Σκαμπανεβάσματα

Τη μια μέρα λιαζόμαστε στις παραλίες και την επομένη κατεβάζουμε τα χειμωνιάτικα ακούγοντας τη βροχή να χτυπάει τα τζάμια. Ετσι είναι το φθινόπωρο. Ετσι ήταν πάντα. Κι εμείς. Ασχέτως αν δεν μας συμφέρει μερικές φορές να το παραδεχτούμε. Και οι ζωές μας. Γεμάτες αντιθέσεις και παράλογα σκαμπανεβάσματα.

Μόνο στις ειδήσεις τελευταία η πλάστιγγα γέρνει όλο και περισσότερο προς το κακό. Βιασμοί, αυτοκτονίες, θάνατοι, ανέχεια, ανεργία. Κι εμείς άλλοτε να τις μεταβολίζουμε και άλλοτε απλά να τις καταναλώνουμε. Η απλή κατανάλωσή τους είναι λιγότερο επίπονη βραχυπρόθεσμα αλλά στο μέλλον ίσως μας κάνει κομμάτι τους. Ο μεταβολισμός των ειδήσεων, από την άλλη, είναι πολύ πιο δύσκολος, όμως μας κάνει να δούμε πιο καθαρά ότι «έρχεται η στιγμή για ν’ αποφασίσουμε με ποιους θα πάμε και ποιους θ’ αφήσουμε», που έγραφε κάποτε ο Σαββόπουλος, αν και ο ίδιος δεν ξέρω αν ποτέ ήταν απόλυτα σίγουρος για τις επιλογές του. Η επιλογή «στρατοπέδου», άλλωστε, από τους καλλιτέχνες δεν ξέρω αν θα πρέπει να είναι αυτό που τους προσδιορίζει ή η τέχνη που παράγουν σε κάθε δεδομένη στιγμή. Αυτό, όμως, είναι ένα άλλο τεράστιο θέμα.

Από τη μια παρακολουθούμε σε ζωντανή σύνδεση τον βιασμό ενός ανήλικου παιδιού και παράλληλα, αν το δεις πιο καθαρά και ξύσεις λίγο την επιφάνεια των λεγομένων στα τηλεπαράθυρα, διαφαίνεται μια προσπάθεια να πέσει στα μαλακά ο βιαστής ψάχνοντας απεγνωσμένα παράπλευρους φταίχτες. Προφανώς, μια κοινωνία που ανέχεται να βλέπει ένα παιδί να δουλεύει αντί να πηγαίνει στο σχολείο του, να «κάνει θελήματα» στις 12 το βράδυ αντί να είναι στο κρεβάτι του και να κοιμάται, έχει ευθύνη. Και μια πολιτεία που καταδικάζει ανθρώπους να ζουν σε τόση ανέχεια ώστε να θεωρείται κανονικότητα αυτή η ανοχή, έχει επίσης ευθύνη. Αυτό, όμως, δεν καθιστά λιγότερο ένοχο τον δράστη και όσους τον πλαισιώνουν.

Και η σιωπή που ακολουθεί όλες αυτές τις κραυγές από παντού όλων όσοι απαιτούν «δικαιοσύνη», επικίνδυνα αναμενόμενη. Σειρά σε επανάληψη που ξέρουμε το τέλος.

Αντιθέσεις και σκαμπανεβάσματα γεμάτες και οι μέρες μας. Μαζεύεσαι με φίλους και εκεί που γελάτε, εκεί ξεκινάει κάποιος την πολιτική κουβέντα και αρχίζουν οι φωνές και οι τσακωμοί. Και μετά πάλι τα γέλια. Και μετά τα κλάματα για έναν χωρισμό. Και οι αγκαλιές για να ζεστάνουν το μέσα. Και μετά οι αποχωρισμοί. Μέχρι την επόμενη φορά.

Ενα ταξίδι γεμάτο σκαμπανεβάσματα η ζωή. Αλλοτε φουρτούνα και άλλοτε μπουνάτσα. Ο Προυστ γράφει σε κάποιο σημείο πως «σκοπός του ταξιδιού δεν είναι να δεις καινούργια μέρη αλλά να δεις με καινούργια μάτια». Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε.

*πολιτική επιστήμονας, τραγουδοποιός