Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

To πρωί έβλεπα στο youtube μία συνέντευξη ενός παλαίμαχου πρωτοκλασάτου ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, του (και δικού μου) αγαπημένου-συμβόλου των πιο χορταστικών ποδοσφαιρικά χρόνων της διαβίωσής μου… Του Ντανιέλ Μπατίστα. Που μετά το τέλος της καριέρας του ασχολήθηκε με την προπονητική και ειδικά στο νευραλγικό τομέα των Ακαδημιών. Είπε, λοιπόν, σε κάποια στιγμή -αν κατάλαβα καλά- πως στις Ακαδημίες στην Ελλάδα δίνεται σήμερα έμφαση στην τακτική και όχι στην ταχυδυναμική.

Λίγες ώρες νωρίτερα είχα διαβάσει ιντερνετικά κάποια άλλα λόγια ενός πολύ καλού παλιού Κολομβιανού ποδοσφαιριστή, του Φαουστίνο Ασπρίγια, που είχε διακριθεί στα περάσματά του από την ιταλική Πάρμα και την αγγλική Νιούκαστλ (στις εποχές που και οι δύο αυτές ομάδες είχαν τις τελευταίες μεγάλες παρουσίες τους στην κεντρική σκηνή μέχρι σήμερα…). Αυτός, ανάμεσα σε άλλα, είπε και τα εξής: «Βλέπω πάντα αγώνες, αλλά δεν το απολαμβάνω πια. Πολλές οριζόντιες πάσες, ελάχιστες ντρίμπλες, πολύ ψώνια οι προπονητές. Νομίζουν ότι ανακάλυψαν το ποδόσφαιρο. Συνειδητοποιείς ότι όταν ετοιμάζεται να μπει κάποιος ως αλλαγή πάει ο βοηθός προπονητή και του λέει πού να κινείται και τι να κάνει. Για γέλια! Αφήστε ελεύθερους τους παίκτες, θα δούμε καλύτερο θέαμα».

Και αμέσως προκύπτουν τα ερωτήματα, τα λεγόμενα υπαρξιακής (ποδοσφαιρικής) υφής. Πόση τεχνική; Πόση ατομική πρωτοβουλία; Πόση ταχυδυναμική; Πόση αποτελεσματικότητα; Πόσο θέαμα; Πόση επίθεση; Πόση άμυνα; Πού πάει το σύγχρονο ποδόσφαιρο ως προς τα κυρίαρχα είδη που αναπτύσσονται από τους προπονητές; Ο καθένας και η κάθε μία μπορεί, και ίσως και να πρέπει, να πει τη γνώμη που έχει διαμορφώσει από την ενασχόληση με το άθλημα.

Για τη Lady Hope η βάση πλέον είναι η ταχυδυναμική σε συνδυασμό με την τακτική προσήλωση. Όμως, ως παράμετροι που δίνουν τη δυνατότητα να πραγματωθούν οι ατομικές αρετές. Και πάντα με μεράκι για το ποδόσφαιρο και όρεξη για δουλειά. Λίγο να υστερεί κάποιος σε ένα από αυτά τα στοιχεία, αποδυναμώνει τον εαυτό του. Γιατί όταν οι άλλοι ανταποκρίνονται, δυσκολεύει ο δικός του ρόλος και γίνεται και πιο ευάλωτος και λιγότερο αποτελεσματικός. Επομένως, λιγότερο χρήσιμος για τον προπονητή του… Όμως, στην καθημερινή πρακτική παρατηρούμε συνεχώς πως λαμβάνουν χώρα όλοι οι πιθανοί συνδυασμοί, και οι «ακραίοι» και οι «ενδιάμεσοι». Η θεωρία ποτέ δεν γίνεται 100% πραγματικότητα, αλλά η πραγματικότητα πρέπει να αποτυπώνεται πάντα εξ΄ ολοκλήρου στην εκάστοτε θεωρία…

