Οπως οφείλει να γνωρίζει κάθε πολίτης (κατ’ ελάχιστον) της Ε.Ε. που τον τελευταίο χρόνο ζει καθημερινά ένα δράμα ελέω ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, ο κίνδυνος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος μόνο υποθετικός ΔΕΝ είναι.
Ως γνωστόν, οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα (6/8/1945) και το Ναγκασάκι (9/8/1945) είναι μια «ευγενική χορηγία» των ΗΠΑ στην Παγκόσμια Ιστορία της ανθρωπότητας.
Μόλις ο κυβερνήτης του «Ενόλα Γκέι», Πολ Τίμπετς, συνειδητοποίησε την αποτρόπαιη πράξη του (φέρεται να) μονολόγησε: «Ω Θεέ μου, πόσους σκοτώσαμε σήμερα;».
Δεν ήταν σε θέση να αντιληφθεί ότι, εκτός από τον τραγικό απολογισμό δεκάδων χιλιάδων νεκρών, έμελλε να υπάρξουν πολύ περισσότεροι επιζήσαντες. Κάποιοι θα επιβίωναν ζώντας λίγες ημέρες, εβδομάδες, μήνες, πιθανόν και χρόνια με το μαρτύριο του θανάτου από τις επιπτώσεις της ραδιενέργειας, αν και γνώριζαν ότι η μοιραία κατάληξη είναι αναπόφευκτη.
Το να αποπειραθώ να περιγράψω το μαρτύριό τους, που συνιστά ένα ασύλληπτο για τον ανθρώπινο κοινό νου γεγονός, το θεωρώ ύβριν.
Θα περιοριστώ μόνο σε όσους, όχι μόνο επέζησαν, αλλά πέθαναν σε βαθιά γεράματα, ζώντας μια κατ’ επίφαση φυσιολογική ζωή. Ομως δεν θα διανοούμουν να παραβλέψω επ’ ουδενί το ανήκεστο τραύμα που θα κουβαλούσαν διά βίου μαρτυρικά στα τρίσβαθα της ψυχής τους.
Διορθώστε με για τις πάμπολλες ανακρίβειες, αλλά θα αποτολμήσω μία τελευταία: Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Γιαΐρ Λαπίντ μετά τη βιντεοσκοπημένη ομιλία του Ουκρανού πρόεδρου στην ισραηλινή Βουλή (Κνεσέτ) είχε σπεύσει να δηλώσει: «Το Ολοκαύτωμα συγκρίνεται μόνο με το Ολοκαύτωμα». Οι Εβραίοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης ήσαν «αθώοι του αίματος». Ακόμη όμως και οι άμαχοι Ιάπωνες είχαν συμμετοχή, σε άλλο βαθμό (ω Θεέ, τι τολμάω να πω;), στο έγκλημα του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι νεκροί, ου μην αλλά και οι επιζήσαντες του εγκλήματος που συντελέστηκε στα Τέμπη ΤΙ ΕΦΤΑΙΞΑΝ; Αδυνατώντας να κατανοήσω πώς έτσι ξαφνικά (;) διακτινιστήκαμε στη δεκαετία των ελληνικών seventies.
*Κολωνός, Αθήνα
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» την Τρίτη 07/03/2023.
