«Εσύ καλά τα λες, αλλά έχεις πρόταση; Τι κάνουμε πρακτικά, αυτό είναι το θέμα». Μόλις διατυπώσεις το συγκεκριμένο, ουσιαστικά καρφώνεσαι: σημαίνει ότι δυσφορείς και σε πνίγει η περιγραφή των δρώμενων γύρω σου, σε ζορίζει η αλήθεια για το γίγνεσθαι.
Πρόκειται δηλαδή για ξεκάθαρη προβολή, για μηχανισμό εσωτερικής άμυνας απέναντι στη φοβία τού να μη θέλεις να βλέπεις πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα γύρω σου.
Δυσφορείς, επειδή ξέρεις ότι παγιδεύτηκε η σκέψη σου και σε καθηλώνει σε απάθεια.
Φοβάσαι το ενδεχόμενο να μην μπορείς τελικά να κάνεις κάτι για να αλλάξουν τα πράγματα και θεωρείς καλύτερο να μην κουράζεσαι με την ανάγνωση και την περιγραφή, δεδομένου ότι δεν αντέχεις την ανυπόφορη βία της ερμηνείας.
Να το πούμε όμως πιο απλά; Οποιος δεν θέλει να βλέπει εναλλακτική, μάλλον είναι αυτός που βολεύεται να ρωτάει τους υπόλοιπους τι πρέπει να γίνει, τι να ψηφίσει, γιατί να διαδηλώσει, πού να ενταχθεί, με τι να στρατευτεί…
Ζητάει δηλαδή υπόδειξη, και μάλιστα το κάνει ναρκισσιστικά (επειδή δήθεν «ξέρει» τι συμβαίνει), ώστε εκ του ασφαλούς να ακολουθήσει τον Αλλο (ή, ακόμα καλύτερα, τους Αλλους)…
Ομως, όταν αρνείσαι πεισματικά να διαβάσεις την πραγματικότητα, ίσως και να σημαίνει κάτι βαθύτερο: ότι αρνείσαι να δεις τους μηχανισμούς στα υπόγεια του συστήματος. Και όταν δεν σε αφορά το πώς δομείται το σύστημα, πώς μεταβάλλεται, τότε σίγουρα δεν μπορείς να το αποδομήσεις: ατομικά και συλλογικά…
Και επειδή ο καπιταλισμός είναι η πολυκατοικία των ανισοτήτων, αρνείσαι να αποδεχτείς ότι στους κάτω ορόφους μπάζει νερά από διαρροές των πάνω ορόφων και των ρετιρέ.
Οι ιδιοκτήτες των οποίων αρνούνται να επιδιορθώσουν τις βλάβες, επειδή πολύ απλά δεν θέλουν να πληρώσουν.
Κάποιοι λίγοι δε εξ αυτών, στα ρετιρέ, έχουν στην ιδιοκτησία τους μερικά διαμερίσματα στους κάτω ορόφους, δηλαδή τα νοικιάζουν στους υπόλοιπους.
Εισπράττουν κανονικά, αλλά τα εισοδήματά τους παραμένουν ασφαλή και δεν επενδύονται για βελτιώσεις και συντήρηση στην πολυκατοικία.
Οι δε διαχειριστές (κυβερνήσεις) δεν θέλουν να φορτώσουν τις βλάβες στους πάνω, επειδή πληρώνουν δήθεν περισσότερα κοινόχρηστα από τους υπόλοιπους…
Συνεπώς οι ζημίες και τα κόστη συντήρησης, έτσι αυτόματα, διαμοιράζονται στους κάτω, οι οποίοι με την ψυχή στο στόμα κάθε μήνα σφίγγουν το ζωνάρι και πληρώνουν ουσιαστικά ως ιδιοκτήτες (ενώ είναι ένοικοι)…
Αλήθεια, τι δεν καταλαβαίνεις ακριβώς; Ποιος θα καλέσει τον υδραυλικό και τους μαστόρους;
-320x213.png)
