Υπάρχει το τελευταίο διάστημα ένα χάος. Σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί… Κι ακόμη ένα χάος: η υποβάθμιση του Πολιτισμού μας. Και ακολούθησαν δυναμικές κινητοποιήσεις. Που θύμισαν, σε εμάς τους παλιούς, τους μαρτυρικούς αγώνες μας για τα τα πνευματικά και τα πολιτικά μας δικαιώματα.
Μακάρι αυτό το ξέσπασμα της νέας θεατρικής γενιάς να νικήσει όχι μόνο την ανυπαρξία στήριξης της εξουσίας, αλλά και τον κίνδυνο επιβίωσης των ανθρώπων του Πολιτισμού, που θα έχει ως αποτέλεσμα τη διάλυση όλων των κεκτημένων μας. Όμως, κάλλιο αργά παρά ποτέ. Να ξαναζωντανέψουμε κι εμείς οι παλιότεροι. Που γεράσαμε και μυαλό δε βάλαμε. Ευτυχώς…
Αυτές τις μεγάλες κινητοποιήσεις, της δικής μας εποχής, θέλουμε να θυμηθούμε σήμερα. Και όχι μόνο σήμερα. Ξεκινώντας με την πρώτη, τη μεγαλύτερη ίσως αντιπολεμική, πανεργατική κινητοποίηση του 2003. Τέτοιες μέρες. 20 χρόνια πριν. Φλεβάρης 2003 – Φλεβάρης 2023…
Μια κραυγή. Με την Πανευρωπαϊκή Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο. Ένα τεράστιο ΟΧΙ στον πόλεμο, σε όλες τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Και στη δική μας την Αθήνα. Ένα ατέλειωτο μήνυμα που διαβάσαμε στην πλατεία Συντάγματος, στις 15 του Φλεβάρη του 2003. Μπροστά σε 250.000 Έλληνες. Κατά της επικείμενης επέμβασης στο Ιράκ. Εναντίον κάθε πολέμου…
«…Φίλοι, φίλες, γυναίκες, άντρες, παιδιά, παλιοί και νέοι αγωνιστές, εργαζόμενοι, επαγγελματίες, αγρότες, σπουδαστές, καθηγητές, ποιητές, λογοτέχνες και καλλιτέχνες, αθλητές και αθλήτριες, νοικοκυρές και συνταξιούχοι, άνεργοι και άεργοι, μετανάστες και κυνηγημένοι, πολίτες του κόσμου… Εμείς είμαστε οι Έλληνες της Ιστορίας. Εμείς είμαστε οι Παλαιστίνιοι της Ιστορίας… Οι Άραβες της Ιστορίας… Οι άσπροι, οι κίτρινοι, οι μαύροι και οι κόκκινοι της Ιστορίας… Αυτά τα ανθρώπινα ποτάμια, αυτή η λαοθάλασσα, αυτό το πανηγύρι της ειρήνης… είμαστε εμείς. Ο κύριος Μπους δεν είναι ο πλανητάρχης του κόσμου… Οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι στρατηλάτες δεν είναι ο κόσμος… Εμείς, οι πρόγονοί μας και τα παιδιά μας, είμαστε οι πλανητάρχες… Ολόκληρος ο κόσμος είμαστε εμείς… Ήρθε η ώρα λοιπόν να φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη: Αρκετά μας κοροϊδέψατε… Αρκετά μας ευνουχίσατε… Από υπεύθυνους πολίτες του κόσμου, μας κάνατε χαζοχαρούμενους πελάτες των σουπερμάρκετ σας… Πάρτε το απόφαση λοιπόν… Και φύγετε… Εξαφανιστείτε…
Τώρα ήρθε η δική μας ώρα…Και όσο κι αν είμαστε απελπισμένοι, αηδιασμένοι, παραμένουμε πάντα αισιόδοξοι και στην πρώτη γραμμή…
Είμαστε εμείς…
Μια τεράστια ανθρώπινη αλυσίδα που ξεκινάει από την Ακρόπολη και φτάνει ως το χιλιοπροδομένο Άγαλμα της Ελευθερίας… Τον Πύργο του Άιφελ και τον Δον Κιχώτη… Τον Δούναβη και τον Τάμεση… Τον Νείλο και τον Βόλγα, το Σινικό Τείχος και τον Αμαζόνιο… Από την Αυστραλία ώς τον Καναδά κι από τη Βενεζουέλα ώς την Τασκένδη… Μια τρομερή κραυγή:
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ… ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ… ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΙΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ… ΟΧΙ… ΟΧΙ… ΟΧΙ… ΟΧΙ…
Μια τεράστια ανθρώπινη αλυσίδα. Που θα γίνει ασπίδα ζωής, για τα παιδιά της Βαγδάτης, όλου του κόσμου τα παιδιά… άσπρα, μαύρα, κίτρινα… Για όλα τα παιδιά του νέου κόσμου που έρχεται…
Εμείς είμαστε… Και βάζουμε ένα χέρι, όλοι μαζί, όπως οι παππούδες μας κι οι γιαγιάδες μας γκρέμισαν τους πλανητάρχες των περασμένων αιώνων, έτσι κι εμείς δίνουμε όρκο πως θα γκρεμίσουμε κι εμείς τους πλανητάρχες του δικού μας του αιώνα…
Εμείς, τα εκατομμύρια των πολιτών, που αυτή τη μέρα κι αυτή την ώρα, σε όλες τις χώρες και σε όλες τις γωνιές της Γης, φωνάζουμε όλοι με μια φωνή, με μια γλώσσα, με μια καρδιά, φωνάζουμε δυνατά… Πολύ δυνατά…
ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ… Εμπρός, λοιπόν, ας το φωνάξουμε, τώρα, όλοι μαζί… Ελληνικά, εγγλέζικα, γερμανικά, γαλλικά κι αράπικα, κινέζικα, ρωσικά, ανατολικά, δυτικά, βόρεια και νότια…
Ας το φωνάξουμε όλοι μαζί… ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ… ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ… Κι άλλη μια φορά… Κι άλλες, χιλιάδες φορές… ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ… ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ… ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ…»
Ένας ΠΟΛΙΤΗΣ του κόσμου μας
15 Φλεβάρη 2003
-320x213.jpg)
