Η χθεσινή τηλεδιάσκεψη κορυφής των ηγετών της Ομάδας των G-7 ήταν κυρίως μια επίδειξη ενότητας της Δύσης απέναντι στη Ρωσία.
Οπως ακριβώς η εναρκτήρια σύνοδος κορυφής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Κοινότητας η οποία, σύμφωνα με τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ, κατέδειξε την πλήρη απομόνωση της Ρωσίας.
Οι συσχετισμοί στην Ομάδα G-7 είναι γνωστοί και δεν αναμένονται εκπλήξεις. Από τη μια μεριά, η «Αγγλόσφαιρα», όπως θα έλεγε ο Ντε Γκολ, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Καναδάς, και από την άλλη η Γαλλία, η Γερμανία και η Ιταλία.
Η Ιαπωνία θεωρείται δεδομένο ότι στηρίζει τις ΗΠΑ, που τη θεωρούν εγγυητή της περιφερειακής ασφάλειας στον Ειρηνικό.
Το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι, αν θεωρήσουμε δεδομένη την κλιμάκωση της σύγκρουσης στην Ουκρανία για το ορατό μέλλον, προς τα πού θα κινηθούν Γερμανία, Γαλλία και Ιταλία. Θα σταθεροποιήσουν τη στοίχισή τους με τις ΗΠΑ ή κάποια στιγμή θα διαφοροποιηθούν και θα αρχίσουν να αναζητούν μια συνολική διαπραγμάτευση με το Κρεμλίνο;
Αν τα παραπάνω ακούγονται ως σενάρια επιστημονικής φαντασίας και ασκήσεις επί χάρτου, τότε είναι χρήσιμη μια μικρή αναδρομή στο πρόσφατο παρελθόν που αναδεικνύει σταθερά στους κόλπους της διατλαντικής σχέσης τη διαφοροποίηση του γαλλογερμανικού διδύμου από τις ΗΠΑ ως προς την αντιμετώπιση της Ρωσίας.
Την άνοιξη του 2003, Γαλλία και Γερμανία στη σκιά της μετωπικής τους σύγκρουσης με τις ΗΠΑ για το Ιράκ εγκαινίασαν τριμερείς συναντήσεις κορυφής με τη Ρωσία.
Πέντε χρόνια αργότερα, την άνοιξη του 2008, στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, Μέρκελ και Σαρκοζί άσκησαν βέτο στην πρόταση Μπους για ένταξη στο ΝΑΤΟ της Ουκρανίας, της Μολδαβίας και της Γεωργίας.
Τον Φεβρουάριο του 2014, οι ΥΠΕΞ Γαλλίας, Γερμανίας και Πολωνίας πέτυχαν να πείσουν τον Γιανουκόβιτς, αλλά και την ηγεσία της αντιπολίτευσης, για μια συμβιβαστική λύση που προέβλεπε κυβέρνηση κοινής αποδοχής και πρόωρες εκλογές τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς, μια λύση που τορπίλισαν οι ΗΠΑ χωρίς προσχήματα.
Η διαφοροποίηση των μεγάλων της Ευρώπης από τις ΗΠΑ κατέστη προφανώς επιλογή απαγορευτικού κόστους μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, ενώ η πρόσφατη προσάρτηση των τεσσάρων κατεχόμενων από τις ρωσικές δυνάμεις επαρχιών της Ουκρανίας επανέφερε τη ρητορική της ενότητας της Δύσης χωρίς να αλλάξει την ουσία, που είναι η απόκλιση συμφερόντων της Ευρώπης με τις ΗΠΑ.
Το ζητούμενο πλέον είναι πότε θα γίνει απαγορευτικό το κόστος μιας ασύντακτης κατάρρευσης της Ευρώπης στο όνομα της ενότητας της Δύσης.
-320x213.jpg)
