Στις συνθήκες παγκοσμιοποίησης που καταργεί τα οικονομικά σύνορα των κρατών η Θράκη δεν αποτελεί την ακριτική περιοχή της χώρας με όρους εθνικής οικονομίας αλλά το δυνητικό της επίκεντρο. Διότι με τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της ΕΣΣΔ δημιουργήθηκε για τη Θράκη και τη Βόρεια Ελλάδα μια τεράστια ενδοχώρα που εκτείνεται βόρεια και πέραν των Βαλκανίων μέχρι τη Σκανδιναβία και ανατολικά στη Μαύρη Θάλασσα, η οποία δεν υφίστατο στις συνθήκες του Ψυχρού Πολέμου. Γι’ αυτό η Ε.Ε. το 1992 δημιούργησε τον διευρωπαϊκό σιδηροδρομικό άξονα Ι.Χ. που θα συνέδεε τη Βαλτική (Ελσίνκι) με τη Μεσόγειο (Αλεξανδρούπολη) έχοντας κομβικά σημεία το Βουκουρέστι, το Βίλνιους, το Μινσκ, το Κίεβο, την Οδησσό, τη Μόσχα, το Καλίνινγκραντ, την Αγία Πετρούπολη. Μάλιστα η διεύρυνση της Ε.Ε. με Κύπρο, Μάλτα, Εσθονία, Λετονία, Λιθουανία, Πολωνία, Βουλγαρία, Ρουμανία επέτεινε ακόμη περισσότερο την αξία του λιμένα της Αλεξανδρούπολης ως κέντρου του διαμετακομιστικού εμπορίου ανάμεσα στις χώρες της Β. Αφρικής και της Εγγύς Ανατολής με τις χώρες της Μ. Θάλασσας, της Κεντρικής, της Ανατολικής και της Βόρειας Ευρώπης, όμως ποτέ δεν αξιοποιήθηκε.
Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, υπάρχει μια ανατροπή στη γεωπολιτική αξία των περιφερειών της χώρας μας λόγω των εξελίξεων στην Ευρώπη. Ο νέος γεωπολιτικός χάρτης έχει επιβεβαιωθεί επανειλημμένα ιστορικά σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης σε διάφορες περιόδους. Αποτελεί ιστορική διαπίστωση η απομόνωση της κεντρικής και της νότιας Ελλάδας σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, που ως «κατωτικά» μέρη βρίσκονταν κατά την Αρβελέρ πάντα εκτός της σφαίρας των δραστηριοτήτων, όπως στη Ρωμαϊκή, στη Βυζαντινή και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Την ίδια διαπίστωση, για τους ίδιους λόγους, κάνει και η Μόλι Γκριν, καθηγήτρια Οθωμανικής Ιστορίας στο Πρίνστον, η οποία εκτιμά ότι «αυτό το κομμάτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησος, ήταν από τα πιο καθυστερημένα σε ολόκληρη την Αυτοκρατορία».
Στη Βόρεια Ελλάδα και στη Θράκη ανήκε πάντα το προνόμιο της οικονομικής επικοινωνίας με την ευρωπαϊκή ενδοχώρα. Ομως όλοι οι κυβερνήσαντες τη χώρα μετά το 1991 μόλις τρεις δεκαετίες μετά «ανακάλυψαν» την τεράστια ευρωπαϊκή ενδοχώρα με την οποία συνδέονται η Αλεξανδρούπολη και η Θράκη και ότι το λιμάνι και ο σιδηροδρομικός άξονας Αλεξανδρούπολης – ελληνοβουλγαρικών συνόρων παρακάμπτουν τα Στενά. Και αυτό επειδή τα συμφέροντα της υπερδύναμης υπαγόρευσαν την αξιοποίηση της γεωστρατηγικής αξίας της περιοχής. Οταν ακούς τον κ. Δένδια στην Επιτροπή Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου για την «κύρωση του δεύτερου πρωτοκόλλου τροποποίησης της Συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδος και των ΗΠΑ», να λέει: «Θέλαμε τη στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ στην περιοχή και στη Θράκη. Ενα κύριο σημείο ήταν το θέμα της Αλεξανδρούπολης. Θέλουμε (τη) στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ. Ναι, δεν θέλουμε να είναι εμπορικό το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης» («Καθημερινή», 10/5/2022), τότε δεν μένει καμία αμφιβολία ότι η ανάπτυξη της Θράκης, τρεις δεκαετίες μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, με την αξιοποίηση της γεωοικονομικής και της γεωπολιτικής αξίας της περιοχής, έχει παγιδευτεί στη γεωστρατηγική της αξία για τις ΗΠΑ.
Ολα αυτά επιβεβαιώθηκαν ξανά με την απόφαση του πρωθυπουργού σύμφωνα με την οποία το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης πρέπει «να παραμείνει στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου και συγκεκριμένα του ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο έχει και τη δυνατότητα να αναπτύξει το λιμάνι και να αξιοποιήσει πλήρως όλες του τις δυνατότητες». Ομως όταν η κυβέρνηση μέσα σε δύο χρόνια, από τον Ιούλιο του 2020, που το ΤΑΙΠΕΔ ανακοίνωσε από την Αλεξανδρούπολη την απόφαση για πώληση του 67% του λιμένα σε ιδιώτη, αυτοαναιρείται αλλά αναιρεί και τη δογματική πολιτική της για την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών μέσω του ιδιωτικού κεφαλαίου, τότε είναι ολοφάνερο ότι πρόκειται για αξίωση της Ουάσιγκτον να διαχειρίζεται αυτή εξ ολοκλήρου το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Μάλιστα όλα τα έργα επέκτασης, εκβάθυνσης και εξοπλισμού του λιμένα θα ανατεθούν στο ΤΑΙΠΕΔ, δηλαδή όλες οι δαπάνες για τα έργα και τον εξοπλισμό του λιμένα που θα επιβάρυναν τον πλειοδότη του διαγωνισμού για την ιδιωτικοποίηση του λιμένα θα επιβαρύνουν το ελληνικό Δημόσιο και όχι τις ΗΠΑ. Από πού απορρέουν αυτά τα συμπεράσματα;
Από τον Νόμο 4660/2020 (ΦΕΚ 23Α) για την αμυντική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και ΗΠΑ, σύμφωνα με τον οποίο «…χορηγείται στην Κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών καθεστώς προτεραιότητας (ανεμπόδιστη πρόσβαση και χρήση) του λιμένα Αλεξανδρούπολης…». Δηλαδή καθεστώς προτεραιότητας έχουν οι πολεμικές σκοπιμότητες των ΗΠΑ έναντι των εμπορευματικών. Πώς θα μπορούσε μια ιδιωτική εταιρεία να προγραμματίσει τις δραστηριότητές της μέσα σε αυτές τις απρόβλεπτες συνθήκες της ανεμπόδιστης πρόσβασης και χρήσης κατά προτεραιότητα; Αλλά και για ποιον λόγο το Πεντάγωνο να ανεχθεί και άλλη παρουσία στο λιμάνι, σε μια χώρα εκ προοιμίου δεδομένη;
* Πολιτικός μηχανικός
