειραιά και στη Νίκαια, αλλά και πολλών άλλων γυναικών – το οδοιπορικό της φρίκης.
Υπάρχει λύση; Μπορούμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την παγκόσμια μάστιγα βίας κατά των γυναικών με μοναδικό κριτήριο το φύλο τους; Οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις της Πολιτείας ποιες είναι; Οι Εισαγγελείς, οι Δικαστές, η Αστυνομία ανταποκρίνονται με επάρκεια και ανάλογη ευαισθησία απέναντι στα τραγικά φαινόμενα της κλιμακούμενης βίας κατά των γυναικών; Υπάρχει ανάγκη διακριτής τυποποιημένης ποινικής πρόβλεψης του όρου «γυναικοκτονίες» στο Π.Κ.; Στηρίζονται με κατάλληλο προσωπικό και χρηματοδότηση δομές και φορείς της Πολιτείας και των ΟΤΑ για να μπορούν να είναι χρήσιμοι στη πρόληψη και αντιμετώπιση αυτού του αποτροπιαστικού φαινομένου;
Οι τρείς συνεδρίες, γύρω από τις οποίες ήταν επαρκώς δομημένη η Ημερίδα, επιχείρησαν να απαντήσουν στα ερωτήματα αυτά. Με τη συμμετοχή έγκριτων νομικών, δικαστών, εισαγγελέων και κοινωνικών επιστημόνων αναδείχθηκαν οι όψεις του αποτρόπαιου κοινωνικού φαινομένου της έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών, όπως και τα κενά της νομοθεσίας. Εκφράστηκε δε και η ανάγκη διακριτής ποινικής πρόβλεψης του όρου «γυναικοκτονίες» στο Π.Κ., όπως και η αντίθετη άποψη, που απασχολεί τη νομική κοινότητα.
Καθοριστική στην Ημερίδα ήταν η συμβολή και η συμμετοχή εκπροσώπων από έξι Δήμους της Περιφερειακής Ενότητας Πειραιά και Νήσων και, συγκεκριμένα, από τον Δήμο Πειραιά, τον Δήμο Νικαίας-Αγ.Ι.Ρέντη, τον Δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας, τον Δήμο Κορυδαλλού, τον Δήμο Περάματος και τον Δήμο Σαλαμίνας. Οι ΟΤΑ ως θεσμοί που βρίσκονται κοντά στους πολίτες/σσες μπορούν να συμβάλουν καθοριστικά με την εμπειρία και τη γνώση τους στη πρόληψη και την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας. Όπου υπάρχουν δομές και δράσεις στα ζητήματα φύλου και έμφυλης βίας απαιτείται χρηματοδότηση και κατάλληλο επιστημονικό προσωπικό. Όπου δεν υπάρχουν, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες αιρετών και προσωπικού, θα έπρεπε να έχουν στηθεί από χθες. Το απαιτούν οι κραυγές των γυναικών που βρίσκονται σε κίνδυνο.
Κατά τη γνώμη μου η επιτυχία της Ημερίδας αυτής με τη συνδιοργάνωση ενός από τους σημαντικότερους επιστημονικούς φορείς του Πειραιά, του Δικηγορικού Συλλόγου, της Πρωτοβουλίας Γυναικών Πειραιά και των Δήμων, δεν συμβάλλει μόνο στο να γίνουμε ασπίδα πρόληψης και προστασίας των γυναικών που απειλούνται με βία ή δέχονται βία και πολλές φορές χάνουν τη ζωή τους, αλλά αφήνει και παρακαταθήκη για να συνεχίσουμε με στοχευμένες δράσεις και πρωτοβουλίες που θα προλαμβάνουν τη βία κατά των γυναικών.
* Δικηγόρος, Υποψήφια Βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Β’ Πειραιά
-320x213.jpg)
