Το υπαρξιακό τώρα για το διαχρονικό ζην

Ανοιχτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό της χώρας

Εγκληματούμε αν στα οφέλη του υπαρξιακού τώρα διασπαθίζουμε το διαχρονικό μας ζην

Οπως κάθε πολίτης αυτής της χώρας που λέγεται ΕΛΛΑΔΑ, έτσι και εγώ έχω ερωτήματα για το πώς φτάσαμε στην κατάσταση που βιώνουμε από το 2010 ώς και σήμερα, αλλά και για το πώς θα βγούμε από τη στενωπό, το τούνελ, από τις σύγχρονες Συμπληγάδες, για να φτάσουμε στην «ΙΘΑΚΗ ΜΑΣ», όπως η μεγάλη πλειονότητα του λαού μας την τοποθετεί και τη φαντάζεται να λειτουργεί.

Ομως αυτή η επιστολή, αξιότιμε κύριε πρωθυπουργέ, δεν έχει να κάνει με τα προαναφερθέντα, όπου εκτός από εμάς, εμπλέκονται και άλλοι. Εχει να κάνει αποκλειστικά με τα «καθ’ ημάς», δηλαδή:

Στο πώς είναι δυνατόν, με την καλύτερη χρησιμοποίηση των διαθέσιμων πόρων (η πλειονότητά τους προέρχεται από Ευρωπαϊκά Προγράμματα ΕΣΠΑ κ.λπ.) να μπορέσουμε να καλύψουμε επιτακτικές βασικές ανάγκες υποδομών για το κοινωνικό σύνολο, συμβάλλοντας έτσι στην ανακούφιση των οικογενειακών προϋπολογισμών με τις παρεχόμενες υπηρεσίες (υγείας, πρόνοιας), αλλά και στην ανάπτυξη με την κάλυψη αναγκών σε σχολική στέγη-παιδεία, που βάσει της παγκοσμίως αποδεκτής αρχής, επενδύοντας στην παιδεία, «στον άνθρωπο», κάνεις την καλύτερη επένδυση.

Σήμερα, κύριε πρωθυπουργέ, η κάθε οικογένεια, ή αν θέλετε η συντριπτική πλειονότητα των οικογενειών, παίρνει πολύ συχνά, για να μην πω καθημερινά, χαρτί και μολύβι για να σημειώσει τις ανάγκες της σε ό,τι είναι απαραίτητο, απολύτως αναγκαίο, αφήνοντας κατά μέρος, «στην μπάντα κατά το κοινώς λεγόμενο», ό,τι το μη αναγκαίο, ακόμη και εκείνα που σε προηγούμενες εποχές τα θεωρούσε εξαιρετικά χρήσιμα.

Πιστεύω λοιπόν ότι το ίδιο, τηρουμένων των αναλογιών, θα πρέπει να κάνει ο κάθε δήμος, η κάθε περιφέρεια, ο κάθε οργανισμός, ο ευρύτερος δημόσιος τομέας στο σύνολό του.

Δεν θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω συγκεκριμένα στοιχεία, που αποδεικνύουν ότι αυτή η ιεράρχηση ικανοποίησης αναγκών που προανέφερα, δεν ακολουθείται από τους αιτούντες και δεν ελέγχεται από τους εγκρίνοντες και διαθέτοντες τους πόρους, στον βαθμό που η παρούσα κάκιστη οικονομική συγκυρία υπαγορεύει, καθώς συνεχίζουν να υπάρχουν χαρακτηριστικές περιπτώσεις που πέρα των άλλων, εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για την πληρότητα, αλλά και την αποτελεσματικότητα του όλου συστήματος αναγνώρισης και ιεράρχησης των αναγκών, γεγονός που υπό τις παρούσες συνθήκες, επιβάλλει την άμεση επανεξέτασή του.

Ασφαλώς, το να σχεδιάζεις τη δημιουργία ενός αθλητικού κέντρου σε μια περιοχή δήμου, με κόστος της τάξης των 10.000.000 ευρώ, είναι και ωραίο και ωφέλιμο. Ομως υπό τις παρούσες συνθήκες, πριν χρηματοδοτηθεί το έργο επιβάλλεται να δεις και να εξετάσεις με προσοχή εάν υπάρχουν άλλες ανάγκες, η ικανοποίηση των οποίων:

α) Θα ανακούφιζε οικογενειακούς προϋπολογισμούς κατοίκων της περιοχής, π.χ. με υποδομές υγείας-πρόνοιας.

β) Θα συνέβαλλε στην ανάπτυξη επενδύοντας στην ποιότητα (υποδομές-λειτουργίες), την καλύτερη παγκοσμίως επένδυση.

Βρισκόμαστε στα τελευταία λεπτά του χρόνου, πριν από την «ολική καταστροφή» μας ως χώρα και ως λαός ή αν θέλετε, όπως προσωπικά εκτιμώ και το πιστεύω, βρισκόμαστε στο παρά πέντε της ορθότητάς μας, ώστε είναι έγκλημα να επιτρέψουμε στα οφέλη του υπαρξιακού τώρα, να διασπαθίζουν εσαεί το διαχρονικό ζην της χώρας μας και κυρίως, των μελλοντικών της γενιών.

*Πρόεδρος του μη κερδοσκοπικού σωματείου «ΑΤΡΑΠΟΣ ΚΗΦΙΣΙΑΣ» που δραστηριοποιείται σε θέματα κοινωνικής οικονομίας, ποιότητας ζωής, αλληλεγγύης.