Η ελληνική ΤΑΝΙΑ*

Η αφορμή για το παρόν σημείωμα είναι το πρόσφατο άρθρο του Δημήτρη Ψαρρά με τίτλο «Η ελληνική ΤΙΝΑ», στο οποίο ανέλυε πειστικά το προφανές για την κοινή πεποίθηση, ότι δηλαδή δεν υπάρχει επεξεργασμένο σχέδιο Β΄ της Αριστεράς για την ελληνική κρίση.

Είναι βεβαίως εξίσου προφανές ότι και το σχέδιο Α’ του ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε ότι αντιστοιχούσε περισσότερο στις επιθυμίες του κόμματος και των πολιτών και πολύ λιγότερο στις πραγματικές δυνατότητες με δεδομένο τον συσχετισμό των δυνάμεων στην Ευρώπη και στον κόσμο. Αρα, είναι επείγουσα ανάγκη η ετοιμασία ενός νέου σχεδίου Α΄.

Tα τελευταία τρία χρόνια o ΣΥΡΙΖΑ είχε σημαντικές επιτυχίες: αξιωματική αντιπολίτευση το 2012, νίκη στις ευρωεκλογές του 2014 με τον Τσίπρα υποψήφιο πρόεδρο της Κομισιόν, νίκη στις εκλογές του 2015 και σχηματισμός της πρώτης κυβέρνησης με αριστερό κορμό και, τέλος, θρίαμβος του «όχι» στο δημοψήφισμα της 5/7 με πρωτοφανή στήριξη των πολιτών στις προσπάθειες της κυβέρνησης.

Εδώ ο Τσίπρας απέδειξε ότι διαθέτει υψηλό φρόνημα και ανάστημα άξιο ενός ηγέτη της χώρας, αφού σε μεγάλο βαθμό πιστώνεται όχι μόνο την απόφασή του να βάλει τον λαό στο προσκήνιο, αλλά και με τις 3 κρίσιμες δικές του παρεμβάσεις στη βδομάδα που προηγήθηκε έκρινε το αποτέλεσμα.

Πολλοί, επικαλούμενοι την εθνική ευθύνη, αποδίδουν τις επιτυχίες αυτές σε επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Ομως πώς είναι δυνατό αυτό, όταν ο κύριος όγκος των μέσων επικοινωνίας και κυρίως των τηλεοπτικών ήταν σε άγρια μετωπική αντιπαράθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ όλα αυτά τα χρόνια και κυρίως πριν από το δημοψήφισμα;

Από την άλλη μεριά, η κατάληξη στον δυσμενή συμβιβασμό του 3ου Μνημονίου, με υπογραφή του κόμματος που επί 5 χρόνια ηγεμόνευσε στον αντιμνημονιακό αγώνα, δεν μπορεί παρά να σοκάρει, κυρίως τον κόσμο της Αριστεράς.

Το κόμμα δεν μπορεί να αντέξει τη σκληρή πραγματικότητα και κατά τα φαινόμενα σύντομα θα δούμε άλλη μια διάσπαση, κατάσταση πασίγνωστη σε όσους ζήσαμε δεκαετίες μέσα στην Αριστερά.

Εντούτοις, όλα δείχνουν ότι οι πολίτες στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, απέναντι στα κόμματα του παλαιού δικομματισμού (Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ) και του φρέσκου στηρίγματός τους (Ποτάμι), ενώ οι νεοναζί είναι αποδυναμωμένοι εν αναμονή της κρίσης της Δικαιοσύνης.

Η από τα αριστερά κριτική του ΚΚΕ και του νέου πολιτικού σχήματος της διάσπασης δεν πείθει και δεν φαίνεται να έχει τύχη.

Στις εκλογές, που ήδη προκηρύχτηκαν, οι πολίτες θα έχουν και πάλι τον κύριο λόγο. Με την ψήφο τους θα επιλέξουν αν θα δώσουν ξανά την εντολή σε μια ισχυρή κυβέρνηση με κορμό την Αριστερά, ή θα οδηγήσουν σε μια θνησιγενή κατάσταση με κυβερνήσεις θολού εθνικού σκοπού.

