Φαρέτρα γεμάτη σαΐτες.
Οδύσσεια. Ραψωδία χ`.
Ο Οδυσσέας πετά τα κουρέλια που φορά και στέκεται αγέρωχος, με το τόξο και τη φαρέτρα, στη μοναδική θύρα του παλατιού που είναι ανοικτή. Κανείς πλέον δεν μπορεί να βγει από την αίθουσα του θρόνου. Βροντοφωνάζει ότι είναι ο Οδυσσέας, και όχι ένας γέρος, κουρελής ζητιάνος, και ότι όλα έχουν τελειώσει πια, για τους άθλιους Μνηστήρες που και αυτήν την ώρα γλεντοκοπούν. Τους λέει ότι τέλειωσε ο αγώνας όπου ο στόχος ήταν δώδεκα τρύπες και αρχίζει ένας άλλος αγώνας όπου ο στόχος είναι αυτοί οι ίδιοι, οι Μνηστήρες. Σημαδεύει και σκοτώνει τον Αντίνοο, τον πρώτο των Μνηστήρων.
Ο Ευρύμαχος, ο δεύτερος γνωστός Μνηστήρας, προτείνει να πληρώσουν πρόστιμα και αποζημιώσεις για όλα όσα κατασπατάλησαν από την περιουσία του Οδυσσέα.
O Οδυσσέας αρνείται και οι Μνηστήρες αποφασίζουν ν’ αντισταθούν με τα μαχαίρια τους, αφού δεν υπάρχουν πια όπλα στην αίθουσα για να οπλιστούν . Ο Οδυσσέας τοξεύει κατάστηθα, και σκοτώνει και τον Ευρύμαχο ενώ ο Τηλέμαχος σκοτώνει τον Αμφίνομο. Όσο είχε βέλη η φαρέτρα του Οδυσσέα σκότωνε Μνηστήρες και έπειτα πήραν ακόντια, κράνη και ασπίδες οι τέσσερις σύμμαχοι: Οδυσσέας, Τηλέμαχος, Εύμαιος και Φιλοίτιος. Αλλά και οι Μνηστήρες οπλίζονται, με τη βοήθεια ενός άλλου βοσκού του Οδυσσέα, του Μελάνθιου. Αρχίζει η φονική σύγκρουση και τελικά, με τη βοήθεια της Αθηνάς, οι Μνηστήρες σκοτώνονται όλοι. Με φρικτό θάνατο τιμωρούνται επίσης οι δώδεκα υπηρέτριες που είχαν σχέσεις με τους Μνηστήρες και ο βοσκός Μελάνθιος που μαρτύρησε την κρύπτη των όπλων στους Μνηστήρες. Ο αοιδός Φήμιος και ο κήρυκας Μέδων απαλλάσσονται από κάθε κατηγορία και τους χαρίζεται η ζωή. Έπειτα ο Οδυσσέας έκανε καθαρμό με θειάφι για τα φοβερά φονικά που έγιναν εντός και εκτός παλατιού.
Νέος αγώνας.
Πέταξε ο πολύτροπος Οδυσσέας τα κουρέλια και με το τόξο αγκαλιά, πήδηξε στο κατώφλι , έχοντας τη φαρέτρα του γεμάτη με σαΐτες. «Ακούστε με απρόσκλητοι Μνηστήρες στο παλάτι, πάει ο αγώνας τέλειωσε και νικηθήκατε όλοι και μόνος μου σας νίκησα μα τώρα ξεκινάει άλλος αγώνας φονικός που `χει εσάς σημάδι. Δεν θα τρυπήσω κρίκους πια, μα σώματα ανθρώπων, γι` αυτό ζητώ τη συνδρομή του πρώτιστου τοξότη, του γιου του Δία, Απόλλωνα».
Μετά τον αγώνα που όρισε η Πηνελόπη για τους Μνηστήρες, ότι όποιος καταφέρει να τεντώσει το τόξο του Οδυσσέα και να περάσει το βέλος από δώδεκα κρίκους, αυτός θα είναι ο τυχερός που θα γίνει σύζυγος της, μετά απ` αυτόν τον αγώνα ο Οδυσσέας ορίζει ένα άλλο αγώνα όπου στόχοι δεν είναι κρίκοι αλλά άνθρωποι!!
«οὗτος μὲν δὴ ἄεθλος ἀάατος ἐκτετέλεσται·
νῦν αὖτε σκοπὸν ἄλλον, ὃν οὔ πώ τις βάλεν ἀνήρ,
εἴσομαι, αἴ κε τύχωμι, πόρῃ δέ μοι εὖχος Ἀπόλλων.» χ`, 5-7.
