Κι όμως η ζωή μας χάνεται τόσο άδικα στα εξωτερικά ιατρεία. Στο πιο μικρό ΕΣΥ, στο νοσοκομείο της πόλης, στα μεγάλα νοσοκομεία Αθήνας – Πάτρας – Θεσσαλονίκης! Η όποια έγκαιρη διακομιδή να πηγαίνει στράφι.
Να βλέπεις τους εκάστοτε υπουργούς Υγείας, όποιος και να είναι πάνω, να βγαίνουν στα κανάλια με την πρώτη ευκαιρία για θέματα–προβλήματα που είναι τόσοι άλλοι αρμόδιοι να ενημερώνουν, να πάρουν θέση.
Απλά, όσο δεν γίνεται, πώς να μην αναφερθείς σε προσωπικές εμπειρίες με το παιδί σου, το βλαστάρι του Γυμνασίου ακόμα σε εφημερεύον νοσοκομείο αναίσθητο, χωρίς αναπνοή, κατάμαυρο και να μας κρατάνε στα σκαλοπάτια στην ουρά! Να σου ζητάνε το βιβλιάριο υγείας, τα χαρτιά! Αντί για οξυγόνο, λίγο νερό στο πρόσωπο! Τις άλλες, ο πατέρας με ΧΑΠ, με 160 να τρέχω, φανάρια κόκκινα, πεζοδρόμια (είχε πέσει σε κώμα) και να σου ρυθμίζει η νοσοκόμα τη στρόφιγγα του οξυγόνου στο μηδέν! Του βάλαμε οξυγόνο, τι άλλο θέλετε κύριε; Πού είναι ο φάκελός του; Μολύβι κάτω ο πατέρας στην τουαλέτα, ένα θαύμα περίμενα. Ο μικρός τραυματιοφορέας τον είχε σώσει! Ανοίγοντας ο ίδιος τη στρόφιγγα μονολογώντας! Τα περιστατικά ατελείωτα. Πρόσφατα όσα ανέφεραν συγγενείς στα κανάλια συγκλόνισαν, δεν θα άξιζε τον κόπο να αλλάξει κάτι;
Επιγραμματικά νέοι άνθρωποι με καρδιαγγειακά επεισόδια, η ολιγωρία στη σύνδεση της κάθε ΜΕΘ με τα εξωτερικά ιατρεία όταν, όπως και με τη φωτιά, στα πρώτα λεπτά παίζονται τα πάντα. Κάθε μέρα να βλέπεις, να ακούς τους συγγενείς και τους δικηγόρους να αναφέρονται σχετικά. Σίγουρα μαζί με αυτά είναι το δυσεπίλυτο ακόμα και πολύπλευρο πρόβλημα με τις εφημερίες. Τουλάχιστον άμεσα ζητείται κάποια αναμόχλευση, τοποθετώντας π.χ. τους πιο ικανούς και οξυδερκείς με πείρα και αλτρουισμό στην παραλαβή και όχι να αντιμετωπίζονται οι γέροι χειρότερα από τα σκυλάκια και τα γατάκια! Δεν λέω, κι εγώ είμαι με τη ζωοφιλία.
Τελειώνοντας με το ότι το έργο κάθε υπουργού -και γιατί όχι πρωθυπουργού- να κρίνεται στα παραπάνω. Γιατί δεν μπορεί άλλο να τα ρίχνεις όλα στη ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ μας.
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 26/09/2022.
