Βίχτιγκε ινφορματσιόν!

Στο «1984» του Τζορτζ Οργουελ, ο Μεγάλος Αδελφός παρακολουθούσε τα πάντα. Το χειρότερο, όμως, ήταν ότι οι άνθρωποι βρίσκονταν και στην απόλυτη διάθεσή του. Εκεί που ο πολίτης κοιμόταν, ξαφνικά στην τεράστια οθόνη που υποχρεωτικά υπήρχε στο δωμάτιό του, ενσωματωμένη στον τοίχο, μεταδιδόταν έκτακτη είδηση με επίσης υποχρεωτική εικόνα και ήχο.

«Οι δυνάμεις μας κατήγαγαν ένδοξη νίκη» στο τάδε μέρος και ταυτόχρονα έπεφτε και μια είδηση μικρότερης, υποτίθεται, σημασίας: «η μερίδα της σοκολάτας μειώθηκε από 30 σε 20 γραμμάρια».

Πόσο κοντά βρισκόμαστε στο «1984» ή πόσο το έχουμε ξεπεράσει; Οι παρακολουθήσεις είναι σε ημερήσια διάταξη, επίσης μέσω του κινητού μπορούμε ανά πάσα στιγμή να γινόμαστε αντικείμενο εντοπισμού και, επιπλέον, μέσω των καμερών που βρίσκονται πλέον διάσπαρτες, υπάρχει η εικόνα μας σχεδόν παντού απ’ όπου περνάμε.

Επίσης, παντού όπου πηγαίνουμε, βλέπουμε υποχρεωτικά εικόνες. Διαφημίσεις σε στάσεις λεωφορείων, οθόνες με πληροφορίες, με φωτογραφίες, με βίντεο, με φράσεις που κινούνται, που περνούν και ξαναπερνούν μπροστά στα μάτια μας.

Ενα πράγμα ώς τώρα δεν είχε ακριβώς παραβιαστεί: το δικαίωμά μας στην έλλειψη υποχρεωτικού ήχου. Γι’ αυτό και όσοι μιλούν δυνατά στο κινητό τηλέφωνο στον δρόμο ή στο λεωφορείο θεωρούνται -δικαίως- ενοχλητικοί. Αλλά τώρα παραβιάστηκε κι αυτό. Την εβδομάδα που μας πέρασε, στα βαγόνια του μετρό της Αθήνας υπήρχε ηχητική διαφήμιση.

Είχαμε παλιότερα ως μόνη και απολύτως αναγκαία ηχητική προειδοποίηση την αναγγελία της άφιξης στον σταθμό και του ονόματος του σταθμού που θα ακολουθήσει. Μετά ήρθε η αναγγελία του μέτρου της υποχρεωτικής χρήσης μάσκας: «Βίχτιγκε ινφορματσιόν…».

Και τώρα, σε κάθε σταθμό, ανάμεσα στη βίχτιγκε ινφορματσιόν και στο όνομα του σταθμού, υπάρχει και μια γρήγορη διαφήμιση: «μα πού πας χωρίς…». Και ακολουθεί μια φίρμα που παρασκευάζει παστέλια ή κάτι τέτοιο και που ταυτόχρονα καλύπτει και οπτικά όλες τις πλάτες των καθισμάτων.

Ηδη πριν, αν ήθελες να διαβάσεις κάτι στο μετρό, βιβλίο, εφημερίδα ή κάτι στο κινητό, ή ακόμα αν σκεφτόσουν απλά κάτι ή αν χαλάρωνες κοιτάζοντας το κενό, η αναγγελία των σταθμών σού αποσπούσε στιγμιαία την προσοχή.

Με την αναγγελία της υποχρέωσης χρήσης μάσκας, που μεταδιδόταν και σε πολλές γλώσσες, η ενόχληση ήταν πολλαπλάσια. Η ηχητική διαφήμιση, όμως, είναι το κερασάκι στην τούρτα. Πιθανόν μάλιστα η εισαγωγή της, σε αυτή τη χρονική στιγμή, να μην είναι άσχετη με την αναμενόμενη κατάργηση της υποχρέωσης χρήσης της μάσκας στα μέσα μεταφοράς. Σου λέει, τώρα που συνήθισαν στην ενόχληση και λίγο πριν την εξάλειψή της, η ηχητική διαφήμιση θα περάσει ευκολότερα.

Οι πολίτες, όμως, δεν πρέπει να αφήσουν να περάσει αυτό, γιατί, αν το αφήσουν, σε λίγο θα έχουμε ηχητικές διαφημίσεις σε λεωφορεία, πλοία, αεροπλάνα, στο τέλος και στην Πανεπιστημίου από τα μεγάφωνα. Η εγκεφαλική ηρεμία δεν είναι ζητούμενο, είναι δικαίωμα. Βίχτιγκε ινφορματσιόν! Αγαπάμε το μετρό, αλλά ακόμα περισσότερο αγαπάμε το μέτρο…