Θα γνωρίσουν οι ΗΠΑ με την προοπτική της επιστροφής των Ρεπουμπλικανών, με εφαλτήριο το Κογκρέσο, στον Λευκό Οίκο το 2024, μια κρίση στις σχέσεις τους με την Ευρώπη;
Το βέβαιο είναι ότι η προσαρμογή της διατλαντικής σχέσης στο σοκ είτε της επανόδου του Τραμπ, είτε της εκλογής ενός καθαρόαιμου «τραμπιστή» υποψηφίου θα είναι κάτι παραπάνω από δύσκολη.
Η εναλλαγή θα είναι απότομη και θα θυμίζει σκοτσέζικο ντους, καθώς η συσπείρωση των Ευρωπαίων γύρω από τις ΗΠΑ μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει στην πράξη παγώσει κάθε συζήτηση για αμυντική χειραφέτηση της Ε.Ε. από την Ουάσινγκτον.
Το 1917 οι ΗΠΑ ενεπλάκησαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο με απόφαση του προέδρου Ουίλσον που επιθυμούσε να καθορίσει και την έκβαση της σύγκρουσης αλλά και τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων.
Οι ξεκούραστοι στρατιώτες του στρατηγού Πέρσινγκ οδήγησαν μέσα σε λίγους μήνες στην ήττα της Γερμανίας και στη συνέχεια ο Ουίλσον στη Διάσκεψη Ειρήνης στις Βερσαλίες έβαλε τη σφραγίδα του στη νέα τάξη πραγμάτων που είχε σημείο αναφοράς την ίδρυση της Κοινωνίας των Εθνών.
Το φθινόπωρο του 1920 η Γερουσία των ΗΠΑ απέρριψε τη Συνθήκη των Βερσαλιών και η χώρα αναδιπλώθηκε στον απομονωτισμό που τερματίστηκε βίαια από την επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ τον Δεκέμβριο του 1941.
Σήμερα οι ΗΠΑ επενδύουν στην ενίσχυση του ΝΑΤΟ και ταυτόχρονα στη συγκρότηση μιας ευρύτατης πολιτικο-στρατιωτικής συμμαχίας στον Ινδικό-Ειρηνικό.
Αν οι Ρεπουμπλικανοί στο Κογκρέσο από σήμερα και στον Λευκό Οίκο μετά το 2024 παλινδρομήσουν στον ιδιότυπο επιθετικό απομονωτισμό-μονομερή παρεμβατισμό της εποχής Τραμπ, η ζημιά στο ηγεμονικό κύρος και την αξιοπιστία των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή θα είναι μη ανατάξιμη.
Στην περίπτωση αυτή η διετία στη διάρκεια της οποίας ο Μπάιντεν είχε τον έλεγχο του Κογκρέσου θα προβάλλει για τους ιστορικούς του μέλλοντος ως μια σύντομη παρένθεση σε μια πορεία αποδέσμευσης των ΗΠΑ από συμμαχίες και εγγυήσεις που χάραξε ο Τραμπ στην τετραετή θητεία του.
Μια παρόμοια παλινδρόμηση θα πλήξει καίρια την ηγεμονική επιδιαιτησία των ΗΠΑ στη Γηραιά Ηπειρο αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Τούτων λεχθέντων η κατάσταση των πραγμάτων στην Ευρώπη δεν εγγυάται σε καμία περίπτωση ότι η Ε.Ε. θα μπορέσει να αξιοποιήσει την εσωστρέφεια και αναδίπλωση της Ουάσινγκτον για να κινηθεί, έστω και με δραματική καθυστέρηση, προς τη διασφάλιση της στρατηγικής της χειραφέτησης.
Αν η ευρωπαϊκή ενοποίηση έχει εξαντλήσει τη δυναμική της, η διατλαντική σχέση προβάλλει βαριά υποθηκευμένη από την εσωτερική κρίση στις ΗΠΑ.
