Γράφω με δάκρυα στα μάτια. Αγανάκτηση, οργή, θλίψη, συναισθηματικός κυκεώνας. Εγινε ό,τι έγινε, προβληματιστήκαμε, στενοχωρηθήκαμε, θρηνήσαμε τους πεσόντες και τις οικογένειές τους και αύριο πάλι στην καθημερινότητα, συνεχίζουμε τις ζωές μας.
Κάποιες ζωές όμως δεν θα συνεχιστούν. Νέες ζωές, με φλόγα και ζήλο, χαράχτηκαν από την αδράνεια κάποιων και την υποκρισία άλλων. Τα Τέμπη ξαναβάφτηκαν κόκκινα δυο δεκαετίες μετά κι εμείς δεν μάθαμε τίποτα. Θέλει ακριλική μπογιά για να περαστούν τα μηνύματα; Το συμβάν, αφορμή για πολιτικές αντιπαραθέσεις, ειδησεογραφικές διατάξεις, στοχοποιήσεις δήθεν υπαιτίων. Κλασικά.
Σήμερα πραγματοποίησε μια μικρή πορεία το σχολείο μου για να δηλώσει την οργή και τη θλίψη για το δυστύχημα. «Κύριε, δεν θα έρθω εγώ, έχω διάβασμα». Βλέμμα απογοήτευσης από τον κύριο. Αυτό με πλήγωσε περισσότερο από όλα. Είχα όντως διάβασμα; Δεν μπορούσα να διαθέσω άραγε ένα μισάωρο από τον χρόνο μου;
Εκανα κουβάρι τα συναισθήματά μου και έφυγα. Να πάω να κάνω τι; Να εκφράσω την αγανάκτησή μου; Θα ευαισθητοποιηθούν λέτε οι υπαίτιοι ή θα παρηγορηθούν οι συγγενείς; Συμπονώ τη μάνα, τον πατέρα που δεν θα ξαναδούν ποτέ το παιδί τους. Εσύ που στενοχωρήθηκες, που φώναξες, πόσο πραγματικά μέσα σου κατάλαβες τι έγινε; Πόσο ένιωσες τον πόνο της μάνας; Κανείς δεν μπορεί ασφαλώς. Κι όλα αυτά για ποιο λόγο; Για να εγκαταστήσουμε ένα ρημάδι νέο σύστημα τρένων; Δεν μπορούσαμε να το είχαμε κάνει παλιότερα;
Δεν τα γράφω αυτά για να προβληματίσω εσένα. Γράφω αυτά για να σου δείξω τη διαφθορά του κόσμου. Επιφανειακή συμπόνια και αλληλεγγύη. Ο πόνος του ανθρώπου γίνεται δήθεν απαραίτητη θυσία για την εξέλιξη και την πρόοδο. Εν τέλει βγήκε λάθος ο Σοπενχάουερ. Ο εγωισμός κυριαρχεί, η μοχθηρία προϊόν του και η συμπόνια μεταμφίεση. Τι έφταιγαν οι άνθρωποι αυτοί; Θα αλλάξουν εν τέλει τα πράγματα ποτέ; Τώρα μετά το δυστύχημα θα μάθουμε από τα λάθη μας; Πόσα μαθήματα χρειάζονται;
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 06/03/2023.
