Δεν είναι όλοι οι σεισμοί ίδιοι. Η αλληλεγγύη μας πρέπει να είναι. Αλλά η Διεθνής Κοινότητα από τη μια και τοπικές ολιγαρχίες, από την άλλη, αποδεικνύουν τις «διαφορές». Για παράδειγμα, ο σεισμός που έπληξε την Τουρκία, προξένησε απίστευτο αριθμό θυμάτων, ενώ ισοϋψής σεισμός στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας (περιοχή που είχε εξοπλίσει πραγματικά τις κατασκευές της σε καλύτερες για τη σχέση πολίτη-αγοράς και κράτους εποχές, αλλά και με καλύτερη διαχείριση και σήμερα) μόλις 4 νεκρούς. Οι σεισμοί δεν μπορούν να προβλεφθούν, αλλά οι σεισμικές περιοχές υψηλού κινδύνου είναι καταγεγραμμένες κι όσο πιο ασύδοτος είναι ο λεβεντοκαπιταλισμός, τόσες εκατόμβες δημιουργεί.
Σε ένα κράτος παραδομένο στην κυνικότερη εκδοχή της αγοράς και τον βερμπαλιστικό μιλιταρισμό (που ακόμη και μία ημέρα μετά τον σεισμό βομβάρδισε τη Συρία), με μόνο 9.000 Τούρκους διασώστες να έχουν κινητοποιηθεί, κι ενώ μεταλλωρύχοι από διάφορες επαρχίες προσφέρονταν εθελοντικά να συμμετάσχουν στις προσπάθειες έρευνας και διάσωσης, η εκατόμβη ήταν αναπόδραστη. Το χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης συνόψισε την κυνικότητα της αγοράς εκτοξεύοντας τις μετοχές των εταιρειών τσιμέντου στα ύψη.
Ενώ η τουρκική κυβέρνηση καυχιέται ότι παράγει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς ικανούς να πλήξουν την Αθήνα, άνθρωποι προσπαθούσαν να σώσουν τους αγαπημένους τους με αξίνες και φτυάρια. Δεν πρόκειται πρωτίστως για μια φυσική καταστροφή, αλλά για ένα κοινωνικό έγκλημα, την ευθύνη του οποίου φέρει ένα σύστημα που βάζει τους ανθρώπους κάτω από τα κέρδη, την ίδια ώρα που χειραγωγεί, ιδίως τους από κάτω, χτίζοντας μια ψεύτικη κοινωνική συνοχή επάνω στο μίσος.
Αλλά ο σεισμός έγινε εξαιρετικά αισθητός και προκάλεσε χιλιάδες θύματα τόσο στη Συρία όσο και στη Ροζάβα. Δεκάδες κτίρια έχουν καταρρεύσει και τα αποψιλωμένα σωστικά συνεργεία προσπαθούσαν μάταια να προσεγγίσουν όσους κι όσες είχαν εγκλωβιστεί, βρίσκοντας έναν αργό και μαρτυρικό θάνατο. Αλλά και χιλιάδες πολίτες έχουν τραυματιστεί στη Ροζάβα και σε διάφορες περιοχές στη βόρεια Συρία, πολλοί καταλήγοντας αβοήθητοι έπειτα από ημέρες.
Κι αν για τη, συντετριμμένη από τον 12ετή πόλεμο, Συρία η Διεθνής Κοινότητα ουσιαστικά αδιαφόρησε αλλά ακούστηκαν κάποιες φωνές που κινητοποίησαν ιδίως ΜΚΟ, για τις αυτονομιστικές περιοχές των Κούρδων ανδρών και γυναικών δεν μιλά ουσιαστικά κανείς. Ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός, με την κατάληψη τμημάτων της βορειοδυτικής Συρίας από τον τουρκικό στρατό και τους ισλαμιστές πληρεξούσιούς του και τη βορειοανατολική Συρία υπό τον έλεγχο των Αμερικανών και των Κούρδων εθνικιστών, εμποδίζει τις ομάδες διάσωσης να φτάσουν σε πολλές περιοχές. Ανθρωποι και ζώα, Τούρκοι, Σύροι και Κούρδοι, πεθαίνουν μόνοι, έχοντας κοινή μοίρα, θαμμένοι στην ίδια γη.
