Τοις τολμώσιν η τύχη ξύμφορος: Η τύχη είναι με τους τολμηρούς (Θουκυδίδης) 

Ιλιάς Η`, 400. – 482.

Διομήδης: «Σύντροφοι άξιοι Αχαιοί δεν θα δεχτούμε τίποτα από τους ετοιμόρροπους αντιπάλους μας. Ούτε θησαυρούς, ούτε και την Ελένη. Η κακή ώρα των Τρώων έφτασε. Βαδίζουν στον όλεθρο. Τίποτα πια δεν τους σώζει».

Οι Αχαιοί  επευφήμησαν με ζωηρές κραυγές τα λόγια του Διομήδη. Ο Αγαμέμνων είπε στον Ιδαίο, τον απεσταλμένο κήρυκα των Τρώων.

« ‘Άκουσες Ιδαίε. Με όσα είπε ο Διομήδης συμφωνώ κι εγώ. Όμως σωστό είναι να κάνουμε μια μικρή ανακωχή προς χάριν των νεκρών. Όρκο δίνουμε γι` αυτό και μάρτυς μας ο Δίας ο σύζυγος της Ήρας».

Σήκωσε το βασιλικό του σκήπτρο στον ουρανό προς επιβεβαίωση των όσων είπε. Ο Ιδαίος επέστρεψε στην Τροία και βρήκε τους αρχηγούς μαζεμένους να τον περιμένουν. Εκείνος τους είπε τις αποφάσεις των Αχαιών. Αμέσως έσπευσαν άλλοι να φέρουν τους νεκρούς κι άλλοι να φέρουν ξύλα για την καύση τους. Τα ίδια έπραξαν κι οι Αχαιοί. Σε λίγες ώρες είχαν τελειώσει οι δυο στρατοί το θλιβερό καθήκον της καύσης των νεκρών που τους γέμισε θλίψη και σπαραγμό για τους χαμένους τους συντρόφους.

Μόλις χάραξε η αυγούλα την επομένη μέρα οι Αργείοι μαζεύτηκαν γύρω από την νεκρική στάχτη και ετοίμασαν έναν μεγάλο κοινό τάφο για όλους τους νεκρούς. Γύρω από τον τάφο έκτισαν τείχη με πύργους και πύλες για την προστασία του στρατού αλλά και των πλοίων. Στο τέλος έσκαψαν μεγάλο και βαθύ  χαντάκι  γύρω  από τα τείχη κι έμπηξαν παλούκια στις πλαγιές του. Οι αθάνατοι θεοί κάθονταν όλοι δίπλα στον κεραυνοφόρο Δία και θαύμαζαν τα έργα των Αχαιών και την ταχύτητα και ακρίβεια της εκτέλεσης τους.

Ο Ποσειδώνας πρώτος μίλησε ο κοσμοσείστης κι είπε:

«Πατέρα Δία, εις τη γη την άπειρα μεγάλη κανείς θνητός δεν θα βρεθεί τη γνώμη μας να πάρει. Όλοι μας παρακάμπτουνε, ξέχασαν τους θεούς τους. Κοιτάξτε τους, τους  Αχαιούς που κτίσανε τα τείχη και δεν προσφέρανε για μας μια ιερή θυσία.  Και όμως αν νικήσουνε θα δοξαστούνε όλοι, μαζί μ` αυτούς και το καστρί που χτίζουν όλη μέρα. Αυτό που εγώ μαστόρεψα μαζί με τον Λοξία το τείχος το απόρθητο της Τροίας της σπουδαίας αυτό θα το γκρεμίσουνε οι νικητές Αργείοι. Μα είναι πράγματα αυτά να μένουνε τα έργα των λιγοζώητων θνητών κι όχι των αθανάτων;».

Ο Δίας του απάντησε κι έδειχνε θυμωμένος  «Ω Ποσειδώνα αδελφέ τι λόγια ξεστομίζεις; Ποιος θα συγκρίνει τους θνητούς με σένα τον σπουδαίο που `σαι δικός μου αδελφός κι ορίζεις τα πελάγη;  Θα φέγγει πάντα η δόξα σου  ως που απλώνει η μέρα.

 Όταν θα φύγουν νικητές οι μακρυμάλληδες Αχαιοί από την Τροία άφησε τον θυμό σου να ξεσπάσει και αφάνισε το κάστρο που έφτιαξαν, χωρίς να μας ρωτήσουν, με τη δύναμη των κυμάτων της θάλασσας που εξουσιάζεις.

 Θα πάψει να υπάρχει πια στη θάλασσα θα πάει και θα το φάει ολόκληρο το μαύρο σου το κύμα».

Όταν νύχτωσε οι Αχαιοί τέλειωσαν με το κάστρο τους, σφάξανε βόδια και φάγανε και χάρηκαν κρασί από τη Λήμνο που τους έστελνε ο γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, ο Εύνηος. Ξεχωριστά έστελνε κρασί ο Εύνηος στα αδέλφια Αγαμέμνονα και Μενέλαο, χίλια σωστά λαγίνια.  Ο Δίας τους θύμισε με δυνατές βροντές και αστραπές ότι πρέπει να έχουν μέτρο και φόβο θεού και έτσι ο καθένας πριν απολαύσει το Λημνιώτικο κρασί έκανε χοή στη γη προς τιμήν του Αφέντη Δία. Μετά το φαγοπότι όλοι πήγαν για ύπνο.

Περίληψη:

Οι Τρώες όταν βλέπουν τον Έκτορα και τον Πάρη ξανά στη μάχη παίρνουν θάρρος και επιβάλλουν την τρομερή τους δύναμη στους αμυνόμενους Αχαιούς. Η Αθηνά, που παραστέκεται στους Αχαιούς, και ο Απόλλων που βοηθά τους Τρώες συμφωνούν να σταματήσει το «ποτάμι του αίματος» με μια μονομαχία ανάμεσα στον Έκτορα και τον Αίαντα τον Σαλαμίνιο. Την τιτάνια σύγκρουση παρακολουθούν και οι θεοί μεταμορφωμένοι σε αρπακτικά πτηνά στην κορφή μιας θεόρατης ιερής βελανιδιάς.

Η μονομαχία έχει όλα τα στοιχεία μιας τυπικής σύγκρουσης: Λεκτικές προσβολές, καυχησιές αλλά και παραδοχή της αξίας του αντιπάλου. Ποιος θα εξακοντίσει πρώτος το ακόντιο αποφασίζεται ανάμεσα στους αντιμαχόμενους. Στη δυναμική κόντρα φαίνονται οι δυνατότητες των μαχητών αλλά και η αξία των αμυντικών και επιθετικών τους όπλων. Οι θεοί βοηθούν τους αντιμαχόμενους και έτσι η τιτάνια αυτή σύγκρουση λήγει χωρίς νικητή. Οι αντίπαλοι ανταλλάσουν δώρα.  O Νέστορας προτείνει ανακωχή για τη φροντίδα των  νεκρών και κατασκευή αμυντικού τείχους, τόσο εντυπωσιακό που το θαυμάζουν όλοι οι θεοί. Δυσαρεστούνται όμως που δεν τους πρόσφεραν θυσίες για ένα τέτοιο μεγάλο έργο. Οι Τρώες και οι Αχαιοί αποτεφρώνουν τους νεκρούς τους σε μεγάλες  πυρές.

ὅρκια δὲ Ζεὺς ἴστω ἐρίγδουπος πόσις Ἥρης. στ. 411.

Όρκο στον Δία τον βροντόγδουπο της Ήρας τον αφέντη.

τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε Ποσειδάων ἐνοσίχθων· στ. 445.

Ο Ποσειδώνας άρχισε της γης ο κοσμοσείστης.

Ἐνοσί-χθων, -ονος, ὁ, αυτός που σείει τη Γη.  Αναφέρεται  στον Ποσειδώνα.

νῆες δ’ ἐκ Λήμνοιο παρέσταν οἶνον ἄγουσαι

πολλαί, τὰς προέηκεν Ἰησονίδης Εὔνηος,

τόν ῥ’ ἔτεχ’ Ὑψιπύλη ὑπ’ Ἰήσονι ποιμένι λαῶν.

χωρὶς δ’ Ἀτρεΐδῃς Ἀγαμέμνονι καὶ Μενελάῳ

Η` 471 δῶκεν Ἰησονίδης ἀγέμεν μέθυ χίλια μέτρα.

..χάρηκαν κρασί από τη Λήμνο που τους έστελνε ο γιος του Ιάσονα και της Υψιπύλης, ο Εύνηος. Ξεχωριστά έστελνε κρασί ο Εύνηος στα αδέλφια Αγαμέμνονα και Μενέλαο, χίλια σωστά λαγίνια. 

1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.

2*. Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Ειρήνη, στον Κωνσταντίνο, στον Νίκο και στον Μπάμπη.