«Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση» – το γνωστό στρατήγημα φαίνεται ότι ενέπνευσε τον υπουργό Γ. Γεραπετρίτη κατά τη χθεσινή κοινοβουλευτική συζήτηση για το δυστύχημα των Τεμπών. Ετσι, αντί ταπεινά να λογοδοτήσει για τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησής του, προχώρησε σε μια πρωτοφανή αθλιότητα, εισάγοντας σ’ αυτή τη συζήτηση την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα του 2019 που άλλαξε το έγκλημα της κλοπής σιδηροδρομικού υλικού. Μάλιστα, γι’ αυτό εξήγγειλε ότι το πλημμέλημα θα ξαναγίνει κακούργημα!
Ας δούμε όμως πώς έχουν τα πράγματα:
● Ο Ποινικός Κώδικας, παλιός ή νέος, δεν έχει καμιά σχέση με το δυστύχημα, αφού αυτό δεν οφείλεται σε κάποιο έγκλημα, π.χ. σε κλοπή υλικού!
● Ο Ποιν. Κώδικας του 2019 άλλαξε το άρθρ. 291, καταργώντας την παράγραφο 4 αλλά διατηρώντας το κακούργημα της παρ. 1, για τη διατάραξη της ασφάλειας. Συνεπώς, είναι αναληθές ότι «μόνο αν υπάρχει θάνατος, μπορεί να υπάρχει καταδίκη για κακούργημα».
● Επιπλέον, η κλοπή υλικού από συμμορίες, όπως είναι ο κανόνας, είναι σήμερα κακούργημα (άρ. 374 παρ. 1 εδ. δ’ΠΚ)· συνεπώς ποιο πλημμέλημα θα γίνει κακούργημα;
● Αφού η κλοπή σιδηροδρομικού υλικού ήταν κακούργημα (με τον Ν. 4199/2013), γιατί, άραγε, δεν λύθηκε το ζήτημα τόσα χρόνια;
● Είναι σκέτη δημαγωγία να λες ότι η αύξηση ποινών θα αποτρέψει την κλοπή σιδηροδρομικού υλικού. Το ζήτημα είναι αν συλλαμβάνεται ο κλέφτης, όχι πόσο θα τιμωρηθεί.
● Η πολιτεία δεν πρέπει να νομοθετεί, ειδικά στο ποινικό δίκαιο, «εν βρασμώ». Χρειάζεται νηφαλιότητα και ψύχραιμες σταθμίσεις. Αυτή η στιγμή δεν είναι τώρα, που ακόμα τρέχουν τα δάκρυα για τους θανάτους τόσων ανθρώπων.
Συνοψίζοντας: Η εμπλοκή του Ποινικού Κώδικα του 2019 στη συζήτηση για το δυστύχημα των Τεμπών δείχνει την κυβερνητική επιλογή για προπαγάνδα μέχρι τέλους. Η εξαγγελία αύξησης των ποινών, γνωστή κυβερνητική καραμέλα, δεν είναι παρά φτηνός ποινικός λαϊκισμός, χωρίς νόημα και, φυσικά, αποτέλεσμα. Ομως πετώντας την «μπάλα στην εξέδρα» δεν σβήνεις τις πολιτικές ή άλλες ευθύνες σου· απλώς δείχνεις ασέβεια και έλλειψη ενσυναίσθησης.
*Δρ Νομικής – δικηγόρος