Ο Οδυσσέας επικαλείται τον Απόλλωνα του οποίου το κατ` εξοχήν όπλο ήταν το τόξο και το βέλος. Σκότωνε από μακριά, «εκάς», χωρίς να γίνεται συμπλοκή σώμα με σώμα. Γι` αυτό μερικά, από τα πολλά επίθετα του Απόλλωνος, ήταν τα: εκάεργος, εκατηβόλος, εκηβόλος..
Εδώ ο Οδυσσέας με το τόξο και τα βέλη του, έχει απέναντι του όλους τους Μνηστήρες. Χρειάζεται θεϊκή βοήθεια και ο ειδικός τοξότης θεός είναι ο Απόλλων.
Ο αοιδός Φήμιος είναι αυτοδίδακτος, θεοδίδακτος, θεόσοφος.
Ώσπου στον Φήμιο μπροστά έφτασε ο Οδυσσέας. Ήτανε ο τραγουδιστής του παλατιού ο βάρδος που οι Μνηστήρες πίεζαν να τους διασκεδάζει, να παίζει και να τραγουδά, χωρίς την θέληση του. Ο Φήμιος γονάτισε και λέει του Οδυσσέα. «Σπλαχνίσου με και σώσε με, αφέντη, βασιλιά μου. Μη με σκοτώσεις άρχοντα γιατί δεν τραγουδάω με τη δική μου θέληση στους άδικους Μνηστήρες, εκείνοι μ` αναγκάζουνε να τους διασκεδάζω. Εγώ για όλους τραγουδώ, για τους θνητούς ανθρώπους και τους αθάνατους θεούς, και σκέψου το Οδυσσέα, πως είμαι αυτοδίδακτος, και όλα όσα ξέρω τα βάζουν μέσα μου οι θεοί που όλα τα γνωρίζουν. Θεόπνευστη, μπορείς να πεις, πως είναι η μουσική μου και τα τραγούδια μου μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας. Είμαι θεόσοφος εγώ και άπειρα στο νου μου, τραγούδια βάλανε οι θεοί. Και τώρα εγώ αφέντη, μόνο για σε θα τραγουδώ, και τις χορδές θα παίζω της λύρας της γλυκόλαλης που τις καρδιές ευφραίνει και ησυχάζει κι ηρεμεί τη δύσκολη ζωή μας. Για όλα αυτά λυπήσου με τη ζήση μη μου πάρεις.».
Ο Μέδων ο κήρυκας.
«θάρσει, ἐπεὶ δή σ’ οὗτος ἐρύσατο καὶ ἐσάωσεν,
ὄφρα γνῷς κατὰ θυμόν, ἀτὰρ εἴπῃσθα καὶ ἄλλῳ,
ὡς κακοεργίης εὐεργεσίη μέγ’ ἀμείνων.χ`, 372-374.
Μέδοντα, λέει ο Οδυσσεύς, στο γιο μου την οφείλεις τη ζήση σου, και μάθε το, και κήρυξε το σ` όλους, πως το καλό είναι ανώτερο, απ’ το κακό στον κόσμο.
Ο πολύτροπος Οδυσσεύς, λέει στον κατ` εξοχήν αρμόδιο, στον τελάλη( κήρυκα) να μάθει και να διαλαλήσει ότι «το καλό είναι ανώτερο, απ’ το κακό στον κόσμο.».
Είναι κρίμα τους νεκρούς να χαίρεσαι όταν βλέπεις.
«Μέσα σου κράτα τη χαρά καλή μου ψυχομάνα,
γιατί είναι κρίμα τους νεκρούς να χαίρεσαι όταν βλέπεις.
..λέει ο Οδυσσέας στην Ευρύκλεια που χάρηκε όταν είδε όλους τους Μνηστήρες νεκρούς.
«Άκου με Ευρύκλεια, καλή μου ψυχομάνα, φέρε μου θειάφι και φωτιά κάθε κακό να διώξω γιατί παραμαζεύτηκε στο σπίτι μου αμαρτία όλα τα χρόνια που έλειπα και εδώ αλωνίζαν άλλοι. Έπειτα πήγαινε να πεις στην Πηνελόπη να `ρθει και κάλεσε τις κοπελιές εδώ να έλθουν όλες.». Σαν το θειάφι έφερε η παραμάνα Ευρύκλεια, ο Οδυσσέας ο τρανός τα πάντα θειαφίζει, παλάτι, σάλες και αυλές κάθε κακό να φύγει, χρειάζεται ένας καθαρμός μετά από τόσους φόνους.
Ήρθανε και οι κοπελιές, βρήκανε τον Οδυσσέα και πάνω του χυθήκανε και τον καλωσορίζαν και του φιλούσαν με χαρές τους ώμους, το κεφάλι και του σφιγγαν τα χέρια του μ` αγάπη και λατρεία. Πόθος γλυκός τον τύλιξε και άρχισε να κλαίει.
1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
2*. Αφιερωμένο στην φίλη Άννα Εξηντάρη.
-320x213.jpg)
