Αρχές Νοέμβρη πέθανε στο Παρίσι ο Σαντέκ Χατζέρες, ο ωραίος άνθρωπος, ο πολύτιμος σύντροφος της ακριβής μας Αλίκης Παπαδομιχελάκη. Μια ιστορία μεγάλης αγάπης που έκλεισε μέσα της τις διαδρομές δυο ξεχωριστών ανθρώπων, μια πολιτική ιστορία ταυτόχρονα που ξεπέρασε σύνορα, που έσπασε στερεότυπα, που γιγάντωσε, με το παράδειγμά της, καρδιές, που πύρωσε όνειρα «μεγάλα». Ονειρα που έχουν σημασία για τις κοινωνίες μας σήμερα. Εάν θέλουμε, όπως έχει επισημανθεί, να εξηγήσουμε τον ισλαμοφασισμό δεν μπορούμε να μη δούμε την απόσυρσή τους. Ο κοινωνικά απόκληρος του ’70 έμπαινε στο Κ.Κ. διδασκόμενος την επαναστατική αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων. Τώρα που η Δύση και δικά μας λάθη συνέτριψαν το κομμουνιστικό κίνημα εντάσσεται στον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, διδασκόμενος να μισεί απολίτικα το «άλλο». Ο Σαντέκ και η Αλίκη. Εκείνη ένα από τα παιδάκια που γεννήθηκαν στη Μακρόνησο σε χρόνους βάρβαρους, εκείνος ένας από τους ηγέτες του Κ.Κ. Αλγερίας. Εκείνη «χριστιανή» κι εκείνος «μουσουλμάνος». Κι οι δυο Ανθρωποι. Και γνήσιοι ιδεολόγοι. Συναντήθηκαν «μυθιστορηματικά». Εζησαν σε χρόνους άγριους κι άντεξαν, έζησαν μαζί και δημιούργησαν, πορεύτηκαν με αλληλεγγύη και βαθιά ανθρωπιά κι ενέπνευσαν…
Ο Σαντέκ, το φτωχόπαιδο που έγινε γιατρός για να προσφέρει και παρέμεινε πολιτικός ακτιβιστής στο σύνολο της ζωής του, λαθραίος για τρεις δεκαετίες, κυνηγημένος πρώτα από τη γαλλική αποικιοκρατία κι έπειτα από το αλγερινό καθεστώς, είδε το όνομά του να γίνεται ποίημα από τους συντρόφους του στις φυλακές:
«Να ξέρεις ότι το όνομά σου πέρασε τους ωκεανούς και πέρασε τα περάσματα/ Να ξέρεις ότι το όνομά σου έχει στοιχειώσει τις φωλιές των ερπετών/ Εχει κυματίσει στη σημαία του υπόγειου αέρα/ Να ξέρεις ότι το όνομά σου έχει κλειστά χείλη και σπασμένα δόντια/ Σου χρωστάω να είμαι ζωντανός, μου χρωστάς να είμαι ελεύθερος» (Μπασίρ Χατζ Αλι)
Ζώντας μεταξύ Γαλλίας και Ελλάδας (στην Κουμουνδούρου τον πρωτοσυνάντησα), τη χώρα της συντρόφου του Αλίκης Παπαδομιχελάκη, διευθύνοντας τελευταία τον ιστότοπο Socialgerie και δημοσιεύοντας βιβλία, θεωρήθηκε μετά την ένταξή του στο ΚΚΑ ένας από τους «πιο επικίνδυνους», «πιο εμπνευσμένους» ηγέτες τού -με ευρύτερο πολιτικό πρόσημο- αντιαποικιοκρατικού αγώνα.
Το όνομα του Σαντέκ Χατζέρες θα διασχίσει, όπως γράφτηκε, ξανά τη Μεσόγειο Θάλασσα, θα διασχίσει τα περάσματα των βουνών Kabyle της παιδικής του ηλικίας, θα «χτυπήσει στον αέρα» τη σημαία της Αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας, τη -γραφικοποιημένη συστηματικά πια- σημαία των αγώνων για δικαιοσύνη δηλαδή, και θα επιστρέψει να ταφεί στη φτωχογειτονιά του Αλγερίου που γεννήθηκε. «Εδώ κάθισαν άνθρωποι που ονειρεύτηκαν όνειρα μεγάλα» (Γ. Ρίτσος)
