Ανδρείος ο περί τον καλόν θάνατον αδεής (Αριστοτέλης)

Ιλιάς Θ`, 301- 431

Έγειρε το κεφάλι του όπως η παπαρούνα κι έμεινε κάτω άψυχος ο νέος Γοργυθίων.

Ο Τεύκρος ρίχνει ακόμα ένα βέλος σημαδεύοντας το στήθος του Έκτορα. Όμως ο Απόλλων άλλαξε την πορεία του βέλους και αντί για τον Πριαμίδη πέτυχε τον βοηθό του, τον Αρχεπτόλεμο τον ηνίοχο. Έπεσε από το άρμα χωρίς ζωή. Ο Έκτωρ συγκλονίστηκε από τον θάνατο του ηνίοχου του και παράδωσε τα ηνία των αλόγων στον αδελφό του Κεβριόνη. Πήδηξε από το άρμα ουρλιάζοντας εναντίον του Τεύκρου. Άρπαξε μια μεγάλη πέτρα και την εκσφενδόνισε στον ανίκητο τοξότη ορμώντας ακάθεκτος προς το μέρος του. Την ώρα που τεντώνει το τόξο του ο Τεύκρος για να ρίξει στον επιτιθέμενο Έκτορα τον βρίσκει η βαριά πέτρα στη συμβολή του ώμου με το στήθος τσακίζοντας ταυτόχρονα και την χορδή του τόξου. Ο τοξότης παρέλυσε από τον πόνο, γονάτισε και του έφυγε το τόξο από τα χέρια. Ο αδελφός του ο Αίας τον κάλυψε με τη μεγάλη του ασπίδα ενώ έσπευσαν και τον σήκωσαν οι Αλάστωρ και Μηκιστέας ο γιος του Εχίου. Τον πήγαν στα πλοία για προστασία ενώ από τους φριχτούς πόνους βογκούσε δυνατά.

Η δύναμη και η ορμή του Έκτορα του μέγα κουράγιο έδωσε πολύ και θέληση στους Τρώες ενώ οι Αργείοι έσπευσαν να οπισθοχωρήσουν. Πλησίασαν πολύ κοντά στο ανοικτό χαντάκι που γύρω γύρω έζωνε τα τείχη των Ελλήνων. Ξεχώριζε ο Έκτορας σαν πρώτος μες στους πρώτους, μέγας, τρανός πολεμιστής που δε λογιάζει φόβο. Όπως το δυνατό σκυλί που κυνηγά με λύσσα να πιάσει αγριογούρουνο που τρέχει να γλυτώσει, και το δαγκώνει δυνατά στα πίσω του τα πόδια. Έτσι με λύσσα ο Έκτορας τους Αχαιούς ζυγώνει και νιώθουν την ανάσα του την καυτερή στις πλάτες. Σ` αυτήν την άγρια, πανικόβλητη οπισθοχώρηση των Αχαιών δε χάνει ευκαιρία κάθε στιγμή να σκοτώνει κάποιον ο Έκτωρ. Το μακελειό για τους Αχαιούς τέλειωσε όταν πέρασαν το χαντάκι και μπήκαν στο κάστρο τους.

Ο Έκτορας σαν τη Γοργώ και σαν τον Άρη ήταν κι αποζητούσε συντριβή για όλους τους εχθρούς του.

350. Η Ήρα μίλησε στην Αθηνά και είπε ότι πρέπει κάτι να κάνουν για τους Αχαιούς πριν τους ξεκάνει όλους η ασυγκράτητη ορμή του Έκτορα. Η Αθηνά απάντησε στην Ήρα ότι πολύ θα ήθελε να δει τον Έκτορα να πέφτει νεκρός στην πατρική του γη. Ακόμα είπε ότι ο πατέρας της Δίας έχει αποφασίσει ότι σ` αυτή τη φάση του πολέμου θα συμπαρασταθεί στους Τρώες όπως του ζήτησε η Θέτιδα η μητέρα του Αχιλλέα. Θα περιμένω υπομονετικά, συνέχισε η Αθηνά, ώσπου να φτάσει η ώρα που θα φορέσω την πολεμική μου ενδυμασία για να συμπαρασταθώ στους Αχαιούς.

