Αδιέξοδος διμέτωπος

Οι τουρκικές αεροπορικές επιδρομές κατά στόχων του ΡΚΚ στη Συρία και στο Ιράκ αποτυπώνουν τον αδιέξοδο διμέτωπο αγώνα της Αγκυρας στην περιοχή.

Στη Συρία, το κουρδικό πρόβλημα της Τουρκίας είναι κυρίως πολιτικό και όχι επιχειρησιακό. Η οργάνωση PYD-YPG, που όντως είναι το συριακό παρακλάδι του ΡΚΚ, είναι ο πιο στενός και μοναδικός σύμμαχος των ΗΠΑ στη Συρία απέναντι τόσο στο «ισλαμικό κράτος» όσο και στην κυρίαρχη πλέον επικυριαρχία της Ρωσίας στη Δαμασκό.

Αν ο Ερντογάν θέλει εγγυήσεις για την ασφάλεια της Νοτιοανατολικής Τουρκίας, τότε δεν έχει άλλο δρόμο παρά την προσέγγιση με τον Ασαντ, με τη Δαμασκό να θέτει υπό τον έλεγχό της τις παραμεθόριες περιοχές και να ελέγχει τους Κούρδους αντάρτες.

Προφανώς ο Ασαντ θα ζητήσει υψηλό αντίτιμο, δηλαδή την αποχώρηση των τουρκικών και φιλοτουρκικών δυνάμεων από τις περιοχές που ελέγχουν στη Βορειοδυτική Συρία. Μια προσέγγιση Αγκύρας – Δαμασκού θα περιπλέξει αν δεν βραχυκυκλώσει την ούτως ή άλλως περίπλοκη διαπραγμάτευση ΗΠΑ – Τουρκίας.

Η αδιέξοδη θέση της Αγκυρας είναι αποτέλεσμα της εμπλοκής της σε έναν διμέτωπο στη Συρία, καθώς αντιμάχεται και το καθεστώς της Δαμασκού αλλά και το ντε φάκτο αυτόνομο κουρδικό μόρφωμα υπό την προστασία των ΗΠΑ στη Βορειοανατολική Συρία.

Από τη Λιβύη στον Καύκασο και από το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο στη Συρία και στο Ιράκ, η Τουρκία του Ερντογάν βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση παρεμβατικής υπερδιέγερσης, που αποδίδεται συνήθως σε προεκλογικές σκοπιμότητες. Ομως η αποσταθεροποιητική πολιτική Ερντογάν δεν είναι άσκηση επί χάρτου, όπου μπορεί να μετακινείται η ένταση από μέτωπο σε μέτωπο, αλλά παρέμβαση σε μια περιοχή σε συνολική περιδίνηση, σε μια πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά ρευστότητα.

Οι ΗΠΑ, που βρίσκονται σε μια αποφασιστική στιγμή της διαπραγμάτευσης με το Ιράν και ταυτόχρονα σε ψυχροπολεμική ένταση με τη Σαουδική Αραβία, έχουν να αντιμετωπίσουν και την επιστροφή του Νετανιάχου, που δεν είναι εύκολος συνομιλητής, στην ηγεσία του Ισραήλ.

Μέχρι την έκρηξη της εμφύλιας σύγκρουσης το 2011 δεν υπήρχε κουρδικό πρόβλημα για την Τουρκία στη Συρία. Ο Κεμάλ, που παραλίγο το 1926 να έρθει σε σύγκρουση με τη Βρετανία για την περιοχή της Μοσούλης στο Βόρειο Ιράκ, αναδιπλώθηκε, καθώς προφανώς είχε κατανοήσει ότι οποιαδήποτε εμπλοκή της Αγκυρας είτε στη Συρία είτε στο Ιράκ όχι μόνον δεν λύνει το κουρδικό πρόβλημα, αλλά το διογκώνει σε βαθμό που να συρρικνώνει τα περιθώρια ελιγμών της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή.