Ντίλι-ντίλι-ντίλι

Η πόλη, μια τεράστια πυγολαμπίδα. Φωτάκια στους δρόμους, στις πλατείες, στις βιτρίνες. Η αστυνομία να φυλάει ένα από τα λίγα εναπομείναντα δέντρα της Εύβοιας που κόπηκε για χάρη ημών των πρωτευουσιάνων. Και μέσα σε αυτό το σουρεάλ κλίμα, εμείς ευχαριστημένοι να ανυπομονούμε για τις χριστουγεννιάτικες διακοπές που έρχονται. Μπαϊλντισμένοι από την καταχνιά των γεγονότων να δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα κάτι τέτοια επιχρυσωμένα χάπια αμνησίας.

Ομως, όσο και να προσπαθείς μερικές φορές να δέσεις το χάπι με χρυσό, πάντα λίγη πικρίλα θα εκλύεται με τον καιρό από μέσα. Ο χρόνος είναι πάντα με το μέρος της αλήθειας. Και όποιος φοβάται το ένα, δύσκολα θα καταφέρει να φιλιώσει με το άλλο.

Μπορεί να έχουμε εξοικειωθεί με την έννοια του reset και της επανεκκίνησης, όμως πλέον είναι φανερό πως οι φανφαρονισμοί του εκάστοτε κυβερνώντος και μερικά φωτάκια δεν λειτουργούν πια ως εργαλεία τύφλωσης. Αλλωστε, δεν λένε πως ο χρόνος βελτιώνει και την όραση σε κάποιες περιπτώσεις; Ε, αυτή είναι σίγουρα μία από αυτές.

Επί μήνες ακούμε για παρακολουθήσεις επί παρακολουθήσεων από την υπηρεσία που ένας πρωθυπουργός είχε αναλάβει προσωπικά την αμέσως επόμενη μέρα που εκλέχθηκε. Ομως, οι παρακολουθήσεις που γίνονταν από αυτή την υπηρεσία της οποίας ήταν υπεύθυνος δεν γίνονταν ούτε τις γνώριζε ο υπεύθυνος της υπηρεσίας παρακολουθήσεων που ήταν ο πρωθυπουργός που την είχε αναλάβει προσωπικά την επόμενη μέρα των εκλογών… Και φέξε μου και γλίστρησα και ντίλι-ντίλι-ντίλι-ντίλι το καντήλι που έφεγγε και κένταγε η κόρη το μαντίλι… Και ο ίδιος πρωθυπουργός να φεύγει από τη Βουλή όταν του ζητούν απαντήσεις επί της ουσίας, σαν κακομαθημένο σχολιαρόπαιδο που πάει να πει στη μαμά του να κανονίσει για πάρτη του. Και ντίλι-ντίλι-ντίλι…

Και όλα αυτά σε μια χώρα που πέρασε δέκα χρόνια βαθιάς οικονομικής κρίσης, που οι άνθρωποί της ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους επί άλλα δύο, λόγω πανδημίας, και τώρα που αρχίζουν να ξεμυτίζουν, βλέπουν είτε τις δουλειές τους να χάνονται, τα παιδιά τους να σκοτώνονται ή να βιάζονται και τις γυναίκες τους να κακοποιούνται. Σε αυτή λοιπόν τη χώρα, με αυτούς τους ανθρώπους και με αυτούς τους κυβερνώντες, προφανώς η μόνη κατάλληλη λύση για όλα αυτά ήταν να μετατρέψουν μια ολόκληρη πόλη σε πυγολαμπίδα.

Δεν θέλω να παρεξηγηθώ. Δεν είμαι κατά της διασκέδασης των ανθρώπων, ούτε είμαι καμιά περίεργη που κάθεται και τα λέει αυτά σε σκοτεινά δωμάτια, χωρίς να ανυπομονεί να έρθουν οι μέρες των διακοπών, να βρεθεί με τους ανθρώπους της και να το ευχαριστηθεί. Ομως, το φως το θέλω όλη τη διάρκεια του χρόνου. Και σε όλες τις πτυχές της ζωής μας. Και το κάθε έντομο στη θέση του. Οι πυγολαμπίδες στο σκοτάδι και οι μύγες ξέρετε πού…

* πολιτικής επιστήμονος, τραγουδοποιού