Η Ήρα φρόντισε να ετοιμαστούν τα άλογα με τους χρυσούς χαλινούς ενώ η Αθηνά πήγε στου Δία τα Ολύμπια δώματα και φόρεσε τον θεϊκό της πέπλο, που η ίδια είχε υφάνει. Επίσης κάλυψε το σώμα της με τον αιώνιο χιτώνα του πατέρα της Δία, έτοιμη να ορμήσει στο πολεμικό μέτωπο της Τροίας. Ανέβηκε στο κατάφωτο άρμα κρατώντας στο χέρι της το αιχμηρό, μεγάλο, βαρύ, θανατηφόρο κοντάρι της. Η Ήρα οδηγούσε το άρμα με τα ιπτάμενα άλογα προς την Τροία. Άνοιξαν διάπλατα οι πύλες των ουρανών, που τις φυλούν οι Ώρες, και πέρασε το άρμα με τις δυο σημαντικότερες θεές του Ολύμπου.

Ο Δίας που ήταν ήδη στο ιερό βουνό της Τροίας, την Ίδα, οργίστηκε μόλις αντίκρισε το άρμα με τις δυο τρανές θεές. Πριν φύγει από τον Όλυμπο είχε διατάξει τους θεούς όλους να κρατηθούν μακριά από το μέτωπο του πολέμου. Όλοι του είχαν υποσχεθεί να τηρήσουν τις εντολές του. Και να τώρα που η σύζυγος του Ήρα και η κόρη του έρχονται στην Τροία να συμπαρασταθούν στους Αχαιούς. Αμέσως στέλνει την Ίριδα με τα χρυσά φτερά να συναντήσει τις θεές και να τους θυμίσει τις εντολές του και να μεταφέρει τη διαταγή του να επιστρέψουν στον Όλυμπο πριν εμπλακούν στη μάχη υπέρ των Αχαιών.

400. ‘Ίριδα κόρη μου καλή, υπάκουη θυγατέρα πήγαινε πες τους πως εγώ αν δεν με υπακούσουν θα ρίξω μέγα κεραυνό το άρμα να διαλύσω και τ` άλογα τα φτερωτά αμέσως θα σκοτώσω. Εκείνες απ` το άρμα τους μακριά θα σφεντουρίξω. Τα δέκα χρόνια δεν αρκούν να γιάνουν οι πληγές τους από όσα πλήγματα βαριά θα φέρει ο κεραυνός μου. Να μάθει η Παλλάδα μου πάντα να υπακούει όσα της λέω πατρικά αλλά και σαν αφέντης. Της Ήρας της κακότροπης ξέρω πως όσα πράττω ποτέ δεν της αρέσουνε και έχει αντιρρήσεις.

Η Ίριδα με φτερά στα πόδια πήγε αμέσως να συναντήσει τις δύο θεές και να τους κοινοποιήσει τις εντολές του Δία. Τις πρόλαβε στις Ολύμπιες πύλες και τους είπε τις βουλές του Δία.

«Που πάτε τόσο βιαστικές ω σεβαστές θεές μου; Μάθετε πως ο βασιλεύς θεών, θνητών και όλων δεν συμφωνεί να πάτε εσείς στον πόλεμο της Τροίας κι εκεί να βοηθήσετε τους Αχαιούς σας φίλους. Εάν δεν υπακούσετε ο Ζευς θα σας συντρίψει με τον φλογάτο κεραυνό πληγές θα σας γεμίσει που δέκα χρόνοι δεν αρκούν για να σας τις γιατρέψουν».

Έφυγε η φτερωτή Ίριδα και αμέσως η Ήρα είπε στην Αθηνά:

«Κόρη γενναία του Διός, άλλαξα πλέον γνώμη γιατί κατέχω το καλά, όπως κι εσύ το ξέρεις, πως η οργή του άντρα μου σταματημό δεν έχει. Έχει θυμό σαν κεραυνό κι όρια δε γνωρίζει.

430. Εκείνος θέλει μόνος του για Αχαιούς και Τρώες να έχει την απόφαση και τον στερνό τον λόγο».

1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.