Η τεχνολογία της αφαλάτωσης σκληρού νερού (π.χ. κάποιων γεωτρήσεων) με αντίστροφη ώσμωση έχει ωριμάσει. Είναι ελκυστική όπου απαιτούνται σχετικά μικρές ποσότητες υψηλής καθαρότητας νερού, όπως (αποκλειστικά) πόσιμο νερό, εργαστήρια, νοσοκομεία, φαρμακοβιομηχανία κτλ. Περιβαλλοντικά, μειονεκτεί κυρίως επειδή είναι ιδιαίτερα ηλεκτροβόρα. Για εγκαταστάσεις μόνο μερικών κυβικών μέτρων την ημέρα, δηλαδή μικρής κλίμακας, μπορεί κανείς να τη δεχτεί, σε σχέση με το όφελος.
Ομως, όταν τέτοια αφαλάτωση, πολύ περισσότερο θαλασσινού νερού, χρησιμοποιείται για τροφοδοσία δημοτικών δικτύων ύδρευσης, δηλαδή για εγκαταστάσεις, θα έλεγα «τέρατα», τότε το περιβαλλοντικό κόστος γίνεται, κατ’ εμέ, απαγορευτικό.
Στην όποια κλίμακα η επικαλούμενη «αυξημένη» ζήτηση «δείχνει πραγματική», συχνά είναι διαχρονικό αποτέλεσμα σωρείας αστοχιών. Παράδειγμα, ανθρώπινη δραστηριότητα εξόφθαλμα μεγαλύτερη της «φέρουσας ικανότητας» του τόπου (υπερτουρισμός της άνυδρης Σαντορίνης, Μυκόνου, Πάρου, με πισίνες και jacuzzi), χαμηλή αρτιότητα οικοπέδων (4 αντί 6 ή περισσότερα στρέμματα) για «εκτός σχεδίου δόμηση», αυθαίρετη δόμηση, διαχρονικές ανεπάρκειες ΟΤΑ (υπηρεσιών και αιρετών), όπως μη εφαρμογή του «Νόμου-πλαίσιο για το Νερό», «αδικαιολόγητες» απώλειες δικτύων κ.ά.
Η ελαφρά τη καρδία προσφυγή στην αφαλάτωση θαλασσινού νερού κρύβει και διαιωνίζει πολλαπλές διοικητικές ανεπάρκειες… Για τη μάστιγα της κλιματικής αλλαγής χρειαζόμαστε πολιτικές δραστικής μείωσης, όχι αύξησης της ζήτησης ηλεκτρισμού.
Είναι, άραγε, λογικό να προσφέρουμε δωρεάν δημόσιο χρήμα (συγχρηματοδοτούμενο πρόγραμμα ΥΜΕΠΕΡΑΑ του υπουργείου Ανάπτυξης) για το 100% της επένδυσης τέτοιων έργων και μάλιστα στο όνομα του «περιβάλλοντος»;