Τα δεδομένα πλέον πρέπει να είναι ξεκάθαρα: Υπάρχει μεν η συμφωνία με τους πιστωτές, που θα πρέπει να τηρηθεί, αλλά ταυτοχρόνως θα πρέπει να υπάρξουν νέες και συγκεκριμένες εναλλακτικές στον νεοφιλελευθερισμό ιδέες και λύσεις που είναι δυνατό να οδηγήσουν τη χώρα σε έξοδο από την κρίση, δηλαδή το σχέδιο Α’.

Δεν είναι φυσικά δυνατό να αναπτυχθεί εδώ ένα εκλογικό πρόγραμμα, αλλά ενδεικτικά αναφέρονται τα εξής:

1) Να χρησιμοποιηθούν οι πόροι από τα αναπτυξιακά ευρωπαϊκά προγράμματα (πακέτο Γιούνκερ) για:

● Επενδύσεις που δημιουργούν σταθερές θέσεις εργασίας.

●  Στήριξη των αδυνάτων. Δεν μπορεί να συνυπάρχουν η Αριστερά στην κυβέρνηση και πολίτες που ζουν στους δρόμους, στην «Ακρα Ταπείνωση» (Ρέα Γαλανάκη).

● Ουσιαστική και χειροπιαστή αντιμετώπιση της κρίσης της προσφυγιάς και της μετανάστευσης, που αποτελεί στην εποχή μας διεθνώς τη λυδία λίθο για τη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς.

2) Να προχωρήσουν ουσιώδεις θεσμικές αλλαγές, οι οποίες δεν έχουν δημοσιονομικό κόστος, όπως η θέσπιση της απλής αναλογικής ως μόνιμου εκλογικού συστήματος και κυρίως η ριζική μεταρρύθμιση του κράτους.

Στην επτάμηνη διακυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ δεν προχώρησε σε ουσιώδεις αλλαγές στη Δημόσια Διοίκηση, ενώ υπήρχαν σημαντικές προτάσεις ήδη από δεκαετίες, από τη συγκρότηση του Συνασπισμού.

Σχηματίστηκε κυβέρνηση με περισσότερους από 40 υπουργούς, αναπληρωτές και υφυπουργούς και ακολούθησε η τοποθέτηση γενικών γραμματέων, συμβούλων, έστω λιγότερων από πριν, διοικητών κ.λπ.

Ομως το πελατειακό κράτος δεν διορθώνεται με αντικατάσταση των προσώπων.

Η κυβέρνηση δεν χρειάζεται πάνω από 25 υπουργούς και υφυπουργούς και αντίστοιχο αριθμό γενικών γραμματέων με ελάχιστους συνεργάτες.

Πρέπει να δώσει αρμοδιότητες και ευθύνες στα στελέχη της διοίκησης και να ελέγχει την εφαρμογή του προγράμματός της.

Αντί για τους «συμβούλους» να απελευθερωθούν θέσεις και πόροι για προσλήψεις νέων στελεχών σε κρίσιμους τομείς της παιδείας, της υγείας, της φορολογικής διοίκησης.

Η παροχή υπηρεσιών συμβούλων να γίνεται πάντα με δημόσιες προκηρύξεις για συγκεκριμένο έργο και χρόνο.

Οι αλλαγές στο κράτος θα πρέπει να έχουν μόνιμο χαρακτήρα (όπως το ΑΣΕΠ), έτσι ώστε η επιστροφή στο κράτος-λάφυρο να είναι πρακτικά αδύνατη.

✒ Πρόταση για ένα νέο αρκτικόλεξο: There Are New Ideas Alternative (Υπάρχουν νέες ιδέες εναλλακτικές) σε άρθρο του γράφοντος στην «Αυγή» μεταξύ των δύο εκλογών του 2012, 

*πολιτικός μηχανικός, δρος ΕΜΠ