Αμείλικτα ερωτήματα, διλήμματα, αμφιβολίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές: έκτακτο ή διαρκές; Ρεαλισμός ή σουρεαλισμός; Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Αυτό το τελευταίο πάλι πώς προέκυψε; Προφανώς από άλλο, παλιό ανέκδοτο, αφού στην εποχή μας οι βάρβαροι είναι μια κάποια λύση.
Κι αν το πρώτο ερώτημα βρήκε την απάντησή του μέσω της Κ.Ε. -έκτακτα, ευχαριστώ, ω Κεντρική Επιτροπή-, το δεύτερο πλανάται ακόμη και μας παραπλανά. Επειδή δεν έχω πρόσβαση στα μανιφέστα του σουρεαλισμού, καταφεύγω στα ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» μπας και βγάλω άκρη.
Μετά τη στροφή του στον ρεαλισμό, με διεθνή πιστοποίηση, ISO 2015 και την υπογραφή επιφανών ρεα-ληστών της Εσπερίας, ο πρωθυπουργός μας παρουσίασε μια ξαφνική αλλεργική αντίδραση στον σουρεαλισμό.
Σύμφωνα με τον ίδιο, κύριος φορέας του κινήματος ή νοσήματος είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου -που φέρει, παρεμπιπτόντως και την ιδιότητα της προέδρου της Βουλής-, αφού «κινείται σουρεαλιστικά».
Ομολογώ ότι δυσκολεύομαι να διακρίνω οποιαδήποτε σχέση της κ. Κωνσταντοπούλου με την αυτόματη γραφή, το παράλογο ή το τυχαίο.
Χαρακτηριστικά της είναι η συγκροτημένη σκέψη -όχι και τόσο σύνηθες μεταξύ των συναδέλφων της- και ο λογικός ειρμός που δεν χάνεται ακόμη κι όταν αγορεύει με τις ώρες…
Εχει εμμονές βεβαίως με τη δημοκρατία και το σύνταγμα, με τις αρχές, την ιδεολογία, τα προγράμματα και τους κανονισμούς.
Συγκροτεί επιτροπές διερεύνησης και αλήθειας, επιμένει να αποκαλεί το χρέος παράνομο, επαχθές και επονείδιστο -φτου, κακά, μας ακούνε και δανειστές άνθρωποι- και γενικώς δεν κάνει «ούτε βήμα πίσω».
Ολ’ αυτά φυσικά δεν συνάδουν με μια ρεαλιστική πολιτική, αυτή που μπορεί να μας οδηγήσει σαν ωραία εκδρομή (ωραία: στην ώρα της…) στου ποταμιού την όχθη. Εκεί θα συναντήσουμε τον Σταύρο, τη Φώφη και τ’ άλλα τα παιδιά…
Στο μεταξύ στο ίδιο ρεαλιστικό πλαίσιο λειτουργούν (;) και τα νοσοκομεία με τα εργαστήριά τους, χωρίς ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, χωρίς φάρμακα, υλικά και εξοπλισμό, και οι ασθενείς με χρόνιες σοβαρές παθήσεις -ακόμη και παιδιά- αφήνονται στο έλεος του Θεού.
Από την άλλη, επίσημα χείλη καλούν άνεργους εκπαιδευτικούς να προσφέρουν εθελοντική εργασία στα σχολεία -τι μου θυμίζει, τι μου θυμίζει…- για να καλυφθούν τα μεγάλα κενά. Μ’ αυτά λοιπόν, και ποιος ξέρει τι άλλο, θα πορευτούμε στο μουντό φθινόπωρο της έκτακτης ανάγκης μας, που έχει γίνει διαρκής και όνομα δεν έχει.