Κάθε τι έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον… Για να μπορέσει το ποδόσφαιρο να παραμένει στο πέρασμα των χρόνων σε καλά επίπεδα, να εξελίσσεται, να προσαρμόζεται στις εποχές και τις ιδιαιτερότητές τους, να είναι ελκυστικό διατηρώντας την τεράστια κοινωνική του αποδεκτικότητα, οφείλει να λειτουργεί και ως πραγματική και ολοκληρωμένη επιστήμη, αλλά και ως εμπειρική καταγραφή που έχει μάθει να ξεχωρίζει μέσα από τη ζωή τα σημεία κλειδιά. Και ένα πολύ σημαντικό σημείο κλειδί είναι η δουλειά που γίνεται στις Ακαδημίες. Εκεί μαθαίνονται και αφομοιώνονται (ή μη…) όλα. Και τα βασικά, αλλά και οι λεπτομέρειες που θα κάνουν (ή όχι…) μελλοντικά τις όποιες διαφορές.

Γιατί μπορεί οι προπονητές των ομάδων στο υψηλότερο επίπεδο να ζητάνε τα δικά τους τα περισπούδαστα (δεν το λέω ειρωνικά) και τα άκρως απαιτητικά, όμως μπορούν να τα εφαρμόσουν μονάχα όσοι μπορούν να τα καταλάβουν (γιατί ήδη έχουν μάθει αυτά που πρέπει…). Και κυρίως να προβούν στην όσο πιο γρήγορη έμπρακτη απόδειξη αυτής της κατανόησης. Γιατί κανένας ανταγωνιστής δεν έδωσε ποτέ το παραμικρό περιθώριο χρόνου. Όταν δεν είσαι έτοιμος, στο ποδόσφαιρο (κυρίως στο επαγγελματικό, αλλά συχνά και στο ερασιτεχνικό) δεν σε περιμένουν να γίνεις. Σε «χτυπάνε»…

ΥΓ. Στις Ακαδημίες, πέρα από τα αμιγώς ποδοσφαιρικά (πρέπει να) δουλεύουν και τα λεγόμενα συστατικά μιας λειτουργικής διαπαιδαγώγησης. Γιατί εκτός από το να παίζεις σωστό και ενίοτε και καλό ποδόσφαιρο, βοηθάει πολύ για την ίδια τη ζωή σου (αλλά και για τα κοινωνικά υποσύνολα στα οποία δρας) να κινείσαι δημιουργικά, να έχεις αξίες και αρχές, να μάθεις να νικάς με τις ικανότητές σου και όχι να καταπατάς, να βλάπτεις τους άλλους και να χρησιμοποιείς την πλαγιότητα ως μέσο (πόσο μάλλον ως σκοπό…). Πολλά πράγματα που δεν χρειάζεται να γραφτούν εδώ, για να μη μετατραπεί το κλείσιμο του συγκεκριμένου κειμένου σε μία ανούσια και κουραστική ηθικολογία. Εξάλλου, όσοι ασχολούνται με την μπάλα στην Ελλάδα κάθε μέρα, βλέπουν και ξέρουν…

ΥΓ1. Το μόνο που θα γραφτεί εδώ είναι ένα: οποιοδήποτε είδος νέων ανθρώπων-ποδοσφαιριστών παράγουμε στο σήμερα στις Ακαδημίες, αυτό θα αποτελέσει το μεγαλύτερο ποσοστό επίδρασης στο ποδόσφαιρο που θα έχουμε τα επόμενα χρόνια στο γεωγραφικό μας χώρο. Γιατί ακόμα και καραβιές ξένων παικτών να φέρνουν συνεχώς κάποιοι, ο χαρακτήρας του ελληνικού ποδοσφαίρου θα είναι πάντα συγκεκριμένος και θα προσδιορίζεται από ορισμένες δεδομένες σταθερές…