Έχουν γράψει για αυτόν ο Προύστ, αλλά κι ο Σαββόπουλος. «Ο χρόνος ο αληθινός, είν’ ο γιός μας, ο μεγάλος κι ο μικρός».
Ο Μίκης, απογείωσε το «τακ-τακ εσύ, μετρώ τους χτύπους», για να φτάσουμε στο τικ-τοκ σήμερα. Ο Νίκος Γκάτσος, με το «Νυν και αεί», «συνέτριψε» το χρόνο. Το άπειρο του Σπινόζα, που έγινε ζωγραφιά, στο αριστερό χέρι των σημερινών κοριτσιών.
Τα φλίπ – φλόπ του φλόκου στην πλώρη των καραβιών, τα παγκόσμια ιντερνετικά ντάτα του Δασκαλάκη, όπως τα μετρά με τις υπολογιστικές του μηχανές στο ΜΙΤ, τα δεκάδες ποιητικά «Όστρακα», του Λογαρά, και «οι Αύγουστοι της μνήμης», του Καρατζά, στην Πάτρα.
Και απ’ την άλλη πλευρά, ο Γκράμσι. Ο ιστορικός ιταλός φιλόσοφος, για το ποτέ πρωτοχρονιά. Όμως πολλοί καθημερινοί άνθρωποι, στριμώχνουν τα όνειρά τους σε μια μέρα, την παραμονή του νέου χρόνου. Και η επόμενη, …οι προσδοκίες, για ό,τι δεν ζήσανε. Και πάλι, απ’ την αρχή. Καλά, …και τις 364 μέρες του χρόνου, τι γίνεται; Μεταθέτουμε τη ζωή μας …σε μια μέρα. Και μετά, σε μια άλλη. Για να «καθρεφτίσουμε» τις προσδοκίες μας, στον επόμενο χρόνο. Μάλλον, ίσως πρέπει να βρεθεί ένας άλλος τρόπος μέτρησης της ζωής μας. Μόνο παραμονές. Κι ενδιάμεσα, …η ζωή λιγοστή. Με μότο, τη διαφημιστική κατανάλωση, δίχως μέτρο. Ταχύτητες, δίχως βλέμμα μπροστά μας. Η ζωή μας, αλλιώς. Οι φυσικοί, λένε με ευκολία ντε-τε, και τον τοποθετούν συνήθως στον παρονομαστή. Αλλά ο κόσμος πια, για να γεμίσει το τσουκάλι, έχει χάσει και τον αριθμητή. Ένας «γάτος» – ο σημερινός εργαζόμενος, που ζει το στριμωγμένο παρόν, ίσως να τον γνωρίζει καλύτερα.
* Συγγραφέας